zaman tüneli

milli-manevi değerlere zıt düşmeden, zıt düşenleri alkışlamadan bir-iki satır bir şeyler karalamak.

-lütfen ateş etmeyin, ben polonyalıyım.
+neden o zaman o lanet olası alman paltosunu giyiyorsun?
-üşüyorum.

the pianist

bir amacım yok boş vaktim var.

ayrıntı hatırlıyorum, çok gereksiz ayrıntı hatırlıyorum. birinin dıdısının dıdısının dıdısının adını falan meselâ. çevremdeki insanlar, anlattığım bir şeyi hemen unuttukları için aynı şeyi farklı zamanlarda beş kere de anlatsam ilk kez dinliyormuş gibi bakmaları keyifli oluyor. sonra bunu ilk defa anlatmıyorum ki dediğimde bir şaşkınlık. unutkan biriyim normalde, dün yediğim yemeği unuturum ama geçmişte çok gereksiz bir şeyi direkt hatırlayabiliyorum. biri bana kendisiyle ilgili bir şey anlattığında zihnim arşiv tutuyor, tanıdığım herkesin sicili ben de belki çok soru soruyorumdur. bu bazen bazı insanların nasıl hamleler yapacağını ve yaptıkları eylemlerin sebeplerini anlamamda yardımcı oluyor. kendi travmalarımı da bazen kendim buluyorum, bu baş belası bir olay aslında. ders çalışırken işe yaramıyor o başka,  zora gelince o da belki.

martin eden

aptalca hayaller peşinde koşmayan bir kalp gösterin.
bende size mutlu bir insan göstereyim.

(bkz: ölü ozanlar derneği)

shakespeare'nin yandan yemiş tiplemelerinden biri olan horoşa mıydı neydi o'na ait bir söz.

(bkz: terbiyesiz) kişi işidir.

sordum bir kere napim sorusu.

seans denen bir şey var aga. her seans da 2 bin tl en az. en az 50 seanslık bir para var bu psikopat işinde. niye bitsin ki , psikologlar taş mı yiyecek?

psikolojiye bilim deme gerizekalılığı ile paralel gelişti hep bu işler. ruhu inkar ederek işe başla ama adına ruh bilim de. ne kadar mitolojik hikaye ve mitsel motif varsa hepsinden arak yap , bilim adı altında hepsini harmanla , üstüne güzel bir sos ek psikoloji diye yasla gitsin. yiyene afiyet olsun. ruh yerine enerji falan de işte kim anlayacak ? enerji çok bilimsel nasılsa.

öyle hafıza şampiyonları gibi her şeyi aklımda tutabilen biri değilim. isim hafızam da güçlü değildir.

ben olayları hatırlarım. bir çok insan bana ben anlattığımı bile unutmuşum sen nasıl hatırlıyorsun der.

tanıdığım insanlar içinde önemsediğim fazla insan yok ama önemsediklerimi gerçekten dinlerim ve anlattıkları ile ilgili ciddi ciddi kafa patlatırım. belki de bu nedenle olayları 30 yıl sonra bile hatırlıyorum.

bir de duygusal ve kindarım. şeytan da nasıl ki bir melekse kin de bir duygu. bana yapılanı asla ama asla unutmam. misilleme yapmam ama karşımdaki insanın atari oyunlarında hata yapınca yanan canları gibi canlarından eksilir.

bütün canları birer birer eksilmez bazen iki can birden gittiği de olur.

bütün canları biten de hayatımdan çkar genellikle.

birine herhangi bir konuda ayrıcalık ve öncelik tanımak.

(bkz: kayırmak)

mesainin bitip cuma gecesinin başlamasını bekliyorum.

zamanı saatlerle dakikalarla değil,güneşin doğup bakmasınlar değil onunla ölçüyordum; onu gördüm- görmedim, görecegim-görmeyeceğim, gelecek- gelmeyecek.

oblomov

(bkz: ivan aleksandroviç gonçarov)

kim özne kim nesne zaten her şey birbirine karışmış vaziyette. teknolojinin içine doğmuş z kuşağının ne gerçek ne sanal asla anlayamadığı gibi.

inanılmaz ve muhteşem ötesi awesome bi siliklik örneği. telefona bir bildirim geliyor ve biz hamido gibi telefona bakıyoruz. yani özne olmaktan çıkıp dandik bir telefonun nesnesi haline geliyor insan.

tekrar özne olmak için napsak descartes'in öznesine mi dönsek? platon'un idealar dünyası da aynı kapıya çıkar aslında. ya da angaranın bağlarında büklüm büklüm yol mu alsak? sıfırbir izleyip "ayükün mü" dedikten sonra direkt kafaya sıkmak çok daha cezbedici . eroine ve beyaz karı ticaretine hepimiz karşıyız zaten. "bi kilo toz bi otoboz" sinsiliğine son.

boşuna etten içsel bir duvar örerek kendindeki tüm samimi hisleri de kitlemek anlamsız. her insan zaten kendini mutsuz etmek için yemin etmiş gibi yaşıyor . mutlu olmasını dileyerek kontra bir totem de yapılabilir . mutluluk dediğin zaten zınk diye geçip gidiyor. mutlu olsun deyin ki 3 saniyeliğine o da sevinsin. gerisinde zaten hayatı kendine zindan etmeyi başaracaktır.

derin felsefeyi kovalıyorum.

kızlar?

sözlükler bizatihi yapısı itibariyle bir amac ortaya koymazken benim kişisel amacım geyikten öteye geçemez. maksat şu gökkubbe altında hoş bir sada bırakmak.

50'li yaşlarında bir kadının 24 yaşındaki bir gence olan aşkını anlatan (bkz: thomas mann) kitabıdır.