zaman tüneli

hayatımda izlediğim belki de en güzel filmlerden biridir. dolandırıcılık konulu bir film olsa da hayata dair süper anektodlar da içerir.

uyuyamadığım için balkonda 8. çayımı içiyorum.

evet o yıllarda üniversite mezunu bir öğretmenin, mühendisin ya da avukatın mezun olduğunda hayatının kurtulacağı kesinlikle işsiz kalmayacağı varsayımından yola çıkan durumdur, tabii o yıllarda günümüzdeki gibi binlerce üniversite mezunumun okul bittikten sonra işsiz kalacağını tahmin edememişlerdir

bir insan hayatının herhangi bir döneminde kullanıldığını düşünüyorsa ve gerizekalı gibi hissediyorsa %99 kullanılıyordur ve gerizekalıdır. nereden mi biliyorum? kendimden. canım sıkkın. yazacak mecra burası mı? ne fark eder? bir yerinden tutuyorum öbür ucundan kayıveriyor bir şeyler. sonra onu yakalayayım derken elimdekiler de gidiyor. demek ki neymiş? taşıyabileceğinden fazlasını yüklenmemen gerekiyormuş. belki de sorun bu. kaldıramayacağım bir durumun içerisine kendimi itip sonra da neden böyle oldu diye şikayet etmenin bir alemi yok. hemen öncelikler listesi yapılsın kafada ve bu fazla yükler derhal defedilsin. derhal, şimdi, şu an, hemen... ama öyle olmuyor değil mi? hissiyatlar ve istekler ve hatta arzu edilenler peşinden azimle giden sıçan, beton duvarı delmeyi çalışırken elbet yoruluyor. kendimi bir sıçana mı benzettim az önce? çok çirkin oldu. ben oysa bir kutup ayısıyım, hem sevimli ama vurdu mu öldüren cinsten.
belki de vurma zamanı gelmiştir. bir çeşit sonlanma için yapılması gereken tam da budur.
kendini önce sıçanla özdeşleştirip, hayır ben bir kutup ayısıyım derken gerçekleşen dalgalanmanın aslında durumun ne kadar sağlıksız olduğuna işaret ettiğini siz de görebilirsiniz. ben de görüyorum...
görüyorum ve arttırıyorum.
kağıtları açıyorum.
ağzımda sigara, önümde yarım ama oldukça sert bir cin tonik, biraz öfke, biraz kırgınlık, azim, kararlılık...
oysa ben kağıt oyunlarını sevmem.
aslına bakılırsa rekabetin yoğun olduğu hiçbir oyunu sevmem.
özellikle, sevgiyi savaşırcasına bir oyuna çeviren itleri hiç sevmem.

tarihte imrendiğim bazı büyük insanların başardığı durum.

adamın emrinde binlerce kişi ölmüş ama ülkeyi kurtarma sevdasından bir an için bile vazgeçtim dememiş.

karşı komşum. çat kapı oturmaya geldi. davet bile beklemeden eve girdi. sevmiyorum kardeşim misafir. gelmeyin evime!!!

kemal kılıçdaroğlu. adam 12 seçim kaybetti. üstüne 2 kez de kongrede yenildi. daha da 2 ofis açıp siyaset yapmaya devam edecekmiş.

(bkz: her şeye rağmen ayakta kalmak)

adı makbule olan bir arkadaşımın olması. burhan altıntop gibi "makbiiiiyleee" demek istiyorum ona. gelecekteki en iyi arkadaşım makbule bul beni!!!!!!

birkaç değişmez klişesi olan filmlerdir:
1: dolandırıcı daima esprilidir
2: dolandırıcı büyük sıklıkla yakışıklıdır
3: büyük sıklıkla hayatının aşkı ile karşılaşır

kötü olduklarını düşünmemeleri.

e, öyle tabii ki. abd, yarım asır karanlık bişeyler çevirir. sonra aradan 10-20 yıl geçer, "abd'nin gizli tarihi" diye dvd çıkarıp bir de ondan para kazanır. *

lakin, abd'nin sistemini tehdit edecek veya ayağını kaydıracak kadar efektif konular ve söylemler mevzubahisse öyle çok "freedom"ları veya "freedom of speech"leri yoktur aslında. yani gerçek bağlamda ağırlığı olan sistem eleştirisi yapan bir abd'linin hayatı güvendedir denemez.

biz de ne kadar çok istiyoruz küçük abd olmayı. fırsatını bulsak anında oluruz.

bu arada ben amerikan kültürünü hiç sevmem. terör ve açlık olan ülkelerden sonra en son yaşamak isteyeceğim ülke abd'dir. gerçek manada nasıl bir kültürlerinin olduğunu öğrenseniz siz de sevmezdiniz belki. belki de severdiniz. kişisel tercih...

gene de "entertainment" konusunda rakipsiz bir ülke. abd'de yaşamak istemesem de "eğlence" kültürüne sunduğu ürünlerin hayatımdan çıkmasını da istemezdim. gerçi uzun senelerdir avrupa'nın kültürel üretimleriyle daha fazla ilgileniyorum ama amerikan üretimlerini de hayatımdan çıkarmadım ve çıkarmak istemem.

nefret etmiyorum ama çok kırgınım.

eşim. benim gibi bir enkazla baş etmek her yiğidin harcı değil.

udemy'de web application ve python kursları veren süper bir öğretmen.
gerçekten çok iyi anlatıyor.

x.com

hatıralarım geçmişimde yazılı, geçmişim günahlarımla kazılı, düşmanlarım tahminimden de azılı...
2007'de tuttuğum günlüğe yazmışım. 15 yaşında ne yaşadın be kızım?

pembe bir mezarlık gördüm rüyamda
âşık cesetler şekerden tabutta
gezinirken ciğerim doldu bir anda
çürük çilek kokusuyla

kalbi atan ölü bedenlerdi hepsi
hepsinin başında birer ölüm perisi
soluk birer pembe gül kokluyorlar
karanlıkta

bir kış gecesi
yorgan sarmış bedenimi
kimse alamaz onu benden
yastıktan bile kıskanırım kendisini
rüyalara dalmanın tam vakti

duygusal gireyim dedim olmayınca mizah katayım dedim , sonda yine biraz ilham geldi.

genelde kadınlarda gördüğüm bu durumu onlar için bir nebze normal karşılasam da erkekte görünce çok garibime gidiyor.

bundan üç sene önce kızılay çadırında kan vermeye gitmişken, benden önce kan veren koca bir adam adeta kanının çekildiği tüpe bakamıyordu cidden. abi seni hiç mi kurban kesimine götürmediler küçükken, ya da hiç mi dişin çekilirken, şekerini ölçerken parmağını delip kan görmedin. hele bazıları var ki ufacık kan görse hemen bayılacak gibi oluyor. ilginç valla, kan fobisi olanlara tanrı kolaylık versin...

(bkz: ezhel)'in (bkz: geceler) adlı şarkısında geçen cümleye konu olan rapçi.

sabahin korunde siz yazmadan “gunaydin” mesaji florttur.