zaman tüneli

çok duygusal program karşim.

iki yıl önce sıçtığı bok bile hâlâ götünde duruyor bi’ de başkalarına laf atıyor.

oje rengi ve kahve fincanı ile kombin yapıp atanı mı dersin…

işte ordu, işte komutan:

hazret-i ömer -radıyallâhu anh- hilâfete geçtiği zaman:
–"ey nas! ben haktan, adâletten ayrılırsam ne yaparsınız?” diye sormuştu. ahâliden biri:

–"yâ ömer! sen eğrilir, haktan inhirâf edersen, seni kılıcımızla doğrulturuz!” cevâbını verince hazret-i ömer -radıyallâhu anh-:

“–elhamdülillâh! eğrilirsem beni kılıçları ile doğrultacak arkadaşlarım varmış!..” diyerek şükretti.*

her ay en az bir kere yala yut yaptığım albüm.

başlayalım?

üzücü durum. kelebekli pembiş toka takan mı dersin

geldikleri gibi giderler, ewed.

ben beyaz peynir eklettiriyorum birazda biber on numara oluyor.

(bkz: alın bütün memeler sizin olsun bana huzurumu geri verin)

içinde.

450 km yol yaptım. bir kahve yapın da içek çiçekler

bu yıl takımda kalıp önemli katkı sağlamasını ve yürek koymasını beklediğim sırp futbolcu. daha önce düşünülseydi oynadığı futbola göre takımda kalıp önemli parçalardan birine dönüşebilir veya önceden gönderilebilirdi. süreç biraz uzasa da hâlâ katkı alma şansımız mevcut.

at atı geçer.

bence bu kesinlikle yadırganmamalı. yadırganması saçma değil mi?

şu anda bu başlıkta, mutlu olan ve mutlu olduğunu herkese gösteren insanları eleştiriyorsunuz? normalde tam tersinin yapılması gerekiyor. mutsuzluğu sebebiyle negatif yaklaşımlar sergileyen insanların ve mutsuzluğunu herkese geçirmeye çalışan insanların davranışlarını düzeltmesi adına uyarmak yerine, tam aksini yapan insanlara karşı cephe alıyorsunuz.

insanların kendi ruhani durumlarını ve psikolojilerini iyi tutmak adına gösterdikleri çabayı yadırgamıyorum. insan kendisini mutlu etmeli. dış etkenlerin psikolojiniz üzerinde maşa görevi görmesine izin verirseniz, hayat boyu depresyondan ve melankoliden çıkamazsınız. bu işte iki ucuda deneyimlemiş biri olarak sizinle konusuyorum. 20li yaşlarımın sonlarına kadar hayata inanılmaz pozitif bakan, mutlaka kendisini bir şeyle mutlu etmenin yolunu bulan bir kadındım. herkes beni pozitif olmamla alakalı mutlaka överdi. sonradan türkiye'nin değişen yaşam koşulları ve farklı dinamikler bir süre negatif bir bakış açısına sahip olmama sebep oldu. bu bir kör kuyu. negatif bakmaya başladıkça, iyi şeyleri göremez hale geliyorsunuz ve zihniniz sadece negatif kodlama üzerine çalışıyor. bu da kaygı bozukluğu geliştirmenize veya depresif bir ruh hali üretmenize, çeşitli takıntılar geliştirmenize sebep olabilir.

kendi farkındalığım yüksek olduğu için, bu negatif duygu durumundan sıyrıldım. kendimi sürekli güzel şeylere motive etmeye geri döndüm çünkü doğam bu. eskisi gibi de sık sık gülmeyi ihmal etmiyorum çünkü karakterimin bence en göze batan özelliği de bu. insanların motivasyonunu yükselten bir yapım var. yani bu başlıkta eleştirilen o insanlardan biriyim.

şunu eklemeden bitirmek istemiyorum:

siz kendinizi kurtarmazsanız, kimse sizi kurtarmaz.

mutlu olmakta, mutsuz olmakta bir seçimdir. hayatınızın her anında mutlu olmak için bir şey bulabilirsiniz. hiçbir şey yapamazsanız, kendinize ansızın yemeği en çok sevdiğiniz şeyi ısmarlarsınız. yani bireysel varlığınızı doyurmak ve mutlu etmek aslında çok kolay.

kötü duygular kimseyi bir yere götürmez.
iyi olanlar bireysel açıdan sizi yükseltir.

şu hayatta en nefret ettiğim hayran kitlesini düşünüyorum. ilk sırayı radiohead hayranları alıyor. ikinci sıramda kubrick hayranları var... nefret etme sebebim tamamen kendilerine karşı duyduğum kıskançlık... asla onlar kadar sabırlı bir sinefil olamayacağımın bilincindeyim...

yirmi dakika boyunca bir adamın sadece pencereye bakmasını izleyebilecek kadar olgun ve sabırlı insanlar bunlar... ayrıca entelektüel itibarlarını bu kadar düşünmelerini o kadar kıskanıyorum ki... sıkılsalar bile asla itibarları düşecek diye söyleyemiyorlar.

çünkü bu insanlarda sıkılmak bile kültürel bir deneyim. normal insan üç saat boyunca hiçbir şey olmayınca sıkılır, kubrick hayranı filmin temposunun onu rahatsız emtesine bayılır...

bunlar sıkılmalarının estetik değerini keşfeden insanlar... o kadar kıskanıyorum ki bunları... misal ben dün gece l'annee derniere a marienbad açtım, küfür ederek kapattım.

hatta bu kubrick hayranları ne kadar sıkılırlarsa o kadar gururlanırlar.... üç saat boyunca kıpırdamadan oturup hiçbir şey anlamamış olmak onlar için başarısızlık değil, sinemasal dayanıklılık belgesi. film bitince hiçbirinin ağzından çok sıkıldım dediğini duyamazsınız... olsa olsa seyirciyi konfor alanından çıkaran bir deneyimdi dediklerini duyabilirsiniz.

ayrıca bunların hakkında çok tuhaf bir gözlemim oldu... sıkılan bir insanın yaptığı ilk şey saate bakmak olur di mi? bunlar asla saate bakmıyorlar... çünkü biliyorlar ki saate bakınca filmin zaman algısı bozulacak.

çünkü kubrick hayranları biliyor ki, bir film ne kadar sıkıcı ve dayanılmazsa o kadar iyidir.

„ben sana hep üşüyordum,
çünkü kıştım.
nakıştım, bakıştım.
inkar etmiyorum da bunu,
seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
ve lütfen inkar etme;
sana en çok ben yakıştım.”

belediye başkan vekili seçimi hala "liyakatsiz badem bıyıklı akepe'liler"in bir türlü beceremediği bir başarısızlık silsilesi dir.

sonunda adalet bakan yardımcısı (eski üsküdar akp partilisi) el koymuş olaya.

tezgah şu: iki muhalifçi üsküdar meclis üyesigözaltında ve bir tanesi yurtdışında kaçak oğlunun getirilmesi karşılığı baskı altına alınmışken yeni vekil seçimi yapılıverecek. valilik seçim zamanı hafta sonuna bağlamış. ilan etmiş.

cumartesi 10:00'da sonunda bu belediye de akepe'ye geçer ortalık durulur.

sahi durulur mu? sanmam

iki taraftan da eksilerde. bilmediğimiz artı yönleri olabilir tabii ki.

kesin mis gibidir
kesin
ama kesin ha