zaman tüneli

kepçe kazan savaşı olarak da bilinen savaştır. nasıl ki roma ordusunda lejyonun simgesi kartal önemliyle osmanlı’da kazan önemlidir. savaşta kazan nereye kurulursa o yeniçeri ortası alemini oraya diker, kazanı düşman eline geçen ortanın yüzüne tükürülürdü.

tüfekli haçlı ordusu karşısında atları ürkerek düzeni bozulan eyalet ve kırım sipahileri geri çekilmiş, düşman padişahın otağını ele geçirmeye ramak kala cephe gerisindeki aşçı ve amelelerimiz bakmış ki otağ ne ki kazan elden gidecek kepçe ve küreklerle ağır zırhlı macar piyadesini geri püskürtmüş ve savaş kazanılmıştır.

artık yapay zeka sayesinde tarihe karışmak üzere olan meslektir.

bugün elimizdeki tek gerçek kutsal kitap kuran'dır: emre1974tr.blogspot.com/202... ve yazımın 2. bölümü: medium.com/@emre_1974tr/kut...

azerbaycan'ın kendi topraklarını geri kazandığı savaş. zaten tüm ermenistan, azerbaycan toprakları üzerine kurulu bu arada. yani bundan sonra da ermenistan'dan alacağı her yer yine kendine ait olacak.

fırında mantı, köfte patates temelli yemekler, pilavlar, karnı yarık, milföy hamuruna sarılmış tavuk fırın, sulu yemekler, çorbalar.... pideli köfte, pide kebabı... sayısız kısacası...

hatalı olarak avrupadaki şövalyelere benzetilen osmanlı süvarisi.

şöyle ki şövalyeler toprak sahibi ve aristokrat iken sipahiler toprağı yalnızca işleyen ve halktan kimselerdi.

roma’da ve 4 halife döneminde hz. ömer zamanında savaşlarda üstün cesaret gösteren askerlere ödül olarak toprak veriliyordu. doğunun ve batının sentezi olan osmanlı’da da bu uygulama devam etti ancak tek farkla ki osmanlı’da toprağın sahibi yine devletti, eğer belli şartlara uyulmazsa devlet toprağını geri alabiliyordu. bu sayede hem hazinenin askeri harcamaları azalıyor hem de merkeze uzak yerlerin asayişi sağlanıyordu.

varna savaşına kadar devşirmeler ve hatta hristiyanlar bile sipahi olabiliyordu. türk ve müslüman turhanoğullarının yanısıra sırp ve rum devşirme mihalloğulları ve evrenosoğullarının da ünlü sipahileri vardı. ancak artık kronikleşen osmanlı-habsburg savaşlarında rumeli’deki devşirme ve hristiyan sipahilerin saf değiştirmesi sonucu meşhur fatih kararnamesiyle sipahilerin yalnız türklerden seçilmesi kanunlaştırıldı.

sipahiler aslında anadolu ve rumeli eyalet askeri iseler de padişahın da hassa ordusunda masrafları hazineden karşılanan kapıkulu süvarileri vardı.

klasik osmanlı savaş düzeninde ordunun her iki tarafında hat düzeninde bulunan sipahiler özellikle meydan savaşlarında hızlı ve etkili sonuçlar sağlıyordu.

ancak ateşli silahların yaygınlaşmasıyla sipahilerin önemi giderek azaldı. haçova muharebesinden sonra ise neredeyse tamamen tükendi. ancak devlet yine de vefa göstererek tımar sahiplerinin yaşamı boyunca topraklarını işlemesine müsaade etti.

sipahiler merkeze ve saray entrikalarına uzak olduklarından isyan da etmiyorlardı. celali isyanlarına kadar bilinen büyük bir sipahi isyanı olmamıştır.

sipahilerin ortadan kalkmasıyla devlet merkeze uzak topraklarını iltizam usulü kiraya vermeye başladı. bu toprakları genelde pasif gelir olsun diye gayrimüslimler alıyordu. bu sistem ayan adı verilen devlet düşmanı bürokratları doğurdu ve osmanlı’nın yıkılışını hızlandırdı.

banyo köpüğü olarak da kullanılabilir küvette.

günaydın.

günaydın sözlük.

şu an sinirden yerimde sekiyorum, öyle bir öfke patlaması. öyle bir sinir ki bütün gece uyutmayan bacak ağrısı ve mide bulantısı geçti.

ağrı kesici içmek istemiyorsanız gidin sinirlenin a dostlar. en azından adrenalin vücudu diri tutuyor.

ben çarşaf. o sıra yatakla biz sevişiyorduk. o sebeple öyle çatır, çutur sesler çıkıyordu. çünkü biz mobilyalar aleminde çatır çutur sevişiriz. tam o sırada bu aptal dellendi. tam yatağa attıracakken, beni yataktan ayırdı, yere attı. ulan elimde yok ki işi başka türlü tamamlayayım. delinin tam delleneceği zamana bak. şansıma tüküreyim. sabaha kadar kafa ütüledi bir de. halbuki bir dakika daha sabretse yatakla işimizi halledip, hep beraber sabaha kadar mis gibi uyku çekecektik. bütün gece zehir oldu bu deli yüzünden.

poine yüzünden maruz kaldığım entellektüel şahsiyet.

youtube.com/shorts/eGBlBBZX...
yalznızlığın memesinden emmem gerekiyormuş. öyle buyurdu berdüşt. ben hep yanlış yerlerinden emiyormuşum lan. hele diyorum içimde neden bir şeyler çoğalıyor. nerede lan benim yalnızlığımın memesi? kim emiyorsa bıraksın, çıngar çıkararım bak.

