zaman tüneli

duvarda asılı ucuz resim düştü parçalandı
uyandı gürültüye ve biraz saçını karıştırdı
saat kaçtı, neden böyle puslu odanın içi
üşendi kalkmak için yine yatınca geçti içi

çalar saat çaldı yorgun argın uyansa da
eline dolan suyun kireç kokusu yüzünde
işine geç kaldı zaten duramaz hiçbir sözünde
bu kış gününde nasıl büyüdü yolu da gözünde

yollar oldu yıl ve yetişti ilk metroya
kalabalık bir çığ gibiydi katıldı son konvoya
kapattı gözünü kapalı kalma hissi zorladı
sıktı dişini birkaç durak kapı açıldı fırladı

yine o kızla karşılaştı kırık merdivende
gözü takıldı yukarı gökyüzünün rengi nerde
kimisi der ki siyah kimisi çalıyor laciverte
belki kendi mavilerde belki mavi sahiden de

vedalaşıp baktı değiştirdi konumunu
sabah sabah kız aldıysa suyun kireç kokusunu
adımlarını ekle şehrin ucuz dokusunu
konu bu mu, bugün sahi konu bu mu?

hay aksi cüzdan evde kaldı deyip girdi işe
bıraktı nevaleyi ve yavaş yavaş gitti çişe
ayılmak istiyordu otomatından aldı şişe
saat sekiz buçuk biraz sonra başlar işe

bu öykü simsiyah ve kimsenin de keyfi yok
duvarlar aşılmaz ve gökyüzünün rengi yok
o ruhum umutsuz ve bunun başka dengi yok
inan ki çare yok, hiçbir şeye çare yok

bu öykü simsiyah ve kimsenin de keyfi yok
duvarlar aşılmaz ve gökyüzünün rengi yok
o ruhum umutsuz ve bunun başka dengi yok
inan ki çare yok, hiçbir şeye çare yok

çıkmadan 15 dakika önce içti kahvesini
sokağa ulaşmadan yere tükürdü telvesini
eli cebinde kısık sesle çaldı ıslık
eskiyen bir melodi eşlik etti kışlık eski

ucuz montu yansıdı vitrin camında
güldü büfeden aldı sigara açtı bir dal yaktı
dudaktan küfürle bir oldu, çıktı duman bin oldu
yere döküldü kül oldu bilseydi yakınken sonu

böyle batar mıydı şehrin içine defalarca
geriye sarsa filmi yaşanmış bütün bu hatalarla
tedavi yok ki kendi derdi yeter hastasına
doğum gününde yok ki bu mum koyan pastasına

evine vardı saat epey geçti yorgundu
gerekti ılık bir duş bir fincan da kuşburnu
şimdi kış durdu beynin içi de alev alev
yatağa serdi postu gece çökünce biter ödev

gözünü açtı ev arkadaşı yoktu yerinde
başı dönünce tutundu birden duvardan eliyle
kana dokundu şaştı kaldı koridor öyle kan gölüydü
yerde iki ceset, koltukta bir kişi

ve eline baktı silahı gördü adam işaret etti oturdu
bugüne kadar yaşama nedeni bu muydu?
sanki zaman durdu film şeridi başlamıştı
adamı hatırladı merdivende rastlamıştı

bu öykü simsiyah ve kimsenin de keyfi yok
duvarlar aşılmaz ve gökyüzünün rengi yok
o ruhum umutsuz ve bunun başka dengi yok
inan ki çare yok, hiçbir şeye çare yok