zaman tüneli

"gülde kalan sırdır o, kimse izah edemez. kimseler neydüğün bilmez" diyerek kankası rahmetli ahmet kabaklı'ya da selam çakmıştı rahmetli muşlettin amca tahta kahvede...

muhtemelen benim gibidir ondan adam olmaz ama herkesi de gözetmiştir. hayatını feda etmiştir ama gariban anası ki şeytanın önde gideni, namuslu babası ki keyf pezevenginin tekidir. ama bizim hippi tabi küpe dövme falan takınca çapulcu sürüsü vatan hayini. ahhh temelin reyisi ah, bu çocuk sana daha ne desin ki…

on air efenim

her ikisi de varsa, ben c şıkkını alayım.

tarihsel olarak bakınca bu tartışma özellikle sanat için sanat anlayışı ile toplum için sanat yaklaşımı arasında gidip gelir. biri sanatın kendi estetik değerini savunur, diğeri ise toplumsal faydayı.. ama pratikte büyük işler genelde bu iki damarın kesiştiği yerde doğar.

mesela bir sanatçı tamamen iç dünyasından üretir ki bu sanat için sanattır. ama o eser bir şekilde başkalarına da dokunuyorsa, artık sadece bireysel olmaktan çıkar. tersine, sadece mesaj vermek için yapılan işler de eğer estetik bir derinlikten yoksunsa, çoğu zaman kalıcı olmaz.

mecidiyeköy civarında görürseniz muhtemelen benimdir. ses verin de çay ısmalayayım.
t: uzun saçlı ve küpeli* bir insan tanesi

kesinlikle babamın radarından kaçmayacak tiptir. malum, kendisi (benim aksime) piercing, uzun saç, dövme aklınıza gelebilecek her şeye karşıdır. eh coğrafya kadar aile de kaderdir. oysa şimdi şartlar uygun olsa marjinal denişik bir metalhead olup çıkmıştım. ve belki de hayalimdeki grubu kurmuş, soloları yardırıyor olurdum... | -_- |

(bkz: pavlov'un köpeğini belediyenin toplaması)

şarkıyla girer benim bildiğim majeste... muhabbetiniz bol olsun.

pavlov’un olayı aslında çok daha minimalistti. adam diyordu ki: kemiği ver köpek zaten gelir, yani doğal refleks,
zili çal + kemiği ver yani bağlantı kur
sonra sadece zili çal, sonra köpek ahan da yemek geliyor diye gelir
yani sistemde kuçu kuçu yok arkadaş , orası gereksiz özellik olmuş.
ama eğer köpek türkçe biliyorsa zaten deney çöker. çünkü o zaman kuçu kuçu doğrudan komut demektir. zil gereksiz aksesuar olur.

2 dk sonra on air.
bekliyoreeee

nasıl bi yokluk hali ki bu hesapları yaptırıyor yuzır'a... yazık

(bkz: deli bayramı)

yaş ortalaması ben şok.

efes bardağında amsterdamla sizlerle birlikteyim dostlar. alkol orucumu bozmuş bulunuyorum. aynı zamanda da bach d minor concerto analiz ediyorum. çakırken daha guzel gidiyo*

iran'la ilgili soru soran spikere cevap olarak:" senle eskiden yemeğe çıkmıştık ,yaşlandıkça guzellesmissin. takılalım mi?" tarzı konuşmuş.

psikiyatristimin numarasını verebilirim. bir kişi de çıkıp hunisini düzeltmiyor, hayret doğrusu..

içtik bitti.

eğer sosyal içici değilsem içkiyi rahatlama amaçlı kullanıyorum.

yemeğin ana aktöru değil de tamamlayıcısı gibi.

adetten olanı çekmedim ama yazayım.

menü:
ana yemek ve ara sicaklar
bol sarimsakli köfte
acı biber turşusu
domates püresi ama sulu
tel peynir
iki kadeh rakı

tatlılar
bademli bir şerbetli tatlı, ismini unuttum

yemek sonrası ikramlar:

üç bardak çay, iki kibrit kutusu su böreği.

rahmetli muşlettin amca tarafından kahvede açıklaması yapılmış hababam sınıfı münazara konusu.

iki gündür tv8,5 ekranında takılıp izlediğim dizi.. gerçekte dizi 1989–2002 arasında yayınlandı ve bir apartmanda yaşayan farklı ailelerin gündelik hayatını konu aldı. yayınlandığı dönemde kaçırmadan izlerdim.
bizimkiler, türkiye’de kentli orta sınıfın yükselişini ve diğer sınıflarla ilişkisini anlatan bir apartman hikayesidir diyebiliriz sanıyorum. dizi, orta sınıfı anlatır ama alt sınıfla kurduğu ilişki üzerinden anlatır. bu apartmanda yönetici (sabri bey), kapıcı (cafer),
memur, küçük esnaf, işçi vb. aileler gibi farklı sosyal konumları içerir. bu yüzden dizi tek bir sınıfı değil, sınıflar arası ilişkiyi anlatır.
bize çok tanıdık hayatlar içinde. izlenme oranının yüksekliği sanırım bundan kaynaklandı.

nabıyonuz la hem fakir hem onurlu hep tahtası eksik reaya bıttırılar.

buz gibi esprileriyle nam salmış eniştemin bile iliklerine kadar üşüyeceği bir başlık olmuş, emeği geçenlere kucak dolusu sevgiler…