yazarların hayattaki motivasyon kaynakları

ben kendisiyle uğraşan birisiyim. hatta kendisiyle çok uğraşan ve kendisini rahat bırakmayan birisi. kendi mi kendisi mi denir onu bilmiyorum.
motivasyon kaynağı da kendimim-kendisiyim-kendi şop.
başkalarına bakıp yav bu salak yapıyorsa ben de yaparım derim ama kendim de inanmam. çünkü burda iki tane durum doğuyor:
1-kendimi neden salak biriyle kıyaslıyorum?
2-hadi yapamaz da hikayenin daha salakı ben olursam.
bir de bi başkasının bir durumdan beklentileri de farklıdır, neyi hallettikten sonra heh oldu dediği noktalar da. hatta göze alabileceği şeyler de aynı şekilde, belki ben korkakım yani ne belli?
kısacası bir başkasını esas almak sakat iş açıkçası.
bir de yani belki canım istemiyor, belki zekiyim ama çalışmıyorum, belki o zamanlar o şeyi halledemeyeceğim, belki de boş bir özgüvenim var ve fazlaca pohpohlandım poh poh diye. etrafa bakmak yeni bir özgüvensizlik sebebi.
bir de dünyada sadece ben varım, ben yok muyum? aslında ben yok muyum?

yaz.

bir bardak çay alacağım şimdi. balkonda içmeye yer bulursam bu hayatta benden motivasyonlusu yok.

“en kötü ne olabilir ki?”

islam ve galatasaray

bu gerizekalı yaptıysa ben de yaparım.

evlat.