zaman tüneli

inanmazdım ama artık inanıyorum bu saçmalığa.

bir arkadaşımın eşi influencer. sürekli çocukla videolar çekip atıyorlar. yapmayın etmeyin dedim kaç kere eşine laf geçiremiyor çocuk.
ne oldu bebenin üzerine kaynar su mu sıçramadı, ateşi mi çıkmadı. bir de gör bebeyi sarışın renkli gözlü tam hitlerin hayali olan gençlik nasıl tatlı cana yakın. nazar geliyor. cidden .

my friends you bow to no one.

nope.

muhammet.

2 tane, onlar da tebliğci gibi takılıyorlardı. değişik bir trollük konsepti ama sarmadı.

resim çizmeye tekrardan başlayacağım bıraktığım yerden devam...
okula gidemedim evet ama hobime küsmeyeceğim artık bunun için.
sanat okunan bir şey değil ki hem.

kafasi bir miktar karismaya meyyal olsa da on numara bes yildiz bir insan. adige bir kere. turkiye’ye ugradigimda bir birasini icecegim umarim.

10. yuvarlak sayı. severim.

+büyükbabam öldüğünde çok üzülmüştüm.
-nasıl öldü?
+ikinci dünya savaşında.
-savaşırken mi?
+hayır, vermont'ta kayak yapıyordu ama ikinci dünya savaşı sırasındaydı.

(bkz: the hangover)


+roger amcam söylemişti; bir keresinde albino kutup ayısı görmüş.
-sahi mi? kutup ayıları beyazdır, albino olduğunu nasıl anlamış?
+o siyahmış.
-sıradan bir ayı olduğunu hiç düşündün mü?
+boş ver.

(bkz: the hangover)

youtube.com/shorts/4WM-5pHW...
youtube.com/shorts/hSHxaFec...

ıslanmayı sevmiyorum.
sanırım kedilik var.

buseeeee

ikranur.

insanın bünyesine yağmurla birlikte gelen o romantikliği sevmiyordur. yağmurun bol olduğu bir coğrafyada büyümemle mi alakalı bilmiyorum ama yağmurun sesini dinlemek, camdan yağmuru izlemek bana dünyanın en güvenli yerindeymişim gibi hissettiriyor. hala yağmurun yağdığını gördüğümde cama koşar, gözlerimi kapatıp damlaların sesini dinlerim. nedense o an dünyanın bütün telaşı dışarıda kalıyor gibi geliyor.

neyse konumuz yağmur sevmeyen insandı. çamuruydu, trafiğiydi derken çile tarafından bakınca yağmuru sevmeme haklılık payı var.

bir takım girişimler. sısıs

it’s difficult.

bu içimden geçenler gelir geçerde…

peki şu olanlar kimin denetiminde?

sorun var, ve sorular ardından
kaçamıyor insan aklında kurduklarından bir an
ya değilse sandığım gibi?
ya da daha kötüyse sandığımdan?
sorun var, bulamadığımdan.

yaşa bakmayan yanlışlar
yanlış anlaşılmalar
sahibinden bıkmış tasmalar
başkalarının dünyasında yaşayıp kendi dünyasından taşınanlar…

mahmud.

mutlu olmak biraz da neyi ne kadar görebildiğimize bağlı. bu yüzden küçük şeylerle de mutlu olabilmek var.
geçen doğum günümdü. dört gün üst üste arkadaşlarım tarafından mekan mekan gezdirildim. ha bire biralar söylendi. önceden hiç fark etmezdim bunları. para kazanmak için günde üç iş yaptığımı bilirim. hiç görmemişim oysaki. o gün kutlayamayan bir arkadaşım esc çağırdı. tabi süreç çıkar başla şeklinde mi sohbet üzerinden mi ilerliyor hiç bilmediğim için hatunu geri gönderdim. ne bileyim hiç parayla yapmadım sonuçta.
bugün de iş yerinde daha bir ay geçmesine rağmen durduk yere benim hakkımda konuşmaya başladılar. karakterli çocuk vs diye. dedim bir ayda bu sonuca varmak için çok erken belki arkadan bıçaklayan belki dedikodu yapıp insanları birbirine düşüren biriyimdir nereden bileceksiniz ki ? biz kaşarı gözünden tanırız falan filan demeye başladılar.
abi bulunduğun her ortamda değer görmek çok güzel bir şey lan. bu vakte kadar insanların beni ovmesini falan hep elimin tersiyle ittim. artık akışına bıraktım. cidden böyle daha iyimis.

bence yazmayip bizi kenardan şu şekil izliyorlar.

son 12 senede 5 sevgilim oldu. en sık sen yazıyorsun, azmini takdir ediyorum;))))
ama cok sık yazma ki saygım sevgim baki kalsın....
zaten senin yanlıslarından dolayı bizden bi daha olmayacagını biliyorsun.
ama uzaktan dostlugumuz baki kalsın hep.

not: cok sık arama.

bu "düşüklükleri" onların suçu değildir.

sonuçta k,imse doğacağı evi seçemez. yetiştiren ebeveynleri, yetiştiği aile ortamı bu hallerinin asıl sorumlusudur.

kimse "ben neden böyle orço gibi takılıyorum?" diye kendini suçlamasın. suç "ortalama türk aile yapısında"...evt

münevver