zaman tüneli

ben babalar ölmez zannederdim, en azından kendi babamın beni kolay kolay bırakmayacağını düşünür, öyle inanmak isterdim.
önce benim biraz daha yaşlanmam gerekirdi ya hani, babam saçlarımın daha da kırlaşmış hallerini görecekti. babamdı çünkü o benim, gitmezdi öyle kolay...

ama bir gün babam hastalandı ve toparlayamadı, peşinden çok koştum, dün evde kırkı vardı, evde kuran okunurken ben yola koyuldum, mezarına dün ilk defa yanımda başka bir aile üyesi yokken gittim.
özür diledim ağlayarak, ona yaşarken sarılamadığım için, toprağına sarılsam ne çare, gözlerimizle severmişiz birbirimizi, susarak bazen, karşısında saygımdan bacak bacak üstüne atmaktan bile rahatsız olurdum, babam bundan rahatsız olacak biri değildi. sevgimiz çoğu baba oğul ilişkisi gibi mesafelerle derindi, karşılıklıydı, çoğu zaman o doyamayacağım gözlerine uzun uzun bile bakamazdım, utanır gözlerimi kaçırırdım gözlerinden, şimdi yanımda olsa, ayaklarını gözyaşlarımla yıkar öper öperim...
öyle bir sarılırdım ki yürekten inlerdim... kokusuna, sesine hasret gideceğim bu dünyadan, ağlamaktan gözlerimin içi yanıyor, sevilenlerin değeri kaybettiğimizde çok daha iyi belli oluyor...
babanız yaşıyorsa lütfen sadece kusurlarıyla değil doğrularıyla da anın onları, haksızlık etmeyin, vicdanlı olun. ve doyasıya sarılın...
benim yerime de sarılın. çünkü kaybettikten sonra sarılamayacaksınız... içinizde kalmasın... sonradan pişman olmayın!

(bkz: nicki uzun olanın neyi de uzun oluyordu)

bugün yapmak istediğimdi. kahretsin sürekli gidilmesi gereken bir yer var. halledilmesi gereken bir iş. görülmesi gereken bir arkadaş. yeter hımını… hem nefes bile almıyım dünya da olduğumu sezmesinler, hemde çığlık atıp belki bir nebze rahatlarım?

tüm gün.
24 saat!
çok.
bir taraflarınız ağrır o kadar yatmaktan be.

öne çıkmayı seven , gör beni ,sev beni tarzı insanlar gibi geldi.
hele arada boşluklar bırakıp bir sürü kelime dolduruyorlar.

tek mi çift mi? duruma göre kötü duruma göre çok keyifli.

gözleme dayalı bir görüştür.
arkasından nekadar sövülüyor ise cenazesi o kadar kalabalık oluyor.
bizim millete silken yaranir dediklerinin ispatı olabilir

gözlemlerime göre komple sözlük bu.
herkes bir konuda ağlıyor, çok ilginç.

e siz de yaşarken sevdirin kendinizi.
arkanızdan ağlatmak yerine yüzünüze güldürün insanları.
adınızı haykırsınlar yine.

ikisinin de ayrı ayrı taaa*
cemaatçi insanlar için tepkim tam olarak bu.
çocukluğumdan beri de hep böyleydi, ölene kadar da böyle olacak.
beni böyle yetiştiren aileme de kocaman sevgiler, canlarım benim.

tütün kokulu yeşilçam usulü bağlanmış eşarp koktu çok odaklanamadım ben bi daa söylesene.

hırçın, deli dolu dalgaların içinde sürüklenen bir tarikatçi erkek kalbini ve o dalgalarda kendisi için hırpalanan o aşk dolu yüreği seven kadın ruhunu konu edinen aşktır.

erkek, kalbim seni özler, seni ister, dedikçe süleymancı kadın mest olup kendinden geçer. ve kendini bu aşka teslim eder.

yazdıklarımı okurken bile ben aşka aşık oldum. ah duygusal zekam benim.. ah.

adamın lacivert takkesi güneşte solmuş patlıcan moru olmuş halen daha efendimiz de birtakım meşakkatlerden geçti ya la diyo dilini damağına şaklata şaklata, bi de genizetli burnuyla hımpfs hımpfsss ediyo konuşurken, la oğlum zabbağınan sinirden iki kaşının arası memati gibi olmuş tam teçhizatlı adamlar alır götürerler dört gün getirmezler, hiç mi korkmuyon!

ısrail 'in kudüs şehrinde bulunan ünlü "wailing wall". ısrail ' i ziyarete giden her önemli şahsiyeti götürüp orada poz verdirirler, bizim için anıtkabir neyse yahudiler için de wailing wall o' dur. gitmek, fotoğraf vermek istemeyene iyi gözle bakmazlar. fotoğraf verene de özellikle bu türklerin takıldıkları sosyal medyada bizim türkler "yahudi kuklası" derler.

frau merkel anıtkabir ' i ziyaret etmişti, şimdi frau merkel "türk kuklası" mı oldu, japon prensesi de anıtkabir ' i ziyaret etmişti, o da mı "türk kuklası" oldu, diye sorarsın, çok kızarlar sana...

olayları değerlendirme yetenekleri çok gelişmiş değildir, türklerin, bundan onu anlarsın...

erkek mahpus yolu gözler yakında.

en çok ağlayanlar da en vefasız olanlar oluyor. cenazede gidip tokatlayasim geliyor.

karambol budur.
diğerleri karambolcük*

vurkaça da giremez bu ibiş.

gözümün önüne ümit karan geldi bi an, hıhı itiraf et senin de geldi.

genelde defansif orta saha, sağ bek ve sol beklerden gelir. stoperler bu işe pek girişmez. onlar ceza sahasını karıştırıp pozisyon üretmekle görevlidir. 5-10 saniyelik delice bir karambol meydana gelir, topa vurulur vurulur da o top bir türlü girmek bilmez kaleye. spiker heyecanlanır, detone olur, taraftar hop oturup hop kalkar, top ceza sahasının içinde hoyratça ve haddini bilmezce sekerken arkalardan kendinden aşırı emin ve kindar biri gelir. o topa sertçe tüm gücüyle vurur. daha önce oralardan kaç golü olduğunu o an sorsanız hatırlamaz. hafızasından kaynaklı değil, golü yoktur oradan. ama yine de vurur. kazmalığı yıldıramaz onu girişimciliğinden.

vurur ve top doğrudan çok farkla auta gider. spikerin heyecanı söner, taraftarlar yerlerine oturur, yapraklar dökülür, gün geceye varmadan toz duman eder bu şehir. bütün futbolcular yerlerine döner, hayat kaldığı yerden devam eder. bu saçma olayın fenerbahçe'deki ilk temsilcileri mehmet topal ve gökhan gönül iken şimdilerde nelson semedo üst düzey bağlılıkla bu kutlu görevi üstlenmektedir.