yazarların kendi ile gurur duyduğu anlar

voleybol oyandığım zaman madalya aldığımız oldu.

gerçekten kendi alnımdan öpmek istemiştim.

sigarayı bırakınca kendimle gurur duymuştum

sözlükte yazar olduğum gün.

ünivde, eşimde (sonradan) dahil 4 hatunla 1 yıl aynı evde kaldım, hiç yaramazlık yapmadım.
iyi bok yemişim.

birinin gülümsemesine sebep olunca kendimi fazlasıyla işe yarar ve yeterli hissediyorum. ulan diyorum kendi kendime, güzel şeylere sebep oluyorsun kızım!

18 mart 2023'te yaptığımız uçak uçarsa bunun bir parçası olduğum için fazlasıyla gurur duyacağım.

sanırım yok. en fazla bu şartlarda akıl sağlığımı kaybetmeden yaşamaya çalıştığım için kendimle gurur duyabilirim.

gençken kendi ayaklarım üzerinde durmak için insanları karşıma alıp bunu tek başıma başardıgımda. bugün baktıgımda geriye, aldıgım her kararın zor oldugunu ama bulundugum yere gelmemde gerekli oldugunu bir kez daha anlıyorum. öz saygımın bu kadar güçlü olmasıyla gurur duyuyorum. aklıma koyduklarımı her ne ve her kimle karşılaşırsam karşılaşayım yılmadan usanmadan başkalarını umursamadan yapabilmemle gurur duyuyorum. aklımı nasıl kullandıgımla da gurur duyuyorum. hata mı? elbette yaptım. pek çok kez yıldım, pes ettim. kendimi dinlendirdim ama yıne de vazgecmedim hiç birşeyden. şimdi de çocuklarımla ve onları şu ana kadar doğru yetiştirmemle gurur duyuyorum. bu gururumu yetişginliklerinde de devam ettirebilmeye gayret edıyorum. ben kendımı sevıyorum oldugum gıbı. kendımı ıncıtmeden sevıyorum hem de.

bir veli toplantısının ardından öğretmen babama "tebrik ediyorum böyle bir evlat yetiştirdiğiniz için" demiş. eve geldiğinde babam mutluluktan ağlayarak sarılmıştı bana. o günden sonra attığım her adımda "babam üzülür mü" en büyük eşiğim oldu. babam üzülecekse yapmam, babam mutlu olacaksa yaparım.

içine dahil olduğum tüm sonların,
hiç birinden pişman olmadığım için kendimle gurur duyuyorum.
bazıları için acaba dedim ama
kendi içimde
bunu kimse anlamadı.
en kararlı olduğum anlar
sonlar.
aynı kararlılığa başlarken de sahip olabilsem,
var ya
aya bile çıkarım
ama işte namümkün.
olsa tükkan sizin.*

hayatımın ilk yarışıydı milyonlarca katılımcı vardı ve ben birinci gelerek çok şey kaybettim ama birinci oldum o yüzden gurur duyuyorum kendimle başka da yok zaten.

küçük bir sokak çocuğunun yüzünü güldürmek.

hayır diyebildiğim anlar. ama öyle her babayiğidin hayır diyemeyeceği şeylere hayır dediğimde. ulan diyorum kebap sen çok güçlüsün. sonra çok basit bir şeye evet diyorum uçuyor o duygu.

işte o an bu andır. çok şükür yarabbim. karnım ağrıyor yalanı her zaman mı işe yarar? yarıyor.

çocukken okula gitmek istemezdim. karnım ağrıyor anne diyerek kaçardım. az önce de akraba ziyaretinden kaçtım. kendimle gurur duyuyorum.

ben mühendislik okumadım, iki farklı müh. fakültesini (elektronik ve makine) başlamadan bıraktım. o yaşımda başka tasarılarım, hayallerim vardı. ama asıl istediğim hayatın kapılarını açacak, ölümüne tutkun olduğum mesleği verecek okula da giremedim. şimdi ise çok sağlam puanlarla gidilebilecek bir müh fakültesini bitirmiş adayların ancak ileride gelebiceği pozisyondayım ve bunu bin çeşit imkansızlık karşısında pes etmeden, düştükçe kalkarak başardım. bununla günlük hayatımda alenen övünmüyorum ama içten içe ne başardığımı da biliyorum.
yine de kalbim kırık. ölür giderim ama aklım ilk hayalim olan meslektedir yine.

her anım * *

hatalarim oldu, hata olarak nitelendirdiginiz bilincli secimlerim oldu, bir suru sey yasadim, bir cogunuzun yuzune bakmayacagi kisilerle oturup kalktim ama ne kimseyi yari yolda biraktim, ne guvenenin guvenini bosa cikardim ne kimseye arkamdan kotu konusacak bir sey biraktim.

yeaap; her anımla gurur duyuyorum.

deneme yazdığım zaman. yazabildiğimde, ilham geldiğinde kendimle çok gurur duyuyorum. eserimi on kere falan okuyorum.

şöyle bir yazılanları okuduktan sonra aklıma ilk gelen kendimi en iyi hissettiğim iyiki varım diye düşündüğüm anlar ihtiyaç dahilinde trombosit verdiğim anlar. iyiki be bağışlayabilecek kadar sağlıklı bir kana sahip olduğum için çok şükür.

lise 1. sınıf öğrencisiyim.
okulu kırıp çarşıda arkadaşlarla oturmuş kivi içiyoruz.

vali çarşıya gelmiş ve esnafı dolaşıyor.
gözlüklü, silahlı korumalar etrafta dolanıyor…
küçücük çarşıda en az 100 tane polis..
bizim tarafa doğru geldi.
geçerken bir polis bize bağırdı.
“ayağa kalkın lan!”
küçük bir masanın etrafında toplanmış beş kişiydik.
kalkmıyorum dedim.
polis deliye döndü.
çarşıda olmasak bizi öldürmesi için yeterli sebebi vermiştik!
o derece sinirlenmişti.

iki polis geldi ve bizi zorla ayağa kaldırmaya çalıştı.
bu esnada dönemin şırnak valisi bir adet p…
olayı görmezden gelip geçti gitti.
polisler bizi karakola götürdü.
bir sürü küfür, azar ve biraz da tokat yedik.
ama göğsümüzü gere gere evimize gittik.
aşağılık iktidarın temsilcileri karşısında ayağa kalkmadık ve ceketimizi iliklemedik.

bazen şiirlerimi görüp bunu ben mi yazmışım helal olsun bana dediğim oluyor.