zaman tüneli

beynelmileli cümle içinde kullanman bile başlı başına bir meziyet. verdim şukunu biraderim.

can yaman'ı da hiç sevmem ama olsun.

insan sahip olduğu iyi güzel şeylerin çevresindekiler tarafından da bilinmesini ve taktir görmesini ister.
bu bazen sahip olduğu bir arabanın üstün performansı, konforu, teknolijisi olur bazen de beraber olduğu sevgilinin güzelliği/yakışıklılığı, yaşattıkları, performansı olur.

insan kendine şu durum benim psikolojime zarar veriyor ve ben bu durumdan uzaklaşmalıyım dedikçe o durumun içine daha çok batıyor. çünkü o durumun kökenine inip sorunu ancak o şekilde çözmesi gerektiğinin çoğu kez farkında olmuyor. korku ve emir ile büyüyen birçok birey sadece kendine emir vererek bu kötü durumundan kurtulacağını sanıyor. fakat o zaafın, durumun o açlığın kökenine inip daha sağlıklı bir bakış açısıyla o duruma yaklaşsa ve daha dingin bir psikolojik ruh haliyle değerlendirse durumu çok daha güzel yol alacaktır.

mesela can yaman avrupalı kızları kendine hayran bırakıyor
ama kızlara bakıyosun tek alıcısı orta doğulu beyaz çarşafla gezen dubaili esmer adamlar

öfke kontrolünün ne denli önemli bir meziyet olduğunu gösteren söz.

bir anlık öfkeyle gözün dönmesine fırsat vermemeli. son pişmanlık bir şeye yaramayabilir.

bu zamana kadar saklamadım
saklamam da
yoksa o pozisyonları nerde öğrenecektik
izlemeyenlerin hali ortada
misyonerden öteye geçemiyorlar

(bkz: gevşek)

anlatan o.ç.’dir. kabul.

ya kadınlar? whatsapp çıktığından beri akla hayale gelen her detayı sınırsız telefon konuşmalarında annelerine, arkadaşlarına yani “konseye” anlatan ve daha kötüsü akıl alan, aldığı akla göre eşine, eşinin ailesine, eşinin arkadaşlarına karşı güya strateji geliştiren kadınlara ne demeliyiz?

sarı öküzü çok erken vermişiz ama hiç bir erkek kadın anlatan bir erkeği dinlemez, ona saygı duymaz ya da güvenmez ki.. sorun bizim tarafta değil ama erkekler güya piyasa yapacak diye mütekabiliyet düşünmeden vurdukça vuruyor.

bence çok büyük ergenlik.

#3669353

hürremim ve ben, bu yüzyılın tarzının zirvesinde yer almaktayızdır.

bugünkü şarap tadımımızı da yaptık.

erkeğin kevașesidir. ne oluyorsa, ne yaşanıyorsa orada kalır, kalmalıdır.

neye aşık olacağını bilmez ki?
aşk bu, bir anda vurur işte. belki bir bakışa, belki bir söze, belki bir tesadüfe. belli olmaz yani.

kızdan çok etkilenmiştir, böylesine güzel böylesine alımlı bir kızla geçirdiği güzel vakitleri arkadaşları da bilsin onlar da bu dilbere hayranlık beslesin ister. zaman geçtikçe bu kıza daha çok tutulur ve hikayenin sonunda evlenirler.

ateistler herhangi bir sebeple et yemiyorsa onlara yasak değil ki. şunun eti yenmez diye din gibi inandıkları bir sistem yok.

kurban eti de yer, seviyorsa domuz eti de yer.

yeter ki alnı secdeye değmesine rağmen domuz gibi kul hakkı yiyen tiplerden olmasın.

m&m seviyor herhalde.

bir tarif var ya, mutfakta aşçı, sokakta hanımefendi, yatakta gözü dışarıda bırakmayan partner, diye.. o aslında doğrudur.

evi çekip çeviren ama evde de çalışan gibi takılmayan, dışarıda da şerefimizi yükselten bir kadın bence genel geçer tarifimiz.

bunu hak edecek ne yapıyoruz? “bunu” hoş tutmak için akla hayale gelecek her şeyi yaparız. ama her şeyi talep eden kişi yukarıdaki tarifi karşılamadığında erkek de gizli ya da açık olarak o kadar da fedakar olmuyor. e bu da doğaldır.

bir adamın hem tipi düzgün olacak hen oturmayı kalkmayı bilecek hem mali durumu fena olmayacak hem niyeti uzun vadeli bir ilişki olacaksa, bu adamın bütün taleplerinin muhatap kişide toplanıp toplanmayacağına da kişi, aynaya bakarak karar vermeli. çünkü erkekler konuya aynen bu realizmle yaklaşır, kendi liglerinin üzerindeki kadınlarla çok vakit kaybetmezler.

ölüm bu 1. 5 yıldır çevremde dolaşıyor. sevdiklerimi ya alıyor ya da almaya çalışıyor. ben ona çok yakın ve buna rağmen onu unutacak kadar uzağım. sebebi şakalar. o şakalar filan delilik kadar acıdan da.
ama sağlam deliyim bu da gerçek.

edebiyatperver bir yazar.