zaman tüneli

biraz oluyor... bir kardeşim vardı, kan bağımız yoktu ama kardeşti işte.
benim gitmem gereken bir yer vardı, rica ettim kendisi gitti. oradan daha dönemedi. keşke diyorum ben gitseydim, ben ölseydim. rabbim şehadetini kabul etsin kardeşim. hiçbir pişmanlık seni geri getirmeyecek. hiçbir ağıt, küfür, ağlama seni geri getirmeyecek.
sana söyleyemedim ama sözümdür her zaman. ailen bize emanet kardeşim. toprağın incitmesin.

bence dünyanın en klas spor üreticisi tartışmasız diadoradır.

kimse bende denemesin açık söylüyorum profesyonel dövüşçü değilse hayatını kaydırırım.

zulada yedek paketler, tütün ve bu tütünlere ait çok sayıda filtreler, sigara yapımında kullanılan sarma makineleri ve bir miktar puronuz yoksa tiryaki değilsinizdir.

memesi küçük kadının veya penisi küçük erkeğin ayna karşısında fotoğraf çekmesi gibidir.
daha büyük görünür ama gerçeği yansıtmaz.

#3895227

bu arada çok mutlu olmanız dileğiyle . mavi boncuk takın diyeceğim de, gerek de yok maasallah. seviliyorsunuz... *

birkaç bira, biraz sohbet ile gözünden yaş gelip karnın ağrıyana kadar gülmek.

yenge sen yine de 1.5 iskender söyle, abimizin keyfi yerine gelsin.*

1 saat önce banyoda yere saçılmış biraz kedi kumu görüp su dökmek.
sonra şu döktüğümü unutup cart diye basıp kaymak suretiyle kafayı armatür e vurup bayılmak.

hayır ölsem kimse fark etmeyecek.
gerçi farketseler ne olacak ki.

uzun zamandır özlediğim o kadar çok şey var ki. büyük çoğunluğu ülkeyle ilgili. adım atınca anlamsızlaşıyor ama.

(bkz: bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri varsa orada güneş batıyor demektir)

heppp ''z kuşaaaa'' yüzünden, uşağam...

tsubasa mübarek.

özür dileyebilmek kadar yüce bir erdem var mı bilmiyorum. özür dilemeyi zayıflık olarak görenler bile var. yazık, çok yazık.

#3895176

etsiz yemekse enişte haklı kusura bakma.

devir öyle bir devir ki, kimse utanmıyor, kimsenin yüzü kızarmıyor.

bu olay tarif edilemez bir trajedi. çocuk 11 yaşında, beyninin ve gerçeklik algısının hala olgunlaşmadığı bir dönemde.. ölümü muhtemelen bir uyku zannediyordu. onun gözünde babasıyla yaşanan çatışma, oyunların sunduğu simülasyon dünyasında çözülebilecek bir sorun gibi görünmüş olabilir.

çağımızda maalesef birçok çocuk, gerçek hayat ile oyun dünyasının sınırlarını ayırt edemez hale geliyor. saatlerce ekran karşısında geçirilen zaman, bir simülasyonun içinde yaşıyormuş gibi hissetmelerine, empati ve sonuç algısının zayıflamasına yol açabiliyor. kimi zaman bu, kazara, kimi zaman ise felaketle sonuçlanan davranışlara dönüşebiliyor.

burada ders alınması gereken şey teknolojiyi çocuk gelişimine uygun biçimde yönetmenin zorunluluğu.. oyunlar, eğlence ve öğrenme aracı olabilir ama çocuğun dünyayı, ilişkileri ve sınırları öğrenmesini engelliyorsa, tehlikeli hale gelir. ebeveynlerin uyarı ve sınır koyma çabaları, bazen çocuk tarafından anlaşılmasa da, hayati bir güvenlik hattıdır.

kısacası çocuklarımızı dijital dünyanın içine yalnız bırakamayız. onlara gerçek ile sanal arasındaki farkı göstermek, empatiyi ve sorumluluk bilincini aşılamak, belki de hayat kurtarabilir. çağımızın hastalığı olan dijital kopukluk, farkında olmadan insan hayatına mal olabiliyor.

#3895185 ciğer şişi herkes yer bize bizimle simit yemeyi tercih edenler lazım *.

(bkz: hata yapınca utanma duygusu oluşan insanlara hasret kalmak)