zaman tüneli

teori falan olduğunu sanmıyorum. tamamen safsata olduğunu düşünüyorum.

cahil insanları kullanarak para elde eden uyanık kişilerin hayatını idame ettirmesi anlamında kullanılan bir (bkz: deyim)'dir.

alttaki de hormantes sanırım...

(bkz: enayiler olmazsa akıllılar nasıl geçinir)

şu formayı giysem yeter zaten. tüm dünyaya meydan okuyan kısa boylu tıknaz arjantinlinin forması, ingiltere'yi tokatlayan adamın forması, almanları finalde alt eden adamın forması, papa'nın yüzüne tüküren adamın forması bu.

bir yaşıma daha girdim, bugün gördüm markette. adınıda mor karnabahar yerine mor bahar koymuşlar, çok iyi.

hiçbir zaman çözülemeyecektir. nah buraya yazdım.

görselle anlatamam ancak belki tarif edebilirim. ne üşüten ne terleten mis gibi bir hava, dağın başındasın, ormanla denizin buluştuğu bir nokta, açmışsınız buzzz gibi biraları, yayılmışsınız bir ağacın dibine, ne müzik var ne gereksiz muhabbet, yalnızca doğanın telaşsız sesi...

tabi bunu aynaya baktığımda gördüğüm surete söylüyorum. benimle böyle olabilirdik aptal diyorum. ardıma şöyle bir gülümseme bırakıyorum:


twitter'ın ılık char'ları gibi oldum.

artık bu mevzu uzlaştırmacıya gidecek, hatta gidiyor sanırım.

hükümetin bu problemi değil hic bir sorunu cozememesini hep birlikte izliyoruz.
çalışıyorsun asgari ucret belli kiralar aldığın maaşın üstüne çıkmış uyduruk yaptırımlar sozde getiriliyor ev sahipleri tinlamiyor .insanlar kendi kafasına gore zammi dayiyor sonra kanlı bıçaklı.
mahkemeler kiraci ev sahibi davaları ile rekora imza atiyor .ama kimin umrunda oyle değilmi

hukukun üstün olduğu bir ülkede 30 bin dolar kazanmak daha iyi gibi.

buradan

geçtiğimiz günlerde israil'e 1 milyon dolar bağış yapan mercedes markadır. dincilerdeki mercedes sevdasına bak be din kardeşlerine bomba atılırken mercedes makam aracı alıyorlar sonra sohbetlerde falan filistinli din kardeşlerimiz diye zırlarlar.

22 yaşındayım umarım bir gün şunlara da dilan polat tarzı bir operasyon yapıldığını görürüm.

“ilk tepkim saf bir keder ve samimi bir acıma olmuştu; ama bartleby'nin terk edilmişliğinin hayalimde gitgide büyümesiyle orantılı olarak keder korkuyla karıştı, acıma da tiksintiyle.

belli bir noktaya kadar sefalet düşüncesinin, görüntüsünün içimizde şefkat uyandırdığı doğrudur, hatta korkunçtur da; ama belli durumlarda o noktadan ileri gitmez. bunun hiç şaşmaz biçimde insan kalbinin kalıtsal bencilliği olduğunu ileri sürecek olanlar hata ederler. daha çok, aşırı ve yapısal bir hastalığa çare bulma umutsuzluğundan gelir. hassas biri için merhamet nadiren ıstırapsızdır. sonunda böyle bir acımanın aman aman bir fayda sağlayamayacağı kavrandığı zaman sağduyu akla bundan kurtulmasını söyler.

o sabah gördüğüm şey beni kâtibin doğuştan getirdiği ve tedavisiz bir hastalığın kurbanı olduğuna inandırdı. vücuduna merhem olabilirdim, ama ona acı veren vücudu değil, kederli ruhuydu ve ruhuna ulaşamazdım.”

kâtip bartleby-herman melville

(bkz: johnny depp)