zaman tüneli

ne kadar zor! insan içinde dolaşıp
ölmemiş gibi numara yapmak,
ve trajik aşk oyunlarını
henüz yaşamamışlara anlatmak.

ve kendi kâbuslarına bakıp da
duygunun düzensiz fırtınasında bir düzen bulmak
sanatın sönük alevlerinde
ölümcül hayat yangınını tanıtmak.

senin bir ceylan gibi o mahzun bakışını
ve ne varsa, öylesine yürekten sevdiğim o bakışta
unutmadım, üst üste yığılan hüzünlü yıllarda
fakat görüntün, zihnimde gitgide dumanlandı

gün gelir, yürekte hüzün de söner artık
ne mutluluğun, ne acıların olduğu bir yerde
düşler de, anımsayışlar da silinir gitgide
kalır sadece, her şeyi bağışlatan bir uzaklık...

bir doğru parçasının |ab| altın oran'a uygun biçimde iki parçaya bölünmesi gerektiğinde, bu doğru öyle bir noktadan (c) bölünmelidir ki; küçük parçanın |ac| büyük parçaya |cb| oranı, büyük parçanın |cb| bütün doğruya |ab| oranına eşit olsun.

bi’ balık gibi unutursan
o güzel günleri
bi’ fil gibi hatırlarsın
tüm zor geceleri

işte aşk böyle sarsar
çift kişilik bir mezar
toprağı ağırken
şıktır mermerleri

siktir et bu dünyayı
bu ne biçim bir aşktı
bu haksızlık, vefasızlık
hep kalbimi kırdı

siktir et bu dünyayı
bu ne biçim bir aşktı
bu haksızlık, vefasızlık
hep kalbimi kırdı

son otobüse koşar gibi
kaçmışsın hep benden
silmişsin numaramı
ezbere biliyorken

işte kalp böyle sersem
sen acele giderken
ben kırmızı ışıkmışım
belki de renk körüsün sen

siktir et bu dünyayı
bu ne biçim bir aşktı
bu haksızlık, vefasızlık
hep kalbimi kırdı