zaman tüneli

yazık oldu güzelim gemiye...

(bkz: ağlama ben ağlarım)
open.spotify.com/track/0JU2...

çok zor bir askerlik yaptım. ilk üç ayda 26,5 kilo verdim.

ruhsuz, duygusuz, düşüncesiz, kaba, bencil bir insandır. değil filmi izlemek, aklıma gelse bile gözlerim dolar, hüzünlenirim.
ah titanic ah.

nazım hikmet’ten…

pascal beyin keyfi yerinde…

fakat bu 3.7 öyle bir 3.7 ki, tiyatro ve sanat camiasında straight olan birinin yükselmesi neredeyse imkansız. suyun başını öyle bir tutmuşlar ki, zannedersin birleşik krallık’ın yarısı mitoz bölünmeyle çoğalıyor.

fifa atarken rakip sizden topu almak için kaydığı anda çalımla rakibi geçip gol attığınızda arka fonda şu şarkı çalar;

erzurum çarşı paaaaazaaaaaaar

sadece gerçek fifacılar bu sesi duyar

bu yunuslar sevimli mevimli görünüyor ama bayağı müptezeller. sadece uyuşturucu müptelalığı falan da değil, başka sakat hareketleri de var.

7 adet boyun omurları var, neokorteks’leri var diye istemeye istemeye memeli sınıfına sayıyorum ama bir bilim adamı da çıkıp “vücutları kıllarla kaplı değil, balık bunlar” dese içim ferahlar. düşünün ki, aynı sınıfa dahil olmak bile istemiyorum.

öylesine durmak istiyorum. bu esnada çay içebilirim, kahve de olur, belki sadece su içer geçerim. hava güzel hiç dışarı çıkasım yok. akşam yemeğe davetliyim ama yol gözümde büyüyor ve canım mangal rakı istemiyor. ben gitmeyince yapılmaz ama bu da fikrimi değiştirmiyor. kendi kendime duruyorum işte. ellemeyin beni.
son iki hafta her anlamda çok yoğundu ve keyfimi kaçıran çok şey oldu. belki o yüzden bir şey yapmak istemiyorum. bir şey yapmayınca bir şey de olmaz sonuçta. böyle sakince stabil kalayım.

vallahi diğer yöntemler pek işe yaramıyor belki bu insanlarda da yarıyordur. denemek lazım bilemedim…

bir kez gittim, zannediyorum 2014 yılıydı ve kayak merkezi dahil her tarafını şöyle bir gezdim. izlenimlerim, müthiş kasvetli bir şehir olduğu yönünde..

mimar olduğum için mekan algım biraz daha farklı, diye düşünüyorum. gittiğim her yerde selçuklu ve beylikler dönemi yapılara rastlıyorum ama saltuklu döneminden kalma olduğunu hatırladığım erzurum ulu camii’nin sağır duvarı kadar dışarıya kapalı bir yapıyı, sanırım hiç görmedim.

yakutiye medresesi’nin o kara taşları resmen üzerime üzerime geliyordu. çifte minareli medrese’nin kompozisyonu ise insanı sıfırlayan, ezici boyutlara sahip gibiydi. sevemedim.

galeriden böyle bir can buldum… umarım seversiniz :-) keşke benim de bir tane olsaydı. insana en iyi gelen şeylerden birisi kedidir açık ara farkla…

''lgb'' başlığını kullanan bir arka plan toplum yönlendiricileri var. bunları deşifre edecek bağımsız basın yayın üyeleri ise yok. bunu olimpiyat gibi dünya çapında bir açılış seremonisine bile koyabilecek yeterliliğe kavuştuklarında anlamıştım. paris olimpiyatları açılışı toplumun %96'sına, %4'ünün tahakkümünün miladı gibiydi.

netflix gibi bir dev kuruluşu bile bunlar kuruyor, kullanıyor, kimse kimsiniz, neden bunu yapıyorsunuz diyemiyor.

toplumda %2,4-4,2 oranında rastlanan durumu toplumun yarısı gibi yansıtarak bir değişime yol açmaya çalışan ''dokunulmazlar'' söz konusu. bu yaptıkları ise suç!

bütün küresel üst yapı bu suçun içinde demek ki... ''bat dünya bat''
yukarıdaki kaynak.

palandöken kayak merkezi gibi harika bir imkana sahip bir şehir

şöyle bir şey denedim ama güzel de oldu ha

itü gümüşsuyu erkek öğrenci yurdu’nun açıldığı yıl kendisi de “yasemin ergene” olarak fhm’ye (for him magazine) pozlar vermişti. dergiyi sanırım sadece yalçın almıştı fakat, kendisi, ağırlıklı olarak makine mühendisliği öğrencilerinin oluşturduğu yurdun tamamının gönlünde taht kurmuştu.

ilginçtir, mezun olduğum yıl da yine kendisi -bu sefer boxer dergisine- pozlar vermiş, dergiyi yine sadece yalçın almış, kendisi yine yurt öğrencilerinin gönlünde haftalarca ve haftalarca prime time birincisi olmuştu.

kendisini hiç tanımayıp, çok iyi tanıdığımı hissediyorum ve bu, garip bir his. bazı şeyler klasiktir.. mesela rolex daytona, mesela w124 kasa mercedes, mesela mustang..

yasemin ergene de buna yakındır.

baharın geldiğinin, kışın o kasvetli ve ölü doğasının dirilmeye başladığı yeşillenme/çiçeklenme günlerinin geldiğini tanımlar.

argoda ''kamışa su yürüdü'' şeklinde eğretilenen söylem ise; ''cinsel isteği artmış, dölleme dürtüsü yükselmiş, azmış genç erkekleri tanımlamak için kullanılır.