zaman tüneli

sevgi ilactir.
7 yasından 77 yasına.
insanından bitkisinden hayvanına.

iki tane yakısıklı oglusum var. korsan ve haydut. iki dunya tatlısı kedi. bana geldiklerinde 3-4 aylıklardı, haşinlerdi, tırmalama huyları vardı. ben onları hep uysal bir ses tonuyla buyuttum, onlara sevgi dolu sakin bir ortam sagladım. 2,5 senedir nazar degmesin tırnak cıkardıklarını gormedim. o kadar uysal ve sevgi dolu kedilere donustuler ki..

klasik pitbull hikayesi. dogru egitimle dunyanın en tatlı kopegi de olur, yanlıs egitimle bir katil kopek de.

diğer ülkeleri bilmem de türkiye'nin nicki kesinlikle koyun olurdu.

senden nefret ediyorum. hala sevmeye çalışmanın çaresiz, pespaye hali. sevilecek kalıba sokamamanın hezeyanı. halbuki sevilecek ya da nefret edilecek hiçbir bokta yok ama çabası...

teselli seni bir sonraki silkilmeye hazırlayan tatlılıklardan ibarettir. hepsi boş. geçti falan denir ama hiçbir bokun geçtiği de yoktur mesela. değil mi?

her türlü teselli ve övgüden oldum olası nefret etmişimdir. bunların hepsi de seni bir kere daha kucağa alma hevesinin göstergeleridir. ne var ki ben kucak sevmem.

"solumda yer açtım sana dinlenmen için."

(bkz: gılgamış destanı)

ruh ikizim olmasından suphelendigim bir eski sevgilim var.
hayat deneyimlerimiz cok benziyor.
hayata bakısımız cok benziyor.
ve o da benim gibi hikayeler anlatmayı cok seviyor.

velhasılı o unversite yıllarında cok kavgaya karısmıs cesitli gruplarda. sonra bir kavgada arkadası vefat etmis. eski sevgilim kaslı, cok iyi dovusen biri. boks egitimi almıs zaten.
o bana dedi ki:
-ben kavgadan korkuyorum. bilmemekten degil, bilmekten.

siddet cozum degil. en sonunda ölürsünüz.

bir fotograf dustu onume:

elizabeth taylor, marylne monroe, sophia loren, audrey hepburn, grace kelly.
hepsi kendi tarzında harika bes kadın.
ben kendimi aralarından -sonum benzemesin- grace kelly ye benzettim.

grace kelly ve ingrid bergman da cok benziyor bence.

aymesmanurbatnatmuslim
#4098340 hocam bot onlar hep, ortada merak etmeye değecek bir kişi yok ne yazık ki. nadiren yazarlar da takip edebiliyor tabii fakat göz kadar sözlükte kim kimi niye takip etsin diye düşünüyor ve mantıklı bir gerekçe bulamıyorum şahsen.

belkide hayatinin en guzel gununu coktan yaşadın

derdinizi anlatmazsanız kimse hiçbir surette size teselli verecek "şansı" yakalamaz. hem sizi ilgilendiren bir konuda bir başkasını meşgul ediyorsunuz hem de gelen teselliyi beğenmeyip boş laf diye etiketliyorsunuz. pes valla.
ben şahsen kendi deneyimim söz konusu olunca kimsenin aklını beğenmediğim için her sorunumu kendi başıma kimsenin ruhu duymadan ya çözer ya da içinde boğulurum. size de bunu tavsiye ederim. fakat öfke problemi olanlar ile tahammül seviyesi yeri süpürenler evde denemesin.

kibar ve naif insanlar kanadalılar.
benim gibiler;)
bence iyi anlaşırdık.

kendinin en iyi versiyonuna ulastıran aşk.

ama black swan deki gibi hırstan gozu donmeden.
her seyi tam kıvamında olan versiyonu.

kırkayaga sormuslar:
-nasıl 40 ayagını karıstırmadan dengede yuruyorsun?
kırkayak düşmüş.

bana bir is verdiklerinde yapabilir miyim diye dusunmem. yaparım derim, yolda ogrenirim.

oguz atay ne diyor? guzel bir tablo yapamam diye hic tablo yapmadım.

1200 kitap okudum simdiye kadar. yazmaya yetenegim de var. cok deneyimim de oldu hayatta. cok hikayem de var ilginc. herkes bana kitap yaz diyor. ben yeterince harika olmaz korkusuyla baslayamıyorum bir turlu. vasat kalsın istemem.

cesaret pek cok seyi mumkun kılar hayatta. cok bilen cok korkar.

sesi de dinginliğine benzer olan genç osman abimizin yalnızlık güzellemesi, güzelliği.

sözleriyle öyle güzel anlatıyor ki kendini, üstüne kırık dökük kelamları tüketmek pek bir fuzuli aslında.


dur, bir bak yıldızlara
nasıl küçük, ne kadar uzaklarda
dokunsam, kaybolsam onlarda
yerim yok nasıl olsa dünyanda
dur, bir bak yıldızlara
senin gibi ne kadar uzaklarda
dokunsam, sana yaklaşsam
yerim yok senin dünyanda
yalnızlığım arkadaşım
bunu sen seçtin, sen istedin
yalnızlığım arkadaşım
bunu sen seçtin, sen istedin
nasıl desem, ne yapsam bilemem
tutamam ki ben seni sen istemeden
kaybolsan yine uzaklarda
biliyorum, yerim yok dünyanda
herkesin bildiği bir aşk hikâyesi
sonu farklı olmadı, aynı bizimkisi
sen benden uzak, ben senden
yerimiz yok bizim bu dünyada
yerimiz yok bu dünyada
yalnızlığım arkadaşım
bunu sen seçtin, sen istedin
yalnızlığım arkadaşım
bunu sen seçtin, sen istedin
yalnızlığım arkadaşım
bunu sen seçtin
sen istedin




tercih edilmiş yalnızlığınızın omuzuna yaslanıp notaların peşine takılın. yeriniz her neresiyse artık, orayı arayın.

herkes böyle

yanılıyor, çorumdu o sanırım.

saltillo - a hair on the head of john the baptist

hayatta aldığım en iyi derslerdendir:
askerdeyiz, elemanin teki kaçmaya çalışırken derdest oluyor. tabi komutanlar önce bir ince fasıl geçiyorlar elemanın sıkıntısını "şarkı türkü" ile alıveriyorlar.
ertesi gün herkese hitaben içtimada bölük komutanı şunu demişti:
-sizin dokunmaya kıyamadıklarınızı elin oğlu halı gibi duvardan duvara döşer. akıllı olun hayatınızı kaydırmayın.

anlayana...

kiminin kolu kopar gıkı çıkmaz, kiminin parmağına çöp değer dünyayı ayağa kaldırır.
işte o dünyayı ