zaman tüneli

denizli

kaplu kaplu bagalar
kanatlanmıs ucmaga
kertenkele derilmis
diler kırım geçmege
şiirine konu olan-> slowmotion canlı...

beni patagonyalı yıkasın. ondaki gamsızlıkla ben ondan önce ölürüm.

yolda karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir kaplumbağa gördüğümüzde ne yapmalıyız?

aslında mesele sadece yardım etmek değil de doğru şekilde, müdahaleyi abartmadan ve doğanın kendi ritmini bozmadan destek olabilmek. eğer güvenliyse durup gözlemlemek, gerekirse kaplumbağayı tam onun gitmek istediği yöne doğru nazikçe taşımak en doğru yaklaşım.

peki kaplumbağayı nasıl taşımalıyız? kabuğunun iki yanından, adeta bir hamburger tutar gibi kavramak gerekiyormuş. kuyruğundan tutmak ise hem yanlış hem de zararlı bir refleks. bazı türlerin (özellikle timsah kaplumbağalarının) daha agresif olabileceği de unutulmamalı. (kaynak: popular science)

aslında bu küçük karşılaşma, ekosistemin sürekliliğine dair önemli bir durum. o yüzden kaplumbağalara şefkatle yaklaşılmalı diye düşünüyorum.

kitaplarımı kimsesiz çocuklara verin.

dünyanın en çok gaz veren annesi olarak ödül almam lazım.

neylersin ölüm herkesin başında.
uyudun uyanamadın olacak.
kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
bir namazlık saltanatın olacak,
taht misali o musalla taşında.

masallarda ölüm cezasına çarptırılan birine sorulan soru. eğer kırk katırı seçerse vücudunun her parçası katırlara bağlanarak ve zıt yönlere sürülerek parçalanır, kırk satırı seçerse ise vücudu satırlarla parçalara ayrılır ve doğranır. kırk katır yavaş fakat acılı bir ölümü ifade ederken, kırk satır ise acısız fakat hızlı bir ölümü ifade eder.

uykucu

müzikten anlamayan için kafa şişirir, müzikten anlayanlar içinse, bir başkaldırının, bir toplumsal ya da bireysel öfke ve tepkinin, duygu yoğunluğunun dışa vurumudur.
yaşlanırsam şayet, kafa sallaya sallaya dinleyen marjinal bir ihtiyar olacağım kesin. ölene dek dinleyeceğim yegane müzik türü. çok seviyorum çok.

orta okulda metallica dinleyerek başladığım, lisede rock'n coke festivallerinde tutkun olduğum, 99'da s.o.a.d ile artık vazgeçemediğim müzik.

ben sözlerini de bir diğer tutkum olan arabesk müziğe benzetirim ve ikisini de aynı ruh halindeyken dinlerim.

metal müzik bir kültürdür, bir tutkudur.

merve özbey'in 2015 yılında çıkardığı yaş hikayesi şarkısında geçen ve o dönem sonuna eklemeler yaparak sosyal medyada yapılan binlerce paylaşımla popüler olan söz. hatta ünü sosyal medyayı da aşmış, düğün arabalarında, tebrik kartlarında bile görülmüştü.. (vurur yüze ifadesi kızın kalbimin bir tanesi, evleniyoruz bir tanesi gibi)

rahat ol, bunun için hiç kimsenin cebinden bir lira bile para çıkmadı. *

"vurur yüze ifadesi" şeklindeki nakaratının sonuna eklemeler yaparak sosyal medyada yapılan binlerce paylaşımla bir dönem popüler olan, 2015 çıkışlı merve özbey şarkısı.

masallarda kahramanların bir amaç için gerçekleştirdikleri uzun ve zorlu yolculukları ifade eden söz.

son albumlerini bayagı sevdim (bkz: it's the long goodbye) the ceiling underground-> özellikle sevildi.
kendi ukdem

dışarıdan bakınca serttir ama içine girince son derece katmanlı bir dünya çıkar. öfke vardır evet ama sadece öfke yoktur. yas vardır, yabancılaşma vardır, insanın kendi zihniyle kavgası vardır, mitoloji vardır, tarih vardır, din eleştirisi vardır, savaş karşıtlığı vardır, varoluş sancısı vardır. mesele hiçbir zaman sadece distortion olmadı.

kaldı ki metal tek parça bir janr değil. thrash metalin damarında toplumsal öfke ve politik refleks dolaşır. doom metal insanın içine çöken ağırlığı, yavaşlığı, kaybı taşır. death metal ilk bakışta kaos gibi gelir ama işin içine girince teknik kapasitesiyle, ritmik karmaşıklığıyla ve disiplinli yapısıyla bambaşka bir yere oturur. black metal ise çoğu zaman müzikten çok atmosfer kurar. soğukluk, yalnızlık, doğa, karanlık, bazen de insanın medeniyetle kavgası gibi temalarla çalışır. power metalde destansı anlatı vardır, folk metalde hafıza ve kök duygusu vardır, progressive metalde ise adeta sabırla örülmüş bir mimari gibi kurulan parçalar görürsün. bu liste uzar gider! yani dışarıdan “hepsi aynı gürültü” gibi gelen şey, aslında kendi içinde son derece farklı duygusal ve estetik evrenlere ayrılır.

çoğu zaman insanın bastırdığı duygulara tercüman olur. toplumun sürekli törpülemeye çalıştığı öfkeyi, acıyı, kırılganlığı, yabancılık hissini saklamaz. cilalamaz da. bu yüzden metal dinleyen insanı dışarıdan sadece agresif sananlar. çünkü metal çoğu zaman saldırganlıktan çok boşalma alanıdır. insanın içinde biriken şeyi dışarı taşımanın daha dürüst bir yoludur. bazı insanlar bunu arabeskte bulur, bazıları cazda, bazıları halk müziğinde bulur. metal dinleyicisi de kendi duygusal sözlüğünü burada bulur.

işin kültür tarafı da önemli. metal dinleyicisi yıllardır klişelerle anlatıldı. sanki hepsi karanlıkta yaşayan, öfke saçan, kedi kesen, dünyayla kavgalı tipler gibi sunuldu. oysa metal çevresinde çok güçlü bir aidiyet duygusu vardır. konser kültüründe, underground dayanışmasında, fanzin geleneğinde, patch ceketlerde, kaset cd döneminin takasında, albüm kapaklarına gösterilen özenin içinde hep bunu görürsün. mosh pit dışarıdan bakana kaos gibi gelir ama kendi içinde ciddi bir etik taşır. düşeni kaldırmak, sınırı aşanı dışlamak, birlikte coşarken birbirine dikkat etmek gibi yazısız kurallar vardır. yani o sert görüntünün altında çoğu zaman şaşırtıcı bir dayanışma çıkar.

metal biraz da emek isteyen bir müziktir. pop gibi ilk dinleyişte kendini teslim etmeyebilir. bazen bir riffin, bir davul yürüyüşünün, bir vokal tonunun, bir albümün bütün atmosferinin insana açılması zaman ister. bu yüzden metal dinleyicisi çoğu zaman sadece “şarkı dinleyen” değil, albüm dinleyen insandır. girişten kapanışa kadar düşünülmüş bir bütünlük arar. konsept albümlerle kurulan dünya, sözlerle müziğin birleştiği yer, tonun anlattığı şey, kapağın yarattığı ilk izlenim hepsi önemlidir. metalde çoğu zaman parça değil evren dinlersin.

metal dinleyenin sürekli sert, huysuz, taşkın biri olduğu sanılır. halbuki yıllarca metal dinleyen insanlarda çok güçlü bir mizah duygusu, ironi, hatta kendini küçümseyebilme hali görürsün. çünkü bu kültür sadece karanlıkla değil, o karanlıkla yaşamayı öğrenmekle de ilgilidir. sert müzik dinlemek her zaman sert insan olmak demek değildir. bazen tam tersidir. insan dışarıda sakin kalabilmek için içerideki fırtınayı müzikte yaşar.

uzun lafın kısası, metal herkes için olmak zorunda değil ama seveni için oldukça açık bir anlam taşır. bazen bir başkaldırı biçimidir, bazen sığınak, bazen estetik bir arayış, bazen de sadece dünyayı fazla cilalı bulan insanların daha dürüst bir ses arayışıdır ve dürüst olmak gerekirse, bu kadar geniş bir duygu alanını bu kadar gösterişsiz ama bu kadar kuvvetli taşıyabilen çok az müzik kültürü var.

biz zamaninda dedik yahudi diye linc yiyecek bu adam diye. melih abuaf linc yerken kac defa dedim. ve noldu, simdi yahudi oldugunu kamuoyu da ogrendi ve linc yiyor siyonist istemiyoruz diye. galiba yahudi bi sayfayi takibe almis. benim yahudilerle sorunum yok, melih abuaf'i da seviyom, ama mimar selim siyonist bi sayfayi takip etmisse ayip diyorum kendisine. evet.

tuncay balcı'dan dinlenilesi türkü.