zaman tüneli

şu an kolumda değil evde kutusunda duruyor bir heves almıştım 8 yıldır çok takmadım.

yaratıcının ilgi ve sevgiden yarattığı insanın doğasında olan temel ihtiyaçlardandır.

bir insan hanımında bulduğu huzura bakıp da nasıl titremez ve gözlerinde yaşlarla allah'ı anmaz? ben bunu anlayamam mesela? bazı şeylerin anlamı yoklukta oluşur. insan özlemini duyduğu şeyin manasına vakıf olur. demek ki insanlar bu manadan uzaklaştı, bazı şeylerin değerinin farkında değil ya da kör, sağır, dilsiz yaşıyor...
bu gerçeklerle yaşayıp da hanımperest olmamak mümkün müdür sorarım...

varlıklarıyla ve eşlerine açılan kollarıyla mucizevi bir şifa kaynağı sunan hanımların sevdasına yanmamak, her gün yeniden aşık olmamak ve hanıma tapmamak mümkün müdür? sorarım...

hanıma kendi varlığındaki bu mucizevi gücü hatırlatacak bir muhtaçlıktan asla utanmamak gerekir. biz hanıma mecbur olmaktan utanmamalıyız.

ilk anda içinizde büyüyen öfkenin birkaç dakika sonra: “ben bunu niye bu kadar kafaya taktım” diye çözülmesi halidir. başta kafanızda uzun bir tartışma kazanır, haklı çıkarsınız, cümleleri kusursuz kurarsınız ama olay soğuyunca bütün senaryonun biraz abartı olduğunu fark eder, kendi kendinize gülüp konuyu sessizce kapatırsınız.

zaten olmuyor aman salla gitsin.

efsane oldu kestaane
olum ist. 20 diyorlar en az 30-35 milyonluk şehir, doğaya saldığın ısıyı düşün
insanı, arabası, binalardan çıkan gazı.................
2 çok gizli sırrı vereyim
1-kar aşağıda hava soğuk olunca yağmaz, yukarıda soğuma olursa yağar
ama yukarısı soğumadığı için kuru gürültü yapıp gidiyor
2-hava akımı sibiryadan girerse kar yağmaz, kuru gürültü yapar
karı önce akdeniz sonra balkanları dolaşıp gelen bırakır.....

gerçi bazı lokal yerlerde kar var, sancaktepe, çatalca, silivri vs
ama
efsane yine oldu kestaane.

pozitif olanı hayata yön verir.

tanımıyorum kimseyi tanımıyorum zaten.

ama sağlam bir nicki var brokoliyi haşlayıp zavallı tospiğe veriyor galiba korktum.

tamam bu son.

ertelemek iyi olmasa da, "sonra hallederiz" iyi bir limandır.

arttırıyorum ve 21 diyorum.

canımı mı alacaklar

kafamdaki brezilya'dan hediye geldi. renkleri yanıltmasın.

işi yapmamak için başkasını değil önce kendinizi ikna ettiğiniz o altın cümledir; “şimdi başlasam da verimli olmaz”, “bunu yarın daha sakin kafayla yaparım”, “zaten son dakika daha iyi çalışıyorum” gibi ifadelerle vicdan geçici olarak susturulur, iş ertelenir ama bahane o kadar mantıklı görünür ki bir süre gerçekten doğru olduğuna inanırsınız.

mükemmel uyum yakalayabileceğiniz pratik tatlı serisidir. efenim şöyle bir tarifim var meraklıları için:

milföyü aç, çilek + karadut püresi + çikolata koyup kapatıyoruz.
üzerine yumurta sarısı + 1 çay kaşığı süt...
180°c fırında 15–20 dk pişiriniz.
üzerine biraz soğuyunca pudra şekeri serpip servis ediniz.

böyle kasvetli havalarda tatlı bir şeyler hazırlamayı inanılmaz seviyorum, az evvel yaptım:

ulan çok var ya. hafıza kaybına gerek yok. şunları yeniden çekseler yine izlenir.
suites
supernatural
the mentalist
mr robot
person of interest
fringe
kitchen confidential
forever
…

yağdı yağmur, çaktı şimşek
sende mi şair oldun eşoğlueşek

evet 90lar

ilhamın ne zaman geleceği bilinmez.

20 entry + 20 başlık = 40 yapar

başıma bir şey gelmeyecekse, yoktur.

normalde “şemsiyeyi nereye koydum” seviyesinde yaşayan bir insanın ilk yağmur damlasıyla bir anda duygusal derinlik kazanmasıdır. kaldırıma vuran ses sanki hayatın ritmiymiş gibi gelir, camdaki damlalar “geçmiş” olur, gri gökyüzü “içsel boşluk” diye etiketlenir ve siz daha eve varmadan kafada iki dize bir nakarat yazıp kendinizi romantik dram dizisinin yan karakteri gibi hissedersiniz.

bunu yaşayanlardaki tipik belirtiler şu şekildedir:

* kulaklık takıp en ağır şarkıyı açmak
* “yağmurun kokusu” diye cümleye girip hiç durmamak
* ıslanınca sinirlenmek yerine “arınmak” demek
* yürürken istemsiz yavaşlamak
* eski mesajları hatırlamak ve “neyse” demek

bu duygu durumdaki kişilerin şiirlere giriş cümleleri de genelde şöyle olur:

* “yağmur yağınca şehir değil, ben ıslanıyorum.”
* “gökyüzü bugün benim yerime konuşuyor.”
* “bu damlalar geçmişe düşüyor sanki.”