zaman tüneli

ben dinginlik değil dingillik istiyorum. insan kendi gibilere hasret ne de olsa.

ay o ne beee.

nereden geliyor akliniza bu kadar yaratici, orjinal fikirler???? bizde mal gibi yok lojistikti, yok trading ti tirmalayip duralim.

düşük bel pantolonla mümkündür. tangayı bele kadar çekip, pantalonu düşürünce ortaya çıkan görüntü topluma mal olur. toplumun konuşması yasaktır.

hayatta bana şekerli çay içiren tek şey bu olabilir. bayılıyorum olsa da yesem....

su getirin. ben sakinim. üzerinden duman çıkanlara dökelim.* ulan o değil de saçma sapan şeyler yazıp sonra utanmamak ne güzelmiş.

bir tercihtir. kim ne diyebilirki?

dinginlik isteyen yorgun yüreklerin tercih edebilecekleri yöntemlerdir.

valla tanım çöplüğünden sıkılıyorum. az tanım olsun diye tanımlarını engelliyorum artık yazarların. kendilerini engellemiyorum ki ayıp olmasın. çünkü kimseyle bir problemim yok...
sizi seviyorum. ama biraz sakinlik de lazım.

açılmalı.
yiyecek üzerine ne olsa tutar.

100 kiloya kadar tüketmeyin. üzeri iseniz zaten sizi zorbalayarak tüketmenize katkı sunarlar fjfjcj bağırsak hareketlerine neden olan bir güzellik.

çayla süper gidenlerden. başladın mı 1,2 tane ile durman çok zor.

tadı çook güzel kemirmeyi çok severim.

tek tırnaklı etindensucuk olursa gelirim.

evet ilk duyduğumda bende şaşırmıştım.
bu fetişin olayı insan vücudunda gezinen böceklerin oluşturduğu his ve beraberinde gelen cinsel istek duygusu yada için bir hoş olması tabiri caiz ise.
böceklerin minik ayakları derideki ince sinir uçlarına dokunuyor ve kişi çeşitli duygular hissetmeye başlıyor.
(bkz: böcekleri rahat bırakın)
(bkz: böcek dayanışması)
(bkz: böcekler özgürdür)
(bkz: böceklerin namusu söz konusu)

değerli hissettirir. özgüven dopingi yapar.

insan bir de bize sorar. biz görmek istiyoruz. haksız mıyım brolar.

olsa da yesek bir lezzet.

edit: ilk entryi tavsiye markadan sonra okumayıp entryi gönderdikten sonra görmem.

fitim ve güzel görünüyorum. ben de bir altmış hadi bilemedin yetmiş boylarında, bakınca kemiksiz doksan kilo olanların göbeklerini artık görmek istemiyorum.

bu yazıyı tam da duştan çıkıp filtre kahvemi yapmanın ve yudumlarken arkada hafif ama gururlu hemşerim deniz tekin şarkılarıyla bu satırlarıma eşlik ediyor..
geçtiğimiz haftayı nöroloji dersleriyle hafif ölçekte klinik derslerle hastane koridorlarında beyaz önlükle salınarak geçirdim. kulüp toplantısı ve işler derken aşırı yağan yağmurların altında kalıp köse ayakkabılarımla oflaya oflaya yürüdüğüm ve 1 çayın 50tl olmasından şikayet ederken gönüllü hocalık yaptığım 5. sınıf öğrencilerin ayağındaki ayakkabıları düşünüp küçük kız çocuğunun türkçe sözlük alamam param yok demesi ve eğitimin bile onlar için ne büyük lüks olduğu gerçeğiyle yüzleştiğimde canım yandı. koşmadan koşamıyoruz arkadaşlar ve bazı insanlar koşarken bile yetişemiyor.. bilmem anlatabiliyor muyum? devamında 8 saatlik bir otobüs gece yolculuğuyla istikamet bu sefer ankara’ydı hazırlık dönemimden yakın bir erkek dostum nişanlandı. otogardan aldı ve hazırlanma aşamasından itibaren tüm süreçte yanlarında oldum. kız tarafının evinde yapılan yemekler, sohbetler.. sonrası kuaföre gidip hazırlanma aşaması ve bi taraf yozgatlı bi taraf osmaniyeli derken izmirli olan bana da yoğun ölçekte bir kültür şoku yaşatmış oldular… farklı perspektiften mesafeli gibi ama mesafeli olmayan bir sıcak samimiyet hissettim anadolu insanında. akşamında nişan faslı için mekana geçildiğinde edilen danslar gel gel izmirli haydii halaya denilen anadolu şivesi sesler bile yüzümde gerçek bir gülümseme frekansına itti. ayaklarıma inen kara suların çokta önemi yoktu çünkü arkadaşımın yanındaydım ve hiç bilmediğim insanlar, bilmediğim suratlar, bilmediğim evler, bilmediğim duraklar derken iyi hissettim. arkadaşımın kuzeniyle içtiğimiz kahve ve sigarayla beraber çok konuşmadık ama galiba çok konuştuk yani az konuştuk ama konuşmaktan yorulunan şeyler üzerinde sigarayı içerken ve etrafa bakarken de anladık herhalde. bazı anlar vardır gerçekten pekte konuşulmaya gerek olmaz.. o kahvede bir arkadaş daha kazandığımı hissettim sanırım. gecesinde yine kız tarafının evine gelip kazan kazan yemekler yenirken ve vedalaşma esnasında torununa almak isteyenden tutun yüzündeki gülümsemen gibi olsun hayatın diyen bir çok insana göre gerçekten samimi olan insanlara minnetle.. sonrasında arabayla kızılay’a bıraktılar diğer arkadaşlarımla buluştum erkek arkadaşı çiçek ve kalpli balon almış şahsen onun adına sevindim tıpkı diğer arkadaşım nişanlanırken sevindiğim gibi ve onlarla boylu boyuna yürüdük derken.. taksiyle eve geçtik loş şaraplı, sarmalı, pideli sohbet derken yine tıka basa yedik.. temiz çarşaflar ve güzel bir uyku sabahında ailesinin hazırladığı bir ankara aile kahvaltısı ve türk kahvesiyle sohbetlerimiz taçlandı.. arkadaşım aşti otogarına bıraktı sarıldık bir sonraki buluşmamız için sözleştik.. otobüste camdan el sallarken beni bekleyen bir sevgili yoktu ama sevgili gibi arkadaşlıklarım veya tanıdığım insanlar vardı. yol bitene kadar vardığımı kontrol eden diyaloglarım vardı ve bunlar çok büyük kıymet.. yan koltuğumda kedisiyle seyahat eden bir kızla kedisinin adının şeftali olduğunu öğrendim ve çok tatlıydın şeftali..
evime vardığımda yorgundum ama şu histeydim her şeye rağmen yaşamaya devam etmenin mutlak gücü vardı üzerimde. beni 25-26 yaşında sananları anlıyorum bunun sebebi ben hayatı çok ince eleyip sık dokuyarak yaşıyorum kurduğum hiçbir diyalog yüzeysel değil yorulmuyor muyum illaki ama yorulmadan olmaz.

hiçbir otobüs yolculuğunda genelde uyumam veya nadir uyurum bunun sebebi yola bakmak benim için lütuftur. demem o ki yol hep güzeldir.. engebesiyle bile. bazı ayakkabılar vardır hepsinin de bi hikayesi var en derin sevgi ve saygılarımla…