yolda yürürken kendi kendine konuşmak

hatta kavga bile ettiğim doğrudur kendimle.

terapidir.

şu son beş yılda sayısı önemli ölçüde artan insan türünün yaptığı şeydir.
tabi bana öyle geliyor. telefonla şey ediyorlar aslında.

genelde kafama takılan şeylerde ya da sinirliyken yaparım. o ne dedi ben ne dedim olay nasıl başladı/ gelişti/ bitti gibi tekrarlarım. sonra söylemeyi unuttuğum, aklıma gelmeyen şeyleri küfrederek söylerim. çok sık yapıyorum bunu ben. hırslı ve kavgacı bir yapıya sahip olduğumdan mütevellit bir nebze sakinlememe ve olayları yumuşatmama yardımcı oluyor.

sinirden delirmişsem kontrolsüz bir şekilde tarafımdan icra edilen. öyle böyle değil hem de sesim de çok çıkıyor bir de gerizekalı diye başlayıp ana ata dede yol yordam ebe iş güç ne varsa sövüyorum… kolay kolay geçmez de başladıysam…

ve bazen de kafamın içi bir sürü yarım kalmış diyalogları galiba tasnif edip kapatmak istediğinde sanki karşımda biri varmış gibi yapıyorum.

bir deee… gözümün gördüğü manzaraya hayran kaldıysam teşekkür falan ediyorum işte.

oluyor ya herkes de olduğu kadar…