zaman tüneli

otobüs veya tren tünele girerken hassas yolcularda aniden basınç değişimi olur. kulaklarda tıkanıklık hissedilir. yine hassas bünyeler bununla kalmaz, hafif bir dengesizlik ve mide bulantısı hissederler.

sezonluk
deme takalın'lar

yıllardır her sabah tartıya çıkıp kilo kontrolü yapıyorum. sanırım takıntılı davranış olarak tanımlanıyor bu. işin ilginç yanı hiç bir zaman kilo fazlalığım ya da azlığım olmadı. neden korkuyorum? neden kontrol etme gereği duyuyorum? hep ideal kilo aralığında çıkıyorum işte. bıraksam ya bu tartılma işini. yok her sabah devam yüz gram aşağımı, yukarı mı bakmaya... saçmalık.

bu "kontrol manyaklığı" denen ruh hastalığı olabilir. ama beni ilgilendirmez. konunun uzmanı ilgilenirse ilgilenir ben umursamam.

göz göze gelince insan kendini tren yolculuğunda değil de star trek dizisindeki atılgan gemisinde hisseder. - kaptan, ışık hızına geçiyoruz - diyecekler diye beklersin.

aşmış kendini
aman uzaylılar bile onu dinlemiş
jimdi
jimdi jimdi.

(bkz: ön sevişme)

eğer yüksek hızlı tren cam kenarındaysanız ve hız 250km/s 'ye çıktıysa, dışarıdaki nesneleri saymaya kalkmayın, aksi halde gözleriniz sağa sola gidiyor olabilir.

lunaparktaki o sarsıcı trenler aksine hızlanması o kadar pürüzsüz seviyededir ki, camdan bakmasanız gittiğinizi bile anlayamazsınız.

profil resmimle özetleyebilir miyim?



yalnızlık güzeldir bu arada. en azından benim bundan bir şikayetim mevzubahis değil.

takvim, hâlâ ilkbaharın devamını işaret ediyor ama vücut yaz havasına girmiş artık. kış boyunca biriken bir enerji var, salınmaya başlıyor.

mart nisan mayıs üçlemesine dahil edilmesi gereken bir ay. şahsen haziran ayında yazdaymışım gibi hissetmiyorum. bahar gibi. en azından ankara'da baharın sıcak dönemi gibi. hele bir de yaz yağmuru bastırıyor ya işte o zaman nisan ve mayıs aylarını kıskandırıyor adeta. baharın hakkını veren güzide aydır kısaca.

hem hareket eden bir tarih, hem hızı değil, keyfi temsil eden bir toplu taşıma aracı, hem kırmızı beyaz ikonik tasarımıyla istanbul'un en çok fotoğraflanan sembolü, hem de ahşap koltukları ve kampanası ile açık hava müzesi ve zaman makinesidir. istiklal'in o ünlü kalabalığın arasından çanını çala çala, sabırla ilerler.

gitarın herhangi bir perdesinden toxicity çalabilirim ve klavyede de misket çalabilirim. ikisini de kendim buldum nota bilgim yoktu. misketi orta-okulda bulmuştum. hayalim vahit guetta olmaktı, eppur oldum.
içmedeyiz normal sözlük

şişman perşembe günü benim kravatımı kestiler.

baklava, tulumba gibi hamur tatlısındaki şerbetin kararı. ne azı ne de fazlası makbul. tutturan öyle bir tutturuyor ki sanılır ki imalathanede değil de laboratuarda hassas terazi ile hazırlamış. tatlı değil de eczane ilacı gibi dert bitiriyor mübarek.

(bkz: bite mark)

dükkanın önünden geçmek diyete karşı verilmiş en büyük savaştır. kokusuyla ve görüntüsüyle adamı yoldan çıkarır.

ilk denememde kapalı alanda uçmayı deneyip tavana kafayı çakmamla uyanmıştım. halbuki ınception bile izlemiştim bu nasıl bir acemiliktir.

ikinci denememde anlamam geç sürdü. uyanmaya çalışıp uyanamıyordum. üç dört kere denedim ve artık yeni bir mekan oluşmaya başladığında rüya olduğunu anlamıştım. rüyanın bitmesini beklemiştim.

üçüncü denemem ise zaman algılarımla oynamıştı. iki katmanlı rüya yani rüya içinde rüya görmüştüm. normalde yaz ayıydı gerçek dünyada fakat rüyada gerçekliği ayırt edememiştim. hava kapalıydı. sonra uyandığımda hava normale dönmüştü. gerçekte uyanık sanıyordum kendimi ta ki tekrar uyanana kadar. ne olduğunu anlamam 10 dakikamı almıştı.

kimisininki askeri disiplinle ve renk sırasına göre dizilmiştir. kimisininki de özgür ve salaş ruhunun yansıması olarak dağınık yapıdadır. çocukken saklambaç oyunu için en güvenli sığınak olmuştur. güne başlarken kapaklarını açtığınız vakit, o gün kim olacağınıza karar verdiğiniz sahne arkası odasıdır bu aynalı ağır ahşap eşya.