zaman tüneli

her sene düzensiz olarak haziran-temmuz ayları arası gerçekleşen olaysız dağılma etkinliğimiz, bu sene yeterli katılımın olmayışı ve kendimi dağılamayacak kadar bütün hissetmem sebebiyle süresiz olarak ertelenmişti.

ağustos alçaklığını yaptı tabii, buraya kadarmış.

seansımız, uykusuzluğumuza zeval gelmeyen bu cehennem gecesinde, gecikmeli de olsa başlamıştır.

biranız soğuk, sağ kalanlarınız bol olsun.
ölenlere!

kalbin kaderinde hüzün vardır değerli kardeşlerim. zira kalple sevdalanırız. sevda işi zor iştir. kalbi cadı kazanı gibi bir kaynatmayla kaynatır ki. fokur fokur. vesselam.

selam, uzun süre oldu görüşmeyeli. iyi miyiz?
saçma her şey.
bugün yine durup düşündüm. çevremdeki o bitmek bilmeyen koşuşturmacayı insanların hiç doymayan hırslarını küçük şeylerden çıkardıkları büyük fırtınaları izledim. dışarıda dünya o kadar gürültülü ve bir o kadar da mekanik ki
bazen her şeyin üzeri kalın bir toz bulutuyla kaplanmış gibi hissediyorum. neyin peşinden koşuyoruz, günün sonunda elimizde ne kalıyor?
elimizde ne kalıyor?
​sonra durup kendime bakıyorum. içimde taşıdığım, sığınabileceğim tek bir gerçek var gibi hissediyorum bu beni mutlu eder gibi hissediyorum sığarım gibi hissediyorum bu dünyaya
sevmek. insanları, hayatı, bir tebessümü, doğayı, bir ruhu samimiyetle sarabilmeyi...
biliyorum ki geriye kalan her şey, şan da şöhret de başarı da bir gün yok olup gidecek. işte tam da bu yüzden
"her şeyin bu kadar boş anlamsız olduğu bir dünyada sevgiden değerli ne olabilirdi?"
​beni ben yapan şey belki de bu his. varsın dünya dışarıda kendi anlamsız döngüsünde dönüp dursun
ben kalbimi katılaştırmadn
sevgiyi ve şefkati tek sığınağım sayarak yürümeye devam edeceğim. çünkü biliyorum ki beni bu gürültünün içinde hayatta ve anlamlı kılan tek şey bu.
sevmek, sevebilmek.
bazende kocaman sarılmak. kendine

yeter sustum, tamam. haaaaaa neyseler.

seven adamdır. yatak kör kuyu gibi gelir yataktan kaçar. biri bir laf atsa ortaya da ben de laf yetiştirsem diye yol gözler. bunlar zor işlerdir vesselam.

bu cins mahlûkat evde beslenmez güzel kardeşim. insan acıkınca kendini yiyecek hayvanatı eve sokmaz. sokuyorsa şayet aklı eksiktir. düşkündür. ha illa besleyeceksen (bkz: imdat) ismini koy. vakti zamanı gelince nedenini anlarsın.

sözlükte bir yazar var tutulabilecek ne varsa o tutuyor gündüz tutuyor gece tutuyor sürekli tutuyor.

sözlüklerin raconudur. mutlaka bir gececi tayfası olur.

çitlembik. adıyla yaşasın diye.

millet deliye hasret biz akıllıya. sözlüklerde arsızlık diz boyu, ne zaman olmadı ki? vesselam.

tatilin sadece deniz, kum, güneş demek olmadığını bilen kişinin gerçekleştirdiği aktivite.

#3174215
hatırladığım için mutluyum.

arabamı alır almaz arıza vermesi akabinde bir aydır beklemek. hala daha bekliyoruz, bakalım ne zaman elime geçecek düldül.

hulusi

genel olarak; kötülük bilincinin geometrik artış göstermesi.
özel olarak, halen daha kötülüğün doğasını kavrayamadığım için ona hükmedemeyen benliğimin acizliği.

bütün kampanyalı satışların, ben alacağımı aldıktan sonra başlaması.
o indirim bana denk gelse de yapılan teklif "3 al 3 öde" olur mesela.

(bkz: babülmendep)

hüzün benim karakterimdir.

dil önemli bir etken olur bence. dili iyi kullanabilen kişileri seçerler artık diye düşünüyorum.

araba kullanmak, makine kullanmak gibi işleri erkek işi sanıp kadınlardan daha iyi olacağını varsaymak.

geçenlerde forklift kulllanıyorum. aldım malzemeyi tesise getirecem derken bi kadın çalışan da hemen ardımdan almış bi malzeme forkliftle peşim sıra geliyor. böyle dar bi koridordan geçecem usul usul sağa sola baka baka epey de zorlanarak geçtim. arkamda olduğundan "şimdi bu geçemez az beklim yardım isterse edeyim" diye düşünürken benim milim milim geçtiğim o boşluktan son sürat tekte geçiverdi. yemek sırasında bu sefer ben onun arkasına düşmüşüm baktı bi yüzüme ve "ya sen forklift ehliyetini nasıl aldın ya, iki saatte zor geçtin kocaman yerden" diye laf soktu bide.

sana göstercem kızım, dirift yapacam önünde bekle sen.