zaman tüneli

ağaçların gökyüzünde birbirine dokunmadan, aralarında adeta birer nehir gibi boşluklar bırakarak büyümesine taç utangaçlığı deniyor. bilim insanları, ağaçların neden bu kadar "kibar" davrandığını üç ana sebeple açıklıyor:

fiziksel temastan kaçınma (rüzgar faktörü)
ağaçlar aslında kendilerini koruyorlar. sert rüzgarlarda dallar birbirine çarptığında uçtaki hassas tomurcuklar zarar görebiliyor. ağaçlar, bu aşınmayı ve büyümelerinin durmasını engellemek için komşularıyla aralarına güvenli bir mesafe koyuyor.

ışık rekabeti ve verimlilik
bitkiler için ışık hayattır. ağaçlar, güneşten en yüksek verimi alabilmek için dallarını birbirinin üzerine gölge yapmayacak şekilde konumlandırıyor. bu sayede hem kendileri maksimum fotosentez yapıyor hem de orman tabanındaki diğer canlıların ışıksız kalmasını önlüyorlar.

kimyasal iletişim ve savunma
ağaçlar sandığımızdan çok daha "sosyal" canlılar. havaya saldıkları terpenoid gibi kimyasallarla veya yer altındaki mantar ağları (mikorizal ağlar) aracılığıyla birbirlerine sinyaller gönderiyorlar. bu iletişim sayesinde: birbirlerine "buraya kadar büyü" diyerek sınır çiziyorlar. zararlı böcek veya hastalık istilası olduğunda birbirlerini uyararak savunma mekanizmalarını devreye sokuyorlar.