zaman tüneli

mahalledeki spor malzemeleri satan toptancı ağabeylerden ajajajahaajaha

tavsiye vermeyin, tasfiye verin.*

2009 yapımı bir robert de niro filmi. kirk jones tarafından yazılıp yönetilmiştir.

hem sevimli, hem huzurlu, hem de ağlatan , duygu sellerine boğan filmlerden biri oldu benim için. düşünme gerektirmeden izlenmesi gereken , akıcı ve aşırı aşırı mükemmel bir aile draması filmiydi.

konu olarak ise sekiz ay önce eşini kaybetmiş olan dört çocuk babasının tıpkı eski günlerdeki gibi çocuklarını aynı yemek masasına toplama çabasını izliyoruz kısacası.
artık birer yetişkin olan çocuklarının her biri kendi dertleriyle uğraşmakta, kendi hayatlarıyla ilgilenmektedirler.
babaları ise bu süreçte ilgisiz hissettiği için her birini teker teker görmeye gider ve çocuklarını tanıdıkça hikaye daha da derinleşir.

daha da derinleşir çünkü frank her zaman çocuklarla bağ kurma işini eşine bırakmıştır, kendisi bu konuda pek iyi değildir. hiç değilse o zamana kadar iyi olmadığını düşünmüştür diyelim.
bu seyahatinde ise bir farklılık yaparak çocuklarını daha iyi tanımaya , onlarla gerçek bir iletişim kurmaya karar vermiştir.

işler tahmin ettiği gibi gitmez.
dört çocuğunun da hayatı mükemmel değildir bildiğinin aksine, hatta mükemmel olması yetmezmiş gibi kendisinden sakladıkları birçok şey olduğunu fark eder ve bunları zamanla öğrenmeye başlar.

frank mükemmel bir baba değildi ama çocuklarının mükemmel hayatlar yaşamasını isteyen, onlarla gurur duymak isteyen birisiydi. çocuklarının kendi mükemmellik anlayışına uymadan da mutlu olabileceklerini geç fark etti sadece.

tekrar bir duygu boşalması yaşamadan uzaklaşıyorum çünkü yazdıkça, düşündükçe daha da duygulanıyorum kendi aileme dair.

bu tavsiye de dahil olmak üzere hiçbir tavsiye vermeyin.

karşınızdaki kişi gerizekalıymış gibi konuşmayın.

hiç vermeseniz daha iyi gerçi ama neyyysee.

nazi deneyleri sayesinde bilime katmış olduğu değer nedeniyle 2-3 gün hitlerci olasım geldi. bilime katkı sağlayan yüce sanatçı adına kapak resmimide değiştirdim.

her his gibi bu da geçecek ama delecek dememek lazımmış, kızıyorlar.

- hadi allah kabul etsin, ezan okunuyor.
- olmaz! daha top patlamadı.
- vurun lan şuna.*

pide,top,ezan,saatleri saymak

ramazan ayı bitip bayramını kutladıktan sonra direk yılbaşı geliyor gibi oluyor.

benim için 2026 bitti sayılır. bir bakmışız aralık ölmezsek.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

"ramazanda küsler barışır". bu ay ile alakalı en sevmediğim yanı bu olabilir. çünkü bu laf yüzünden çocukluğumdan beri aynı insanları defalarca affedip durdum, onlar da her seferinde daha da beter davrandılar tabi ki de. bazı insanların yokluğu varlığından daha faydalı ise üzgünüm ama ölene kadar affetmem artık o insanları, çok da umrumdaydı onların vicdanı, zaten yok ki neyi dert ediniyorsam.

aslında hayal ettiği gibi olmadığı için acı çekiyordur. yoksa aşık olduğu kişi, iyi davransaydı ve sevmesine izin verseydi yine her şey yolunda bir mutluluk olacaktı.

ama bazıları çok acımasız işte...

senin için bir tecrübe oldu. bir tecrübe oldu de.

ben ölmüşüm kendimi yeniden ayağa kaldırmışım tecrübe oldu diyecekmişim. belasına güzellik yapmadığıma dua etsinler.

ramazan geliyor diye bizimkiler sarma sarmış dün. oruçla ibadetle işim yok normalde ama bi tencere sarma getirip "şu kadar su koy, 2 saat pişir tamamdır" diyince yok diyemedim.

aşk acısı değil de hayal kırıklığı yaşayan insandır. içinde bulunduğu duygu halini doğru tanımlamak birinci kuraldır. duygu görünür oldukça nasıl başa çıkılacağı da yavaş yavaş da olsa kendini gösterir.

şarkı dinleyip lanet etmesini bol bol ağlaması gerekir ilk başta. artık duygusuna hangi şarkı iyi gelecekse.

bir alternatif öneri sadece. herkeste de çalışacak diye bir kural yoktur.

bu da gelir, bu da geçer, alışmalısın, alışmalısın, alışmalısın.*

sen daha iyilerine layıksın.
daha iyileri denk gelmedi...

her şey olacağına varır.

hep de olumsuz, can sıkıcı oluyor vardığı yer. *

tarmak diye bir marka var, basketbol topları resmen spalding ayarında.