zaman tüneli

ıslanmayı sevmiyorum.
sanırım kedilik var.

buseeeee

ikranur.

insanın bünyesine yağmurla birlikte gelen o romantikliği sevmiyordur. yağmurun bol olduğu bir coğrafyada büyümemle mi alakalı bilmiyorum ama yağmurun sesini dinlemek, camdan yağmuru izlemek bana dünyanın en güvenli yerindeymişim gibi hissettiriyor. hala yağmurun yağdığını gördüğümde cama koşar, gözlerimi kapatıp damlaların sesini dinlerim. nedense o an dünyanın bütün telaşı dışarıda kalıyor gibi geliyor.

neyse konumuz yağmur sevmeyen insandı. çamuruydu, trafiğiydi derken çile tarafından bakınca yağmuru sevmeme haklılık payı var.

bir takım girişimler. sısıs

it’s difficult.

bu içimden geçenler gelir geçerde…

peki şu olanlar kimin denetiminde?

sorun var, ve sorular ardından
kaçamıyor insan aklında kurduklarından bir an
ya değilse sandığım gibi?
ya da daha kötüyse sandığımdan?
sorun var, bulamadığımdan.

yaşa bakmayan yanlışlar
yanlış anlaşılmalar
sahibinden bıkmış tasmalar
başkalarının dünyasında yaşayıp kendi dünyasından taşınanlar…

mahmud.

mutlu olmak biraz da neyi ne kadar görebildiğimize bağlı. bu yüzden küçük şeylerle de mutlu olabilmek var.
geçen doğum günümdü. dört gün üst üste arkadaşlarım tarafından mekan mekan gezdirildim. ha bire biralar söylendi. önceden hiç fark etmezdim bunları. para kazanmak için günde üç iş yaptığımı bilirim. hiç görmemişim oysaki. o gün kutlayamayan bir arkadaşım esc çağırdı. tabi süreç çıkar başla şeklinde mi sohbet üzerinden mi ilerliyor hiç bilmediğim için hatunu geri gönderdim. ne bileyim hiç parayla yapmadım sonuçta.
bugün de iş yerinde daha bir ay geçmesine rağmen durduk yere benim hakkımda konuşmaya başladılar. karakterli çocuk vs diye. dedim bir ayda bu sonuca varmak için çok erken belki arkadan bıçaklayan belki dedikodu yapıp insanları birbirine düşüren biriyimdir nereden bileceksiniz ki ? biz kaşarı gözünden tanırız falan filan demeye başladılar.
abi bulunduğun her ortamda değer görmek çok güzel bir şey lan. bu vakte kadar insanların beni ovmesini falan hep elimin tersiyle ittim. artık akışına bıraktım. cidden böyle daha iyimis.

bence yazmayip bizi kenardan şu şekil izliyorlar.

son 12 senede 5 sevgilim oldu. en sık sen yazıyorsun, azmini takdir ediyorum;))))
ama cok sık yazma ki saygım sevgim baki kalsın....
zaten senin yanlıslarından dolayı bizden bi daha olmayacagını biliyorsun.
ama uzaktan dostlugumuz baki kalsın hep.

not: cok sık arama.

bu "düşüklükleri" onların suçu değildir.

sonuçta k,imse doğacağı evi seçemez. yetiştiren ebeveynleri, yetiştiği aile ortamı bu hallerinin asıl sorumlusudur.

kimse "ben neden böyle orço gibi takılıyorum?" diye kendini suçlamasın. suç "ortalama türk aile yapısında"...evt

münevver

gizli olduğu için ben bilemem.

beat.

böyle başlıyor ben n’apim? kürtçe de vo çi low demek; bu nedir lo demek. neys’

bir tek bende yok alışkanlık.
bu halinden cay
kayıplarını say, say, say
çıkar kendine pay, pay, pay falan

pes edersen hi, hi.

doğu

kahrolsun bugünde ilk beşte değilim, püüüü.

hiç iyilik yapmamaktır. iyiliğe dünyada yer yok, kötü olacaksın, bak kötülere, bütün kötüler birleşerek yükseliyorlar.

bu meseleyi nazara bağlamak da biraz zorlama olacak ama arkadaşım öyle söyledi, bilmiyorum.

işten çıkarken bi arkadaş gördü, ooo vientocuğum nereye böyle, çok yakışmış üstündeki, iyi gördüm seni ehehe dedi ve uzun uzun süzdü beni. üstümde de beyaz polo yaka tişört var ha. smokin falan değil yani. neyse yemek yiyelim dedik diğer arkadaşımla. yemek yerken arkadaşımın tabağından üzerime yemek sıçradı. nasıl becerdiyse bunu, bıçakla keserken bana sıçrarttı. sonra eve geldim, şu tişörtü de yıkayım dedim ve diğer beyaz gömlekler, tişörtlerle beraber attım. makine bitirince kapağı bi açtım, bi de ne göreyim? gömleğin tekinin cebinde tükenmez kalem kalmış ve makinedeki her şeyin anasını ağlatmış. her şey masmavi... tam o ara arkadaşım aradı ya sana ne dicem falan diye. olayı anlattım, iş yerindeki arkadaşa attı suçu, onun nazarı değmiş sana dedi. bana göre düpedüz benim mallığım da, hadi nazar diyelim. gömleklere üzüldüm ama ya.

nereden bakılıyor, ewd?