zaman tüneli

kabak tatlısı seviyor galiba. tabii o fotodaki kabaksa.

gayler

hakkaten azizim bu nedir ya.

huzur. ve vedalar.

deveyi diken adami s2ken

fransa'da normal sıradan bir polis*.

hukuk eğitimi aldıktan sonra 2010 yılında, kamuya hizmet etme ve “işe yarar olma” motivasyonuyla polis teşkilatına katılıyor. teşkilatta eğitim sürecinden itibaren ideolojik, ırkçı söylemlerin olduğunu görüyor. görev sırasında gözaltında şiddete tanık oluyor, gösterilere müdahalelerde kanunsuzluğun sıradanlığına tanıklık ediyor.

iyi bir aileden geliyormuş. bu sebepten olsa gerek birim içinde itirazlar yapabiliyor binada birine şiddet uygulandığında herkes tavana bakarken ortalığı ayağa kaldırabiliyor filan.

sonra mobbing bilmemne filan istifa ediyor. şimdilerde kendini resime filan vermiş. dolayısıyla bu bir intihar eden polis hikayesi değil. işte paran olunca intihar etmiyorsun istifa ediyorsun.

le monde "doğru tarafta mıyım?" makalesi

ya hiç bu soruyu sormayacaksın azizim, ya da "evet doğru taraftayım" diye yanıt vereceksin.

sistemde barınmanın yolları.

-1.40
o anki pikolojisine göre +- 10 cm. oynayabilir.

muthis bir sistem elestirisi film.

adamların soğuk dediğide +2, +3)))) bilemedin 0))))) soğuk dediğin, -20 den sonra başlar.

24

krismisınız mübarek olsun.

happy misin marry si christmas olsun.

kendini mutlu hissetmek önemli. sebebi ne olursa olsun.

kar yağsaydı el ele tutuşup cingıl bells söyleyebilirdik ama yağmurlu maalesef. neyse ben zaten bugün terk-i diyar eyleyeceğim istanbul’u siz takılırsınız.

(bkz: atma yoldaş din kardeşiyiz)

no one dared
disturb the sound of silence

insanın keyfine keyif katan durumdur. havalar da bu coşkuya ayak uyduruyor. kendimi bir yılbaşı rüyasında ya da
yeni yıl filminde gibi hissediyorum.

bir yeis ukdesidir.

bir ece irem dinç kitabıdır.

tanıtım bülteninde murat uyurkulak'ın övgü dolu cümlesini okuduğum zaman bu kitabı almaya karar verdim. iyi ki de almışım. çok iyi yazılmış, olgun bir yazarın elinden çıkmışa benzeyen ve akıp giden bir romandı.

böyle bir roman sanki ya bu kitabı almama vesile olan murat uyurkulak ya da okumaktan büyük keyif aldığım bir yazar olan mine söğüt tarafından yazılabilirmiş gibi geldi bana. ama ece irem dinç bu işin altından layıkıyla kalkmış.

kaderleri yazılmış olan ve bu kaderde bir araya gelmek olan iki insanın hikayesi anlatılır bu kısa ama etkileyici romanda.

sait faik'in, hayallerinde bile olsa en yakında arkadaşı olan ve ölü şairlerle dertleşen mihman ile bin yılların acısını sırtında taşıyan, bu ağırlık altında dimdik durmayı başaran bir kadın olan esma'nın birbirlerine ulaşana kadar geçtiği yolları okumak bazen üzücü çoğu zaman çok keyifli idi. büyülerle, fallarla, şiirlerle dolu bir roman.

çok sevdim bu romanı. ece irem dinç yine yazsın yine okuyalım.

reyiz bir sene sonrasına gün vermiş resmen. mikoyla anlaşmanız var sanırsam. neyse seneye görüşürüz

tip2 diyabet hastalığı, bilinen klasik diyabet hastaliğından farklı olarak, yaş kilo stres vd etkenlerin belirleyici rol oynadığı bir rahatsızlık değil mi. kuşkusuz konu mesleki anlamda tıbbi yeterlik alanındadır. (ve ancak, alanım olmamakla birlikte, kendince en konfor ve ayrıcalıklı bölüm olarak gördüğü cam kenarını sadece kendine layık bulan, oranın kendisine verilmesi gerektiğine inanan ve öyle olmayan durumlarda vücut kimyasını altüst edecek ölçüde travma yaşayan kişilik tipinin asıl sorunu, kanımca diyabet değil psikiyatrik kökenlidir. bu gerçeklik ışığında pencere kenarını diyabetle ilintilemek, bu yönde sonuçlar üretip buna inanmak doğrusu bana pek inandırıcı gelmedi.)