zaman tüneli

sultan baybars ile ilgili bir paylaşım gördüm az evvel, bir tek onu beğendim açıkçası. diğer entrylerde pek iş yok gibi.

siz ne dersiniz ?

itiraz eden, tatmin olmayan feminaziler çıkacaktır illa ki ama gerçekler gün gibi ortada.

hatırlıyorum, daha çocuktum büyükbabam her gün leğende ayaklarını yıkatırdı anneanneme. kışları bir römork kömür gelirdi, kendisi ellerini arkada birleştirip bize direktif verirdi, elini bile sürmezdi taşımak için. annem, teyzemler, çocuk yaştaki kuzenlerim birlikte taşırdık koca koca kömür torbalarını. eleman ceketini, çorabını bile anneanneme giydirirdi. ev işlerine yardım etmek falan ütopik şeyler zaten. yapılan yemekleri beğenmez, sürekli sataşacak yer arar, huzur bırakmazdı evde.

mesela bir tane de amcam vardı, adam karısının üzerinde pavlov testi yapardı. susadığı zaman sadece parmak şıklatır, acıktığında da el çırpardı alkış gibi. bunlar artık evde sembol haline gelmişti. anında istekleri karşılanırdı iletişim kurmadan. bu olayı hayret ederek izlerdim her defasında. evdeki ortamın saçmalığına bakın.

daha böyle yüzlerce örnek veririm ama yazı çok uzar.

bir de şimdiki erkeklere bakıyorum; mutfakta yemeklere yardım ediyoruz hatta yeri geliyor kendimiz yapıyoruz sizin için. tatlı yapıyoruz, kokteyl hazırlıyoruz. çamaşır yıkayıp asıyoruz. ev temizliği yapıyoruz. tadilat, tamirat işlerini hallediyoruz. yurt dışı tatilleri planlıyor, seyahat öncesi tatili konforlu hâle getirmek için bütün planlamayı yapıyoruz. hobilerinizi ilerletmeniz için destek oluyoruz. arabanız arıza yapıyor, hemen ilgileniyoruz. sanayiye götürüyoruz. daha birçok şey sayabilirim.

bütün bu saydıklarımın yanında bir de kendilerine de bakıyorlar. eski erkekler gibi eciş bücüş, kıllı göbekli değiller. spor yapıyor, hobi ediniyor, kendine yatırım yapıyor.

buna rağmen değerimizi bilmiyorsunuz. size hintli, afgan, suriyeli erkek lazım aslında. o zaman anlarsınız ne kadar şanslı olduğunuzu.

beşiktaş bitti şimdi de trabzonspor ile haberler çıkmaya başladı. bu adamı kim alırsa elinde patlayacak. dikkat ettim koskoca avrupa da bir tane takım salah'a niye talip olmuyor. onlar çok mu saf!

ölüm nickli yazar ve feyk ekibi tam kadro burada ve keklik avında ve birilerine yine seni ısırırım mesajları atılıyor ve erkeklerde kolektif bilinç yok. birimiz tokat yediğinde diğerimiz ders alsın artık hepimizi mal ettiler düşmeyin aq

hepimiz güzeliz. sizin onayınıza kalmadık.

ben sarışın değilim *

beni çağırmayın, annem izin vermez.

gelin duası alacak olan annedir.
amcamın oğlunun çocuğu yaklaşık iki yaşında, biraz yaramaz ama annesine yardım etmeyi seviyor. birlikte bulaşık makinesinden yıkananları çıkarıyorlar, oyuncaklarını topluyor.

ızdırap içindeki yeni yazar adayı. hoş geldi. aynı yollardan geçtik, çok sürmüyor merak etme.

unutmak istemediklerimi zihnimin en özel, en güvenli köşesinde özenle saklarım. unutmak istediklerimi ise en derin kuyuya gömer, üzerini kopkoyu sessizlikle örterim… bir kez gömdüysem de, dönüp o kuyudan bir daha asla çıkarmam.

ben yaptırıyorum… gerekirse yemek bile yapıyor. kızım yapıyorsa, oğlum da yapacak. iş bölümü candır.

cumartesi sabah 9'da uyanmanın da taa...

12 yaşındayken tek cezvede 4 tane tam köpüklü kahve yapıyordum.

sevgili ağustos,
𝑚𝑢𝑐𝑖𝑧𝑒𝑙𝑒𝑟𝑙𝑒 𝑔𝑒𝑙. günaydın

harika bir yazı, teşekkür de ederim.

ama bir şeyi merak ettim: kör ve asi bir kıpçak gencini volga bölgesinden şam’da bir köle pazarına getiren şey neydi? arada 4000 km var. normal şartlarda bunu öldürmek, bir köle tüccarı için çok daha maliyet etkin

adamlar bunda bir şey görmüş olmalı ki, alıp oradan oraya taşısınlar. bunu da merak etmedim değil.

ayığım valla, işimin başındayım…

bugün karşıma çıkan bir kelime ve resmen beni tarif eden bir kelime “şugul cenneti” …

“meşgul insanın kendini en iyi hissettiği ruh hali ” demekmiş. günümüz psikolojisindeki karşılığı da “akış” “flow” yani insanın yaptığı işe öyle bir dalması ki zamanı unutması, huzur bulması, mutlu hissetmesi…

tasavvufta ise boş kalmanın insana vesvese ve hüzün getirebileceği, doğru niyetle yapılan işlerin ruhu diri ve sakin tuttuğu inancı demekmiş.

ben galiba bunun ete kemiğe bürünmüş haliyim. boş kalınca afakanlar basıyor. bir bakmışsınız mutfağın çekmecelerini düzenliyorum, bir bakmışsınız alakasız bir konuda araştırma yapıyorum, işimle ilgili farklı ne yapabilirim diye arayışlara giriyorum, bir kedinin peşinden veterinere gidiyorum, gecenin köründe yürüyüşe çıkıyorum, yeter ki uğraşacak bir şey olsun.

üç günden fazla tatil bana dinlenmekten çok yorgunluk veriyor. benim ruhum “şarj olmak” için çalışmaya ihtiyaç duyuyor, bunu biliyorum…

işkoliklik mi dersiniz, huzursuz ruh sendromu mu, bilemiyorum. ama bildiğim tek şey şu ki benim hep bir uğraşım olacak. çünkü boş durunca dinlenmiyorum; aksine yoruluyorum.

-nur tomaten und zwiebeln, bitte!

+abem türk müsün?

oldukça zordur. insan zihni bence unutmaya çok da meyilli değildir. filin hafızası bazı durumlarda insanlarda da aktif bir özelliktir.
iyi şeyler silinir ama kötü ya da hüzünlü şeylerin etkisi bir şekilde hep kalır.
yarım kalan, yaşanmayan, ihtimali olmayan, bu dünyadan gitmiş olan ve sizi kıran kimseyi unutmasınız.

prenseshayri.