zaman tüneli

bana majezik iyi geliyor.. sizi bilmem..

bir süredir yazılıp çiziliyor. konuyla ilgili konuşuluyor, bize de her gün soruyorlar. doğru mu değil mi? değil desek de inanmıyorlar. yok öyle bişey desek de inanmıyorlar. demek ki hissediyorlar. belki de haklılar. evet doğru, balık burcu kadınıyım.

normalde de sormam hiç kadınlara yazar mısın diye ? elbet denk gelmiştir..

ama sözlükte diye belirtmişler.. yok yapmadım.. sanırım

meme seviyoruz diye taşlanıyoruz yahu. adımız çıkmış. bazı memeleri, bölüşebiliriz arkadaşlar. sısıs

meme seven adama kıyılır mı? çok üstüme geliniyoo. sıssıs

kediyesorun ile yasal yollardan, medeni kanunlara uygun, meme bölüştük.

barbarlığı bırakın artık rica ediyorum.. sıısıs

evet eve geldim.. gayet mutluyum bunun için.

abi kafanda kurbağa var

hoooopppp

çabuk parlıyorlar ama dışları sert, içleri merhametli oluyor. lider özellikleri var ama kova kadını gibi sorun çözücü değiller. o yüzden tıkandıkları noktada kontrolü kaybediyorlar. bir de anaç bir yapıları var.

huzur.

tanıdıklarım mıymıy , şıpsevdi, ilgi manyağı ama sevimli tiplerdi.

genel olarak ayak uydurabildiğim ortamlar.. sorun yok yani.

acaba bu olayın ilk kurşunun kim attı taa eskilere mi dayanıyor neyseee..

luciye neden kızdığınızı bazen anlamıyorum doğru söylediği yerler var , ama hadi len dediğimiz yerlerde var.. bence olay yazdıkları ile ilgili değil neyse sizin sorununuz ben denk geldikçe okurum geçerim..

sonrasında aklıma gelen en büyük ortak nokta adam meme seviyor, siz sevmiyor musunuz ? ben seviyorum ondan kızamıyorum,

zamanında adam benim dm geldi dövecek beni meme dedim barıştık.. (.)(.) sizde yapın bitsin bu çile..

olmak istediğim yerde miyim bilmiyorum, ama olmam gereken yerdeyim galiba. bunun verdiği garip, farklı bir huzur var içimde. memnunum olduğum yerden yani. yabancılamıyorum yerimi.

henüz değil...

babamı defnettikten sonraki ilk mezar ziyaretimizden sonra amcamla aramızda kısa bir konuşma geçti, mezarın iki katlı olup olamayacağıyla ilgiliydi bu konuşma... nasıl olur, nasıl biter diye aramızda konuşurken, kim bilsin kime nasip olur, dedim, biraz kahırlı ve ölümü kendimiz için doğal bulan bir ses tonuyla...
o zamana değin ölümü hiç bu kadar kalpten arzulamamışımdır. ölmeyi hayal etmiş ama kendimi ölüme ait görememiştim... çünkü ölüm, ölüp gitmekti benim için, bilinmezlikti, anlamsızdı, yabancıydı, belki korkulasıydı bu yüzden.
ama babamdan sonra ölüm, kendimi ait görebileceğim bir yer oldu. babam öldü,
ben ne kadar hayatta kalabilirdim artık? ben ölmedim mi sanki onunla?
öldüğümde bedenimin ve ruhumun neredeyse kendisi olan babama kavuşacağım... bir tek bu huzur verebilir bana. bir insan bu kadar her şeyim olmuşken yaşamak eziyet bana, onunla aynı toprakta yatmaksa hem ödül hem arzum.
ama bunu direkt söylemiyor, sadece kime nasip olur diyerek kendimle de konuşuyordum bir yerde...

aslında amcamla konuşurken, oraya, babamın mezarına kendimi çoktan yakıştırmış ve duamı etmiştim.
ne zaman ölürüm bilmiyorum. sadece çok uzun sürmemesi için dua ediyorum.

balık değilim beni başkasıyla karıştırıyorsun balım. *

her milimini bu dik gülüşün.

prenseshayri vardı da silik yedi. ayağınızı kaydırır kadın lobisi

kafayı kökten sökmek. (bkz: evde denemeyiniz)

--cinayet saatinde neredeydin
-sözlükteydim
--cinayet saatini nereden biliyorsun
-ben hep sözlükteyim.

buyurun benim!