zaman tüneli

gün doğumundan üç çeyrek geçesiye ilâ güneş ışınlarının en dik açıyla gelmeye başladığı âna ramak kalasıya “kuşluk”tur.

zeki ya. güzelliği 10 seneye biter. götü memesi pörsür saçları ağrır, solar güzelliği elbet, e bizim de öyle. zeki olsun ya.

eski sevgilime attığım bir capsti. o da şu tipi kes tekrar at demişti. ben tipi kestim de niye bir adamın kaşına gözüne on tane adam öldürdüm? enayi marion, enayi marion *

gitmornik gençler.

tüm garslı arkadaşlara gelsin.

gerçekten dünyalar kadar.

sevgili annemi, zaman zaman öfkelenip, zaman zaman küserek. öfkemi içime atıp, yumuşak bir şekilde eleştirerek çok ama çok sevdim...

dinî eğitimden kastedilen toplumda ekseriya islamî usul ve esasların öğretimidir. okullarda dahi din kültürü ve ahlâk bilgisi müfredatı sâir din ve inançları irdelemeden geçer. ahlâkı öncelemeden, fen, felsefe ve mantık derslerini kapsamlı hâle getirecek düzenlemeler yapılmadan salt dinî eğitimle deistler, panteist ve panenteistler ve hatta mukallit ve madrabazlar -heyhât!- peyda olmaya devam edecektir.

parano beni mi özledin, doru, muhteşem ötesi olduğum için hadi herkes beni özlesin. vapur soğuktur sıkı giyin.



tıpkı ben. -

sonunda otobüste güneş açısı ayarlamaya çalışıp kendi kendimle giriştiğim bu içten pazarlığım yüzünden illaki güneşli yere oturduğum günler tamamen sona erdi. hava ne kadar güzelse de bu saatte yolda olmak biraz şey ama olsun yine de..
bu otobüslerde ayakta gitmek neden serbest? zaten balık istifi, düşmeden ayakta kalır sakatlanmazlar diye mi düşünüyor haşmetlularımız? dolmuşta bile herkesin polis görünce kendi kendine eğitilmiş köpek gibi çöktüğü bi dönem vardı* ama otobuste hiç hatırlamıyorum. bir kere ben de çökmüştüm. kendi kendime, ahval ve şeraitime güldüğüm için dolmuşçu kızmıştı. ınsan insana bunun için kızar mı? o zamanlar akp yenilerde gelmisti, ergendim. keyifler bu kadar kaçık da değildi. ne bu gerginlik kuzum? neys. allahtan ilk duraktan biniyorum da hep oturuyorum. hayattaki tek şansım bu olsa da kıymetini biliyorum tabi ki. güno sözlük günolar ve de günaydınlar...

ben buna yetiştim. çocuktum o zamanlar yazları köy giderdim. dün gibi hatırımda. köy bakkalina yumurta verip lokum almıştım. vay be. bundan ötesi izmir'in kurtuluşu herhalde.

urfalilarin sabahın zottigi olarak tanımladıkları zaman dilimi.

ecnebilerin brunc dedikleri nane ile ilintilidir. kuş kadar yerler kuşluk vakti.

günaydın derken esnemekten mağara gibi açılmış o ağzınızı kapatın lütfen. böyle hiç inandırıcı gelmiyor da.

günaydın herkese, gönüllerimiz huzurla dolsun.

ölüm gibi bir şeyin olduğu ama kimsenin ölmediği bir sözlük.

bebe belik elinde top olmuş olarak yorumluyorum ben. top oldu ya da. ne bileyim bir yuvarlaklık söz konusu ama.

kargaların bile uyanmadığı saatlerde uyanınca gözün gördüğü karanlık tanımı…

tabiki fotosunu çektim.

yapay mı zeka mı bilinmez..

(bkz: sabahın körü)‘nde dinlemek de pek hoş değilmiş..

sanki birini özlüyormuş gibi hissettiriyor ama kimse yok tabi orada askıda kalan… ama yaşanabilecekken yaşanmamış olanlardan vurdu..

her şey çok sıkıcı, hayat çok saçma.

hüzün var havada; buhar gibi hem var hem yok.

bu haftayı açarken, kocaman bir yılı kapatmaya bir adım daha,

günaydın sözlük!

kalan ömrün ilk gününde neş'e de biraz eksik, coşku da biraz yalan.

ne kadar yalansız yaşarsak o kadar hüzünbaz bu devran...

üstteki arkadaş gibi sanat yapacak pozisyonda değilim. diğer arkadaşlar gibi alkol muhabbetine girebilecek pozisyonda da değilim.
eşek gibi çalıştım afedersiniz.
kıskanıyor muyum? evet.