“aslında özünde çok iyi biri” denen herkes bok gibi, önce bunu bi itiraf edelim.

yemek ya, yemeğe verdiğim paraya asla acımam.

....çünkü sadece güzel şeyler yerken mutlu oluyorum (üzgün maymun emojisi)

anamın yaptığı hiçbir yemeğe asla burun kıvırmadım. ne verse yedik. demek ki hepsini sevmişiz. hepsini güzel yapardı. anası yapar da beğenmez mi oğul? olacak iş değil. fazla da yiyemedik zaten. eline sağlık anacım.

evet beyler bayanlar toplanın, bu gece saat 03:45 suları başıma gelen ve mobilya hiyerarşisini kökünden değiştiren olayı anlatıyorum.
odada zifiri karanlık var, ben yarınki gündelik koşuşturmacaya yetişmek için uykunun kutsal kollarına kendimi bırakmaya çalışıyorum. fakat ortada ciddi bir şerefsizlik, buram buram hainlik kokan bir komplo var.
konu ne mi? altımdaki yatak. yatak sanki gaziantep baklavacısı gibi, neresine yatsam ayrı bir çıtırtı, ayrı bir katman. sağa dönüyorum gırç, sola dönüyorum gırç. yastığı çeviriyorum soğuk tarafı bulayım diye, yastık ısınmış termal macun gibi olmuş, hararet yapmış motor gibi yüzümü yakıyor. tam gözlerimi kapatıyorum, sırtıma bir yay batıyor. ama öyle böyle değil, sanki 15. yüzyıl engizisyon mahkemesinin işkence aleti. yay resmen sırtıma kardeş kalk ayaktakiler var der gibi baskı yapıyor.
saat oldu 04:15. sabrımın son demlerindeyim. yatağa diyorum ki içimden bak oğlum, ben senin üstünde uyumak için para verdim, sen benim konforum için varsın, beni uyutmak senin yegane görevin. yatak ne yapıyor? ben bunu der demez içindeki 3 numaralı çelik yayla böbreğime doğru hafif bir dürtme atıyor. bana alenen sen kimsin ulan fani, benim üstümde sadece bel fıtığı olursun mesajı veriyor.
işte o an kafamda şimşekler çaktı. ruhumdaki o kadim ayar verme ateşi bir anda parladı. ben bu mobilyaya boyun eğersem yarın komodin de tepeme binerdi, gardırop da elbiseleri üstüme fırlatırdı. odadaki otoriteyi korumam lazımdı.
yavaşça yataktan kalktım. ışığı yakmadım, sırf psikolojik baskı olsun diye karanlıkta yatağın tam karşısına geçtim. çarşafı yavaşça, adeta bir infaz memuru soğukkanlılığıyla üzerinden yavaşça çektim aldım. yatak durmuş bana bakıyor, hissediyorum şokta.
gittim mutfaktan o sert, plastik, ergonomi düşmanı katlanır sandalyeyi getirdim. getirip tam yatağın görüş açısına koydum. üzerine ne bir minder ne bir battaniye attım. sonra yatağın gözünün içine bakarak sandalyeye dikey bir şekilde oturdum.
yatağa döndüm ve aynen şu ibretlik ayarı verdim:
bak ulan elyaf yığını. bak da iyi izle. ben uyumak için sana muhtaç değilim. sen var olmak için bana muhtaçsın. ben senin üstüne yatmazsam sen sadece odada yer kaplayan bir bez parçasısın. ama ben bu plastik sandalyede bile dik durur, yine de sana eğilmem. şimdi orada tek başına, çarşafın alınmış, bomboş kal ve yaptığın şerefsizliği düşün.
abartmıyorum, sandalyeye oturup kollarımı bağladığım an odadaki atmosfer değişti. yatakta bir sessizlik, bir pişmanlık havası oluştu. o diklenen yaylar adeta utançtan içine çöktü. elyaf dolgular mahcubiyetten pıstı. yatak adeta abi etme eyleme, gel valla bir daha gıcırdamayacam, yayı da içeri çektim diye sessizce yalvarıyordu ama taviz vermedim.
gecenin geri kalanında o plastik sandalyenin üstünde omurgamı 90 derece bükerek, bel fıtığı riski pahasına gözlerimi yataktan ayırmadan uyukladım.
sabah kalktığımda yatak resmen çökmüş, mahvolmuş bir haldeydi. öyle bir psikolojik üstünlük kurdum ki, şu an odaya girdiğimde yatak resmen esas duruşa geçiyor, yaylar saygıdan titriyor.
uyutmayan yatağa boyun eğmeyin, odanın patronunun kim olduğunu hissettirin.

karnı yarık.

alkol. russkii standart yeterli mesela. fazlasına gerek yok. kötü hayat yoktur, az votka vardır. öyle diyor deduşka.

bu aralar itiraf edeceğim bir şey yok.
sevdiklerime her şeyi anlatıyorum zaten.
iyi/kötü, eleştirilmeyi seviyorum ama sevdiklerim tarafından.
yoksa siz kim köpek de sizin eleştirinizi umursayayım değil mi?

ortaokulda annemin cüzdanından 150 lira aşırıp kaybettiğin kuru pastel boya setini tekrar aldım.

azar yiyesim yoktu. hazır hatırlamışken yarın bir gün kendisine de söyler helalleşiriz artık.

kendinize dair harcadığınız tüm şeyler.
sağlık harcamaları
tatil harcamaları
üst baş harcamaları
keyfi harcamalar
vs

bunlarda paraya acımayın arkadaşlar.