sözlerime ünal aysal’ın “bu ateş üfleyerek sönmez” tespitiyle başlamak istiyorum. tuzu gtü kuru herkes toplanmış iyi oldu mayıs sonuna kadar olsaydı falan diyor. ne kadar vicdansızsınız, herkesi kendi standardınızda yaşıyor sanıyorsunuz herhalde.

bu süreçte hiçbir kaybım olmayacak, ben zaten evdeydim. günlük kazanıp yaşayan, kenarda 20 günlük gıda stoğuna parası olmayan, maaşı patronunun insafına kalan insanları nasıl hiç düşünmüyorsunuz aklım almıyor. iş yeri kapanan garsonlar, günlük boyaya temizliğe hamallığa giden insanlar, nüfusun hiç de azımsanamayacak bir kısmı 20 gün hiç para almayıp içerden yiyerek geçirecek. kirasını faturasını, varsa kredisini falan geçtim, gıdadayım daha bak, düşün, 20 günlük gıda stoklayamayacak insanlar. gerçekten bu düşüncesizliğe hayret ediyorum. aç insanın virüs falan umrunda olmaz ihtiyaç hiyerarşisi mi anlatayım size burada?

bu kapanma virüsü bitirmeyecek, yaratabileceği maksimum etki sağlık sisteminde bir nebze rahatlamadır. bu süreçte insanlara maddi destekte bulunup aşılamayı hızlandırır, aşılanmadık yaş grubu bırakmazsın, belki o zaman hayat bir parça normale döner. o da yok? sağlık sistemi de max. 1 ay rahatlar zaten, sonra tatil sezonu açılınca eskisinden beter oluruz, insanını ekonomik ve psikolojik buhrana sürükleyen devlet politikası olarak da tarihe geçer, buna yarar ancak. kör dövüşü yaa şu hale bak, rezillik.

net yaparım, hatta yapmadan uyuyamam. geçenlerde saçımı boyamayı düşündüm ve ertesi sabah kahvaltıdan sonra yaptığım ilk şey saçımı boyamaktı. bazı şeyleri yaşamak için az bir vaktimiz var dostlar. ertelemenin ne anlamı var?

pazartesi günü bundan güzel bir haber olamazdı. teşekkürler azrailll.

yaz kızım, yaz evladım, ben beğeniyorum elimden geldiğince. güzel yazan herkese selam olsun.

lânet olsun böyle dizilere , yazdan nefret etmek için bir sebeb daha, kış dizileri zaten çekilmiyor üstüne bu saçma , iğrenç yaz dizileri ile hayat tam çekilmez oluyor.

"türk kızı dediğin yağmur yağdığında eline kahvesini alıp kitap okumaz, 500 kilometre hızla balkondaki elbiseleri toplamaya koşar." bu yazıyı okuduğumda beri her hatırladığım da gülerim. gerçekten çok doğru.

yanlış arabaya binmiştim şöför koltuğunda oturan adam şok oldu tabi bende eşimde yan arabada sinir olmuş bana bakıyordu. dalgınlık hali ne var ki bunda.

limon suyu, zeytinyağı ve biraz hardalla yapılacak sosun çok yakıştığı salata. taze soğan veya biraz tuzla öldürülmüş kırmızı soğanla nispeten daha hafif oluyor. en önemli püf noktası ise patatesle ilgili sanırım. kabuklarıyla haşlamak yerine soyup doğrayıp haşlayınca, bir de suyuna azıcık sirke koyunca patatesler dağılmaz, dışı hafif çıtır içi yumuşak kalır. bu da salatanın daha tane tane olmasını sağlar.

konuştuğu yalanı desteklemeye devam eden insan...

tenturdiyot' a katılıyor ve bir yol'a düş- mavi türkü' de ben rica ediyorum.

çeyreğimi hazırlayıp geliyorum.

hayırlı olsun.

darısı da bizim başımıza

t: helios'un azmi ve başarısı sayesinde yönetici olması durumudur.

başardın mı? başaramazsan da asla vazgeçme sonuna kadar devam.

başlığı görünce aklıma bu geldi. öyle yazayım dedim.

--- alıntı ---

bir sefer mutfakta tencere tava arasında ağlarken görmüştüm onu. alakasız yerlerde ıstırap çekmek ıstırabı ikiye katlar. bir mezar başında ağlamak çok daha makuldür, kimse neden diye sormaz.

--- alıntı ---

bir daha astral seyahate çıkacağında iki kere düşünmeni gerektirecek durumdur *

--- alıntı ---

iyi olan hiçbir şey gece saat 2'den sonra gerçekleşmez. saat gece yarısı 2 olduğunda, sadece eve gidin ve uyuyun. çünkü saat 2’den sonra verilen kararlar, yanlış kararlardır.

--- alıntı ---

ölen müslüman olunca dünya hep suskun kalır.

dünyanın suskun kaldığı bir vahşet.

üzüntünuzu yasayabildiginiz kadar yaşayın. insan ruhunun mutlu olmaya ihtiyacı olduğu kadar üzüntüye de ihtiyaci vardır. üzülmekten, aglamaktan kaçma. dünyanın sonu değil bunu unutma. bazı şeyler biter, bazı şeyler yarım kalır ve bazı şeyler başlar. hayatın sana neler getireceğini bilmeden kendini harap etme. kendine değer vermeyi de unutma. çünkü sen yoksan hiçbir şey yok dostum sakin aklından çıkarma.

babam öldü yarım kaldım, annem öldü ruhum da öldü. minnacık kalan annemi 6 kat aşağı kucağımda indirdim kapıda bekleyen cenaze arabasına yerleştirdim ardından arabayla peşi sıra gidip o iğrenç buzdolabına gene kendi ellerimle yerleştirdim, sabah kadar buzdolabının içeride olduğu o odanın önünde bekledim, sabah elime bir liste verdiler, tahta, bez vb şeyler içeren bir liste gidip onları hallettim, sonra caneze merasimini hallettim, geldim annemi yıkımışlardı (halbuki bir gün önce ben onu sevdiği gibi sıcacık bol köpüklü sularla yıkamıştım) aldım tekrar cenaze arabası, oradan cami dualar başın sağolsun söylemleri ve mezarlığa getirdim mezara indiö minnacık kalan anamı kucağıma verdiler kokladım annem kokuyordu. ve o çukura hayatımı gömdüm işte o ilk toprakla anladım annemin öldüğünü bir daha kimsenin bana oğlum değmeyeceğini, kimsenin bana kahve yapmayacağını sırf ben seviyorum diye sabah benden önce kalıp kahvemi hazır etmeyeceğini ne kadar pislik yaparsam yapayım gel buraya it sıpası diye kimsenin beni sevmeyeceğini, elinde ilaçlarım iç şunu diye peşimden koşmayacağını anladım ve işte ben o an ağlıya ağlıya bütün hayatımı çocukluğumu gençliğimi herşeyimi annemle beraber gömdüm sonra çıkardılar beni o çukardan. çıkan sadece bedenimdi ruhum hala orada.