zaman tüneli

bir tanım görmüştüm adil ışık markasını övüyor şöyle üst düzey diyor böyle mükemmel diyor. orta sınıf hatta bi tık altında bir marka işte. avrupa dan getirdiği numuneleri türk halkına iyi uyarlayabilen bir marka yani. kimse seni neden adil ışık dan giyiyorsun diye küçümseyemez. bu hadsizlik olur. bu iş böyledir paranın yettiğini alırsın gayet normal. ancak yani adil ışık' ı kalkıp da prada gucci gibi översen işte şimdi varoş oluyorsun. al giy kime ne ama kendi erişebildiğini de millete lüks diye anlatma. varoşluk para ile ilgili değil , zihniyetle ilgili.

(bkz: kalokagathia)
(bkz: görünüşçülük) / (bkz: lookism)
(bkz: serbest çağrışım)

wazzup,outlook çalışsın yeter.

sakinliğini korumak,
usulca ve anlamlı bir yaşam sürmek,
az konuşup çok okumak,
mütevazı ve dingin davranmak,
az ve kaliteli bir çevreye sahip olmak,
karşındakine konusabilecegi alanı açmak,
üslubuna dikkat etmek...

gibi gibi...

ilk kez gördüm. merhaba. iyi sözlükler dilerim.

zihni vasatlık üzerine kurulu bir amağı, asla gerçeklerle ikna edemezsin.
yaşadığı gölgeleri tehdit eden her türlü ışığı reddedecektir.

kalbiniz çirkin olmasın, dışınızı benim salonda hallederiz.
rek-lam-lar.

yıllarca medeniyetlik taslayanların medeniyetlerini gördük.

biz zaten biliyorduk onların ne mal olduğunu da dünya da bilsin artık.

parlaklık ayarı.

bir tartışmada haklı olduğunu hissetsen bile karşı tarafın sözünü kesmemek, ben böyle düşünüyorum ama seni de anlıyorum diyebilmek.. kazanmayı değil, anlaşılmayı önemsemek..
medenilik bazen susmayı bilmek aslında..

kırıcı bir söylemdir.

çok basit bir realite. az önce twitter'da sık rastladığım bir videoyu izledim. birçok kişi denk gelmiştir. yunan televizyonunda hava durumu sunan bir kıza bağlanılıyor. arkada bir şarkı çalıyor ve kız bet sesiyle elini kolunu sallayarak şarkıya eşlik ediyor. belli ki birazdan hava durumunu sunacak ama hava durumu da o balkan sıcaklığı, helen cazibesi içinde yedirilmiş bir şova dönüştürülmüş. tam da akdeniz kültürüne uygun bir tavır. bir buçuk dakikalık video bitince bir daha izledim. çok olağanüstü güzel değil ama pek genç ve hayat doluydu. sonra düşündüm. ben böyle sululuklardan başkası adına utanç duyan birisi olarak neden ikinci kez izledim. verebildiğim tek cevap bir şeyi güzel görünümlü bir insan yapıyorsa, ne kadar sakil olursa olsun tolere edilebiliyor. güzellerin kredisi çok fazla. tabi güzel erkekler için de aynı şey söz konusu.

george orwell garibim, 1949 model kaba kuvvet ve işkence soslu totalitarizmiyle bizi korkutmaya çalışırken 21. yüzyılın pırıl pırıl, bol dopaminli ve eğlenceli teknokrasisi karşısında ağır bir hezimete uğradı; epstein davası da bu mağlubiyetin tescilli mühürüdür. orwell amcamız bilginin saklanmasından, kitapların yakılmasından, büyük birader'in o asık suratından endişe ediyordu ama huxley meseleyi çoktan çözmüştü; o, bilginin bir alakasızlık denizinde boğulacağını, insanın kendi esaretini bir "tüketim nesnesi" gibi seveceğini biliyordu. bugün epstein dosyasını açıp baktığımızda, huxley’nin mezarında viskisini yudumlayarak "ulan ben size dememiş miydim" diye bıyık altından güldüğünü duymamak imkansız. orwellian bir dünyada bu dosya "bellek deliğine" atılır, epstein hiç doğmamış kabul edilir, uçuş kayıtları yakılır ve itiraz edenin tırnakları sevgi bakanlığı'nda nazikçe çekilirdi; oysa bizim huxleyan dünyamızda dosya direkt "içerik" haline getirildi. piyasaya salınan 95 bin fotoğraf, bill gates'in havalı pozları, trump'ın absürt prezervatif kutuları ve steve bannon'ın "yıkılıyoruz" temalı ayna selfieleri arasında gerçeklik bir magazin figürüne dönüştü. trajedi, sosis makinesinden geçirilip önümüze netflix true crime belgeseli tadında konuldu ve biz de afiyetle yedik.

neil postman’ın "öldüren eğlence" dediği o meşhur "şimdi bu..." mantığı bugün dijital algoritmaların sonsuz kaydırma döngüsünde zirvesini yaşıyor. twitter’da parmağını kaydırırken ilk postta epstein kurbanı çocukların kan donduran ifadelerini görüp iki saniye hüzünleniyor, hemen altındaki postta zac efron’un yeni karın kaslarına bakıp "vay be" diyor, bir altındaysa izmir’in en iyi atom kokoreççisini keşfediyorsun. bu hiyerarşisiz kakofoni içinde bilginin ahlaki bir ağırlığı kalır mı? kalmaz tabii; saniyeler içinde pedofili ağından süzme peynir reklamına geçebilen bir zihin yapısı inşa ettiler. huxley'nin "soma" dediği uyuşturucu artık hap değil, direkt 6 inçlik ekranlardan damarımıza zerk edilen o bitmek bilmeyen veri bombardımanıdır. modern medya manipülasyonu artık sansürle değil, aşırı üretimle bilgiyi görünmez kılıyor; "ilgisizleştirme" tekniğiyle bireyin bilişsel kapasitesini felç edip bizi dikkat ekonomisinin gönüllü köleleri haline getiriyor.

buradaki asıl kara mizah, epstein’ın şüpheli ölümünün bile bir "eğlence onayı" nesnesine dönüşmesidir. kimse adaleti aramıyor, herkes akşam yemeğinde meze yapacak daha heyecanlı, daha "gizemli" bir komplo teorisinin peşinde koşuyor. öldürüldü mü, adada mı yaşıyor, yüzü mü değişti derken aldığımız dopamin, gerçeğin çıplak ve soğuk yüzünden çok daha tatlı geliyor. karmaşıklık artık bir silah; binlerce sayfalık veri yığını şeffaflık maskesiyle önümüze atılıyor ki ortaya çıkan gürültüde kimse asıl meseleyi duyamasın. bizler ellerimize verilen o metaforik oyuncaklarla, ünlülerin uçuş kayıtlarıyla oynarken arka planda sistematik tecavüz kültürü ve güç sahiplerinin dokunulmazlığı buharlaşıp gidiyor. hakikat sonrası çağın kuralı basit: yalan söylemene gerek yok, gerçeği o kadar çok gürültüyle çevrele ki kimsenin onu bulmaya mecali kalmasın. sonuç olarak orwell’ın botu yüzümüze inmedi ama huxley’nin konfetileri gözümüzü kör etti. huxley 1, orwell 0. şimdi dağılabiliriz, sırada bir sonraki skandal ve onun yüksek bütçeli fragmanı var; patlamış mısırları hazırlayın, sistem yine birilerini yiyor ama prodüksiyon gerçekten harika.

(bkz: sefilliğini sevmek üzere şartlandırılmış insan)
(bkz: bilginin pornografisi)

müzik... bir süre sonra müzik susar beyin çalışır.

haki
gece mavisi
füme.

düşük zekalı ve eğitimsiz olduğunun farkında olan insandan kimseye zarar gelmez. sınırlarını bilir zeki ve eğitimli insana saygı duyar.

düşük zekalı ve eğitimsiz olduğunun farkında olmayan insandan korkarım ben. böyle insanların etkili yerlere gelmesi herkesin felaketi olur.

osmanlı cumhuriyet meselelerine öyle taktı ki conta yaktı sonunda.

normalde ekşi dışında sözlüklerde yaş ortalaması 25-30 arası olur ama burasının yaş ortalaması 30 üstü gibi sanki.

aslında bu durum yasal boşlukların ve teşvik adı verilen sistemin mükemmel bir illüzyonudur..
türkiye'de vergi, kazananın değil, kaçamayanın üzerine yıkılan bir ödev haline gelmiş durumda maalesef.