zaman tüneli

yaşanan olay, yazılan açıklama, olayın video kaydının olması neresinden bakarsanız bakın epik.

sonsuz güç kudret şu bu sahibi allah'ın sonsuz tahammül sahibi de olması gerekir. allah, manav mehmet amca mı alaya espriye küssün?

bazen tek bir kelime paragraflarca anlatılan olayın özünü veriyor. önemli olan dili etkili ve yetkin kullanabilmekte. sözlük camiası açısından bakarsak ise genelde kısa ve etkileyici ifadeler daha çok beğeni topluyor.
uzun anlatımlar konusunda normal sözlük yine iyi, uludağa baktım genelde tek cümlelik entryler var. bu durum, çağın ruhuna da uyuyor. uzun şeyleri okuyup anlamaya vakti de sabrı da yok modern insanın.
"ah, kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya.."

çarpılır mısın bilmem ama uçurulabilirsin sayın yazar. aman dikkat.

trt eba uzaktan eğitim. özellikle beden dersi favorimdi. allahım maymun ettiler bizi ya. bu nesil nasıl topluma karışacak?bu gözler neler gördü?babam bu kadar güzel pasta yapmayı nereden öğrrendi?tomalar bizi neden suluyor?simit satıp onurlu yaşamayı düşünüyor muyuz?

bir de luppo alan dayı vardı. benim en çok aklımda kalan aç kalacağını düşünen bir dayının daha temel yiyeceklerden ziyade kırılırmışçasına luppo aldığı sahne. hiçbir senarist bunu yazamaz.

yaptığım bir iyiliğin başkalarınca anlatılıp yüceltilmesi hoşuma gitmiyor. bence utanç verici..

"şeytanın yapmış olduğu en büyük hile, tüm dünyaya yaşamadığına/var olmadığına inandırmaktır"
olağan şüpheliler (the usual suspects)
belki de polisler görülmeyeni görmüşlerdir..

ne oluyor şimdi burası? ne işe yarıyor

insanı ikircikte bırakan ikilemlerden bazıları. ikircik kelimesini de ne zamandır kullanmamıştım. yani bu ikilem ne alaka diyebilirsiniz. haklısınız da aslında. sizi yadırgamıyorum. bu ikilemin sebebi: hangisi eserlerinde türk düşmanı olduğunu daha çok belli eder gibi bir yerden düşündüm.

stratejik derinlik mi daha iyi karamazov kardeşler mi? bu da ikinci ikircikte bırakan ikilem olsun. bu kadar ikircik bugün yeter.

mevsim bahar.. hava mis.. aklı olan doğaya çıkar, keyfini çıkarır.
bana bakmayın ben kahve molasındayım.
bir yürüyüşe çıksam daha iyiydi gerçi.

belki seni sivil polis zannediyolardır.

uyuysaydım, uyanırdım. sabahladım ne yazık ki.

ceza sömürgesi olabilir, açlık sanatçısı olabilir. aklıma bunlar geldi. açlık bir sanat olsa bizler bu sanatın en ünlü sanatçıları olurduk halk olarak.

alışkanlık. biyolojik saatin zorlaması.. bir de neden yaptığını unuttuğun telefonun alarmının sabah 5:30'da çalması.. tüm evren benim erken uyanmam konusunda sözleşmiş sanki. ancak şikayetçi değilim, erken kalkan yol alır.

#3962319 yapmak istediğim ama henüz muvaffak olamadığım bir şeyi başarmışsınız sevgili yazar, tebrik ederim sizi. darısı başıma diyorum yalnızca, düşünmekten uyku uyuyamıyorum zaman zaman zira.

bir soru. bildiğim kadarıyla muhammed peygamber, hayatta iken sözlerinin kayda geçirilmesini istememiştir. bunda kur'an ayetlerinin bağlayıcılığına duyduğu saygı etkili olmuş olabilir kanısındayım. nitekim raviler de peygamberin sözlerini ölümünden çok sonraları rivayet olarak aktarmıştır.

o zamanlar ne kadar arkaik yöntemler varmış değil mi? şimdi en lüks arabalarla,en zengin yandaş mafyalarımızla bu işleri hallediyorlar.bir de gelişmiyoruz derler

geçmişi düşünmekten vazgeçtim. bilinçli bir karar bu aslında... öyle kendiliğinden de olmadı. çünkü biliyorum, düşünmeye başladığım an kendimi durduramıyorum. bir yerden giriyorum, sonra zihnim beni alıp o günlerin tam ortasına bırakıyor. aynı sıkışmışlık, aynı öfke, aynı çaresizlik… o yüzden artık kapıyı hiç açmamayı seçiyorum.

zaten o defteri kapattım ben. kelimenin tam anlamıyla. o dönem tuttuğum ne varsa yaktım. günlükler, notlar, andaçlar… hepsi gitti. halbuki ne düzenli bir arşivim vardı. gün gün, olay olay. şimdi dönüp bakınca çoğunu hatırlayamıyorum bile. ve bu, garip bir şekilde iyi geliyor. unutmak bazen kayıp değil, hafiflemek gibi.

ama işte tamamen kurtulamıyorsun. arada bir şey oluyor, bir haber, bir olay, bir isim… ve hop, geri geliveriyor. geçenlerde mesela. bana zamanında eziyet eden, mobbing uygulayan o insanın başka biriyle mahkemelik olduğunu duydum. hakkında soruşturma açılıyormuş. okuyunca anladım ki bana yaptıklarını başkalarına da yapmış, yapmaya devam etmiş. demek ki mesele hiçbir zaman ben değilmişim.

bir yandan içimden oh olsun, iyi olmuş diyorum. hatta belki ilk defa bir şeylerin yerini bulduğunu hissediyorum. ama öte yandan o kapı yine aralanıyor işte. hatırlıyorum. o günleri, o hisleri. ve yine canım sıkılıyor.

ben herkes gibi tepki veremedim o zaman. susmayı seçtim. sabrettim. belki mecburdum, belki başka türlü yapamazdım. şimdi dışarıdan bakınca insan kendine kızabiliyor ama o anın içinde o kadar kolay değil hiçbir şey.

o yüzden en doğrusu düşünmemek. gerçekten.. çünkü düşündükçe ne değişiyor..? hiçbir şey.. sadece içimde kapanmış bir şey yeniden açılıyor. o yüzden kapalı kalsın istiyorum.

evet, düşünmek bazen gerçekten acı verici bir eylem. ve ben artık kendime bunu yaşatmak istemiyorum.

allah mesela. allah tek değil mi? yaratıcı değil mi? hadi bakalım