zaman tüneli

balzac'ın günde 50 dal sigara içmesi ne kadar mümkünse bu da o kadar mümkün.

japonya’da bir genç kız, mezuniyet fotoğrafında çıkan arkadaşlarının mahremiyetlerine saygı göstermek için herkesi emoji ile gizledi.

mutluluk, birilerinin bizi taktir etmesi değildir.
kendi istediğimiz yerde kendi istediğimiz halde olmaktır.

iyi geceler.

her mod gibi
bunu da sevmem.

sanki hayata geç kalmış ve bir şey başaramamış hissi.
henüz evlenmediyse kişi eğer bu mod daha da çaresiz hissettirir.
kazayla gidip mantık evliliği yaparak hayatını yakma eğilimi vardır.
(bkz: evde kalmak)

bendir.

sevgilimin en hayran olduğu düşüncelerimden biri aynı zamanda.

ingiliz şarkıcı.

babamın alkol alma inadı.

ege bölgesindeki düğünlerde görülen harikulade halk oyunu.

egemiz bir başka.

o eteği çok seviyor sasha.

inadım ve kinim de dahil sanırım

akıl sağlığını korumak için gereklidir.
gündemlerin insanları zombiye dönüştürmek için dizayn edilen yapay dertler olduğunu anladığınızda yapıyorsunuz bunu.

senin için hayatı nasıl kolaylaştırabileceksem onu yaparım. bilgi eksikliğim çok bu durum için. ama her gün araştırıyorum.
her şeye rağmen seni seviyorum. hep benle kal.

allah kimseyi bu ikilemde bırakmasın.

tüm anneler adına konuşamam ama kendi adıma söyleyebilirim ki oğluma duyduğum sevgi planlanmış ya da özellikle kurulmuş bir bağ değil. çok doğal gelişen, insan doğasının parçası bir şey. erkek çocukları için ilk aşk gibidir anneleri. ben hastane odasında kucağıma verdikleri ilk andan itibaren büyük bir sevgiyle bağlandım oğluma. tüm anlarını kayıt cihazı gibi kaydettim hafızama.

erkek çocuklarının anneleriyle kurduğu bağın biraz farklı olduğunu düşünüyorum. küçükken gerçekten annenin kendisinin bir parçası olduğunu sanıyorlar. büyüse de o his tamamen gitmiyor. ergen oldu, boyu beni geçti ama hala canı sıkıldığında ilk bana gelir, bir şey olduğunda benim onun tarafında duracağımı bilmek ister. bazen beni ayrı bir birey gibi değil de koşulsuz yanında duran bir liman gibi görüyor.

ben onun yüzündeki küçücük bir değişimi bile anlarım. çocukken düştüğünde dizinde kalan izi, ilk kez top oynarken yaşadığı heyecanı, yüzmeyi öğrendiği günü, ilk kelimelerini… hepsini zihnimde tek tek taşıyorum. annelik biraz da kimsenin önemsemeyeceği küçücük anıları bile kalbinin içinde büyütmek.. o mutlu olsun diye verdiğim emeği hiçbir zaman yük gibi hissetmedim. çünkü insan bazen evladının bir gülümsemesiyle bütün yorgunluğunu unutabiliyor.

elimden geldiğince yaptığım şey. fazla gündeme dalarsam kafayı çizerim.