zaman tüneli

biliyor ki çabalasa,helal yoldan atılım yapmaya çalışsa tutunamayacak.üstüne bir de borçlanacak.en azından devlet memurluğu yaparım kafam rahat modunda ilerlemeye çalışırım hedefindedir.

su içerken suyun nefes borusuna kaçması.

gülerken su içmeyin,
konuşurken su içmeyin,
su içmey... için.

bunun için biriyle evlenilir ama buna sahip olan kimsede de vizyon yok etrafımda.
babamda vardı. babamızın kıymetini bilemedik. yaş 25 olduğunda evlatlıktan atıldık. püüüüü.

tatlı krizi aniden gelir. nezaketi yoktur. o akşam da öyle oldu. canım öyle bir tatlı istiyordu ki, su içsem geçmez, meyve yesem hakaret sayılır. evde hiçbir şey yoktu. saat geç, umut az, açık tek yer: bim.
bim’e girince insan kendini iradesiz hissetmez, kaderine teslim olur. reyonun sonunda onu gördüm: kadife tatlısı... plastik kabın içinde, beni al diye bağırmayan ama sessizce yargılayan bir duruşu vardı. aldım. zaten başka seçeneğim yoktu.
eve gelince ilk iş çatalı batırdım. kek yumuşak ama kararsızdı. krema, ben buradayım ama çok da iddialı değilim diyordu. tadına baktım. şekerliydi. fazla şekerliydi. ama o an için yeterliydi.
içeriğine baktım: şeker, un, yumurta, yağ, kakao aroması. yani kısaca: tatlı krizini susturacak kadar bilim.
beğendim mi? hayır.
yedim mi? evet.
çünkü tatlı krizi yaşayan bir kadın, lezzet aramaz. huzur ister. kadife tatlı huzur vermedi ama en azından susturdu. son lokmada hafif bir pişmanlık, yanında derin bir doygunluk vardı.
tatlı bitince koltuğa uzandım. hayatımı, seçimlerimi ve neden daha iyi bir pastane yakınlarda yok diye evreni sorguladım. ama şunu da kabul ettim: o an, o şartlarda, o bim kadife tatlısı…
benim için oradaydı.
ve bazen bu yeterlidir.

gayet güzel bir hayali hedefi olan "tip" kendisi.

benden tek farklı "tek" hayalimin bu olmaması. diğer tüm hayallerim için ilk basamak olarak atanmış olmam gerekiyor.
neden küçümsendiğini de vizyonsuz yaftası yediğini de anlamıyorum bu insanların ayrıca.
aldığı eğitim doğrultusunda atanmayı istemek neden küçük görülecek bir hayal? herkes sahada, kendi işinin başında falan mı çalışmak zorunda? bir hayali var en azından, ulaşır inşallah diyip geçmek bu kadar zor değil bence.

adamı çiğ çiğ yer

yeşil pasaport tartışmaları aslında iki temel değer arasında gidip geliyor: kazanılmış hak ve eşitlik duygusu.
memurlar açısından yeşil pasaport, yıllar süren kamu hizmetinin ve bağlılığın somut bir ödülü. bu pasaport, sadece vizesiz seyahat kolaylığı değil, emeklerinin, istikrarlarının ve devlete olan katkılarının bir karşılığı olarak görülüyor. bu nedenle memurlar, özel sektöre de verilmesini bir ayrıcalığın aşındırılması olarak algılayabiliyor. haklı olarak, “bu hakkı biz yıllarca hizmet ederek kazandık” diyorlar.
öte yandan, özel sektörde çalışan bazı meslek mensuplarının da bu haktan yararlanması, modern iş hayatının ve küresel mobilitenin bir gereği olarak savunuluyor. özellikle uluslararası iş yapan, şirketine ve ekonomiye dolaylı katkı sağlayan profesyoneller için pasaport, sadece bir kolaylık değil, işlerini verimli ve zamanında yürütmeleri için bir araç. onlara bu hakkın tanınması, sistemin esnek ve güncel ihtiyaçlara yanıt verebildiğini gösteriyor.
tartışmanın özü şurada: her iki taraf da haklı... memurlar yılların emeği karşılığında bir ödül istiyor, özel sektör çalışanları ise iş hayatında eşit fırsat ve mobilite talep ediyor. sorun, kriterlerin net olmaması ve uygulamada algısal adaletin kırılgan olması.
çözüm yolu, her iki tarafın ihtiyaçlarını gözeten şeffaf ve açık kurallar belirlemek:
-memurlar için kazanılmış hakların korunması,
-özel sektördeki profesyoneller için de pasaportun kullanım amacına dayalı bir hak tanınması.
böylece hem emeğin karşılığı hem de fırsat eşitliği dengelenmiş olur. tartışma, sadece kim hak ediyor değil, hangi ölçütlerle hak verildiği sorusuna odaklanırsa, herkes için daha adil bir zemine taşınabilir.

acilen iletişimin kesilmesi gereken kadındır. kadın dediğin bunlara, ıyyy falan demeli. makbul olanı bu.

yemek yemekten anlayan,damak tadı olan kadındır.

romantiklerin üstüne bulaşık makinesi atmayı gerektiren versus.

yanlış anlaşılmasın,
iyi bulaşık yıkarım.

yemek yapacağıma bütün dolabı baştan yıkarım.

nollluuurrrrrrr siz yapın ben yıkarım nolur sizzzzz yyaaaapppııınnnnn ama nolur. nefret ediyorum yemek yapmaktan.

türkiye şartlarında yadırganılmaması gereken kişi.. şöyle ki;
2026'da net asgari ücret: 28.075 tl
türkiye’de en az 11,2 milyon kişi asgari ücretle çalışıyor.
21 avrupa birliği ülkesinde asgari ücretle çalışanların sayısı ise 12,8 milyon.
ayrıca disk‑ar’ın raporuna göre yaklaşık %46,7 oranında çalışan (8,3‑9,5 milyon civarı) gelirleri asgari ücret veya altında bulunuyor. bu oran, toplam ücretli çalışan nüfusunun neredeyse yarısı demek.
rakamlar bunlar... bu durumda memur olmak neden bir hayal olmasın ey sözlük..?

az önce eski bir iş arkadaşımın ölüm paylaşımına denk geldim bambaşka bir profilde.
küçük kızı vardı. ister istemez hayırdır dedim. hastaydı belki de diye geldi hemen aklıma. ya da ne bileyim kötü bir kaza, bir kalp krizi (bu yaşta?)
intihar etmiş diye duyduk dedi. kendini inşaattan atmış.
kızı çok tanımam. yıllardır da görmedim ama ne olursa olsun normal bir kadındı. ortalama. hatırladığım kadarıyla sosyoloji mezunuydu. bi dershanede biraz rehberlik biraz kayıt işlerine bakıyordu. beraber çalışırken bekardı. evlenmiş bir kızı olmuştu. çalıştığı kurumu da değiştirmiş nispeten kurumsal bir yere geçmişti.
peki o zaman bu beş yılda ne oldu?
aklım almıyor bi insanın kendini boşluğa bırakmasına sebep olacak ne olabileceğini.
umarım almaz da.
giden gidiyor. olan kalana oluyor.
allah kızının yardımcısı olsun. ailesine de sabır versin.
kimsenin bu raddeye gelmemesini dilerim.

hanımla beraber yemek yapmak. yemekten sonra hanımla tatlı bir sohbet eşliğinde bulaşıkları yıkamak.
en sıkıcı işler bile güzelleşir, sevdiğiniz birisiyle yaparken…

asgari ücret açlık sınırını altında olmaz.

yıllık izin.

biri hep birlikte oturduğunuz bir mekandan kalkarken ona nereye gidiyorsun diye sorulmaz.

açıklama yapmak istese yapardı değil mi,
küçük-büyük ayrımını da belirtsin mi,
sos fıstık olsun mu,
ödlek öcün aldı mı,
imdi yürek yırtılır.

yemek yapmak daha keyifli ve sevdiğimdir.

hava soğuksa,su da soğuksa resmen çiledir bulaşık yıkamak.

tercihim yemek yapmak.

yapmadan bilinemiyecek olandır.