zaman tüneli

çalışmadığım halde ben. ufak ufak birikiyor vallahi.

bize şeyi sordular şeyi, 15 yaşını doldurup da ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası gerektiren suçlarda dava zamanaşımı kaç yıldır dediler! cevab veremedim!

manyak mısınız niye yalan söylüyorsunuz?
-hmm, bütçeme uygun değilmiş.
de geç.
satış görevlisi sizi zaten 5 saniye sonra unutacak lan bu neyin kıvırması?*

hayvanların yavruları çok tatlı oluyor ya anlamıyorum bunca tatlılık nasıl böyle bazılarınız gudubete döndü ne oldu acaba küçükkene

babamın bir zamanlar zengin olmanın ucundan döndüğünü düşünüyorum bazen. aslında zengin olmak dediğim de öyle yatlar katlar değil. annemin yıllarca ertelediği şeyleri ertelemek zorunda kalmadığı, babamın bir şey alırken önce fiyatına bakmadığı, benim de büyürken bazı şeyleri istemeye utanmadığım bir hayat.

bir ara babamın eline güzel bir fırsat geçmiş. herkes olacak gözüyle bakmış ama son anda olmamış. nedenini şimdi tam hatırlamıyorum. çocukken büyüklerin para konuşmalarını anlamazdım zaten. yalnızca o günlerde babamın biraz daha sessiz olduğunu hatırlıyorum.

sonra hayat devam etmiş. faturalar ödenmiş, alışveriş yapılmış, biz büyümüşüz. kimse dönüp de o fırsat olsaydı nasıl bir hayatımız olurdu diye konuşmamış. belki babam unutmuştur bile.

ama ben bazen düşünüyorum. belki annem bir gün kendine almak isteyip de vazgeçtiği o şeyi alırdı. belki babam bu kadar yorulmazdı. belki bazı akşamlar eve geldiğinde yüzündeki yorgunluk yerine başka bir şey görürdüm.

en çok da bunu bilmemek üzüyor beni. insan hiç yaşamadığı bir hayatı nasıl özler ki? o evde hiç oturmadık, o rahatlığı hiç görmedik. ama sanki bir zamanlar bize de ait olabilecek bir şey, çok yakınımızdan geçip gitmiş.

babamın o fırsatı kaybettiği gün ne hissettiğini bilmiyorum. keşke bir kere sorsaydım. şimdi sorsam da belki hatırlamaz. belki de hatırlar ama bana belli etmez.

bazı şeyler insanın elinden bir kere kaçıyor. geriye de yalnızca, acaba hayatımız nasıl olurdu diye düşünmek kalıyor.

(bkz: ben bi eşime sorayım ekolü)

her daim "ıssız adam"lara gönül düşürürler bu gafiller. çünkü o adamların içi bomboştur. karadelik gibi dir.

o adamların içinin boşluğuna yerleşeceklerini hayal ederler. "onu doldururum n'güzel" derler.

içbenlikleri şöyle tasarlar; "adamın boşluğuna yerleşir bir güzel sömürürüm parazit parazit."

ıssız adam "tepince" de akılları karışır. kendine mi adama mı acıyacaklarını şaşırırlar.

0-3 yada 1-5

saruhan, şu yüzüklerin efendisi olmasa koyardım. çocukken çok dalga geçerler, ama büyüyünce bi şirkette çalışsa karizmaya bak 'saruhan bey!'.

amerikan filmlerinde olur öyle işler, bardağın ironik bir şekilde %51’ine tekabül eden komser dublesi diye bir ölçü birimimiz var bizim

çıtayı iyice bebelik fotosuna düşüreyim

bunun fil dişi mavi renklisi var mı?

piyangonun son rakamının farklı çıkması.

enüz tabii ki bana çok uzak bir durum ama insan yine de düşünüyor. bir gün yazdıklarımı daha çok kişi okusa, tanımadığım insanlar gelip anlattığım küçücük şeylere yorum yapsa nasıl hissederdim acaba? biraz utanırdım galiba.

gerçi ben burada öyle büyük laflar etmek için değil, aklıma gelenleri bir yerlere bırakmak için yazıyorum. arada birinin okuyup gülümsemesi bile yeter bana. yine de bir gün başıma böyle bir şey gelirse heyecandan yanlışlıkla herkese papatya dağıtabilirim.

herkesin dedesidir bu. zamanında şurayı yok pahasına vermişler de dedesi almamış, burayı alacakmış da babaannesi karşı çıkmış, öteki arsayı almış olsa bugün holding sahibiymiş. şimdi oraya avm kurulmuş, buraya rezidans dikilmiş, dedenin vizyon eksikliği yüzünden sülale hala maaş gününü bekliyormuş. işin güzel tarafı, herkesin dedesi bir zamanlar servetin kıyısından dönmüş ama nedense kimsenin dedesi servetin içine düşmemiş.

yani bu kişi sen, ben, hepimiziz.

#4089884 o mesleğin adı ne öğretmenlik değil mi? öğretecek işte. öğretmek/çekmek istemiyorsa bu mesleği seçmeyecek. dayak atmak için mi mesleği seçiyorlar sana göre? nerden baksan yanlışsın.

erkek olursa bulut koymak istiyorum. küçükken bulutları izlemeyi çok severdim, hâlâ da severim. hem insanın çocuğuna gökyüzünden bir şey vermesi gibi geliyor bana. biraz hafif, biraz özgür, kimsenin elinde tutamayacağı bir şey olsun istiyorum.

kızım olursa adını lila koyardım sanırım. çiçek gibi bir isim geliyor kulağıma, söylerken bile insanın içi yumuşuyor. gerçi daha doğmamış çocukların isimlerini düşünüp duruyorum ama insan bazen böyle küçük hayaller kurmayı seviyor işte.

gotikliğin modası geçti sanırım. eskisi kadar gotik göremez oldum.

tacettin sayılmaz mı?

başlığa yek yazmışlar ya utanmaz adam.
git bi köşede utan gel qrafaf
eski nickimi özlediğimi fark ettim.