zaman tüneli

kardeşime evlenme teklif eden kişi,
kardeşimi ürküttün, ben sana bunun hesabını sorarım .. iki gün mahrum kaldık kendisinden!
ne hakkın var kardeşimi korkutmaya?

istersem koca bir kayayı bile ıslatırım diyen ekşi sözlük yazarını hatırladım, dmdmdn.

evde kedi besleyen herkesin sessiz sedasız kabullendiği gayriresmi saray unvanı.

iki bacaklı memeliler arasındaki unvanınız, makamınız veya cv’nizin haşmeti ne olursa olsun; kapıdan içeri girdiğiniz an bütün rütbeniz sıfırlanır. salona kraliyet mensubu edasıyla kurulan tüylü bir efendinin karşısında ne ferman geçer ne itibar. sabah gözünüzü açtığınızda karşınızda kum kabını işaret eden dik bir bakış bulursunuz. plastik kürekle bentonitin başına çöküp arkeolojik kazıya girişmek, günde en az iki posta tekrarlanan dervişane bir sabır seansına dönüşür

kapı eşiğindeki kum tanelerini süpürürken çöken o tevekkül, osmanlı saray teşkilatı içindeki bostancıbaşı veya çaşnigirbaşı gibi haşmetli makamların bile yanında hafif kalacağı fıtri bir kölelik rütbesi bahşeder.

(bkz: oyunbozan)

kıskanç, haset bir arkadaş, komşu, akraba. gözleriyle bile hallederler bu işi.

"e r k e k"
yoktur üstüne senin güzeli çirkin yapmakta, suçuysa dünyaya atmakta.

sen, her zamanki sensin..
ulan, o kadar uçuyordun, düşüyordun, yine tekeri patlattın, değil mi..

reklamlar, ay şöyle mutluyumlar, vay böyle seviyomlar..
tanımıyor muyum arkadaşım, ben seni..

neyse, uzaktan bakması da çok zevkliymiş.

*

o olmadı işte. o evlenme teklifi olmadı işte. korktum...
kaçtım.
özür dilerim.

çoğu ilde tarihe karışmış kültürdür. elbette istanbul ankara bursa antalya izmir'de kalmıştır ama çoğu eller havaya kültürüne yenik düştü.

bazıları metalle karışık otçu mekanı olurdu . en kolay fingirdemeler orada yaşanırdı.

evlilik teklifi almaktır.
ne acelesi var dedirtir çünkü.
her şey boka saracak gibi bir his.

yetmişli ve seksenli yılların kültürüdür.

son demlerine yetiştiğim kültürdü.
uzaktan gördükçe bile sevmezdim ama bir kez yolum düştü.
aynanın karşısında kızlar dans edip kendi figürlerini izliyordu.
sonra sokakta tanışıp bizi davet eden varoş kızlar birbirine sürtünerek dans etmeye filan başladı.
dedim nereye düştüm lan ben.
yan masadaki dayılar da biraz ürküttü. birinin elinde telsiz vardı.
sonra dayının biri gelip oda lazım mı diye sordu.

lan sanırım orası disko değildi ya .

tüydüm mekandan

çok güzel coğrafya ve kadınları da çok farklı bence. şey, ımmm, evet, bu coğrafyanın en güzel gülünü tanıma şerefine nail oldum sanırım ben. şans mı, lütuf mu işte öyle bir şey. ayyyhhh.

hangisi okuyacak, hangisi üzerine alınacak. ohhhoooo, bi dünya problem..

*

ekonoviç de atmıştı,

kulağının üstüne yatma numarasını bıraksın.
sen de attın. inkar etme!

bu memleketi kuran büyük şaka yapmış kesin
burda mezarlığın karşısında doğum hastanesi
(bkz: lobotomi)

insan hangisine sesleneceğini şaşırıyor anam.

*

inşaat eşliğinde cappucino. yanına bir püskürüt koymamışlardı. yazıklar olsun. evrak işi hallediyorum n’apim. hayat bu. bu kadar. *