zaman tüneli

hiçbir kış o kadar ürpertmemişti içimi, üşütmemişti...
belki yaşamadık ama unutmamız da mümkün değil. acı hepimizin, başımız sağ olsun.

adı kalacak. dostlar da hatırlayacak.

burnumdan dolayı karadenizli misin diye sordu biri. çok moralim bozuldu yemin ederim. tamam bir henry cavill değilim eyvallah da, resmen ismail türüt muamelesi yapıldı bana. canım sıkıldı.

valla geriye bir tek yoldaş kalacak galiba. cebindeki dolarlarla rusya'ya mı gider artık onu da o bilir, ben nereden bileyim. bir zulası varsa da bilen söylesin de, sözlük kapanmadan belki patlatırız.

bir gün her şey bittiğinde, sokaktan kimse gelip geçmediğinde, sözlükten bize yadigar ne kalacağı sorusudur...

kocaman bir dert kalır. başka bir şey değil. koskocaman bir dert.

3 yıldan beri o kadar korkunç şeyler oluyor ki hayatımda keşke depremde ölmüş olsaydım diyorum sık sık.

nitelikli tanım eksikliğinden haklı olarak şikayet edilen sözlük. tamam güzel de, nitelikli tanım yazsam okumazsınız ki. neden boşu boşuna kendimi yorayım? hiç mantıklı gelmiyor.bence nitelikli okuyucu eksikliği de var. biraz kendimizi de eleştirmeliyiz. çok eleştirmemeliyiz ama, ben üzülürüm sonra.diğer türlü bu şeye benziyor. evde bütün gün götünü devirip yatıp, portakal soyuyorsun(evet portakal detayı çok önemli) ve önemli yerlere gelemediğin için dış faktörleri suçluyorsun. olmaz öyle. elini taşın altına koymak lazım.

get up, stand up, don't give up the fight. saygılar bob marley abim.

al sana nitelikli tanım. okudun mu? okumadın. eee?

bana niye ceza verdiniz lan amino asitlerim?
açıklayın da gülelim.

t: editörlerin, modlar birbirini kollladığı sözlük.

15 adet hesapcık mı? sadece 15 tanecik mi? oh mondiyö namusluymuş. ya 16 olsaydı değil mi ama?

bide şey var 50 takipçili hesabı olan kız! yersen, hanım hanımcıktır.

her şeyin olabilecek en kötü şekilde olduğu en korkunç felaket. insanlar uykusunda en hazırlıksız şekilde yakalandı depreme, çevre illeri de etkilediği için yardım konusunda gecikmeler oldu. öyle bir dondurucu soğuk vardı ki ben hayatımda öyle bir soğuk görmedim, üstüne de şiddetli yağış oldu. böylesine şiddetli bir depreme maruz kaldıktan sonra hayatta kalmak mucize gibi geliyor ama ben gördüklerim karşısında yaşadığım için utandım. o soğukta enkazın altında kalan insanlar, enkazlardan gelen sesler, bedeninin bir parçası gözüken ama çıkarılamayanlar. çok acı her şey. umarım dünyanın hiçbir yerinde böyle bir felaket yaşanmaz ama depremler doğanın gerçeği ve önlemsiz olunca da en acı şekilde yaşanıyor. hayatın faniliğini o kadar iyi anladım ki o dönemde. deprem saatinde uyanıktık öyle havadan sudan konuşuyorduk, son konuşmamız son anımız olabilirdi.

kırık dökük ruh hâlini “derinlik” diye pazarlamak.

hauser - now we are free.

sebebini düşünmeye aklımızın yetmeyeceği sorunsaldır.

nedeni, niyesi bir tarafa insanı etkiler..
içim ürperse de dalgalar beni onun kıyısına götürür. hiç şüphesiz.

kendini herhangi bir konuda gereksiz yormak derim buna ben. her zaman bir alternatif var sonuçta ne gereksiz şeyleri dert edinmişiz şu hayatta hakikaten.

yazar bu başlık altında ne yapmak istemiş. bence kişisel tercihini “sosyolojik tespit” diye yutturmaya kalkmış.

eski günlere götürüyor bu şarkı beni. derin hissettiriyor ama bilmiyorum ki… ardından kerem gibi parçası çalıyor, sessizleşiyorum. zaman ne de hızlı geçiyor.

bundan sonra, gösterdiğin tüm samimiyete rağmen, sana 2. en değerli kişi muamelesi yapan herkesi siliyorsun. kapiş?

yemek yapmak çünkü bir şeyler üretmeyi seviyorum. ütü, temizlik vs ev işleri, bir şeyler üretiyormuşum hissi vermiyor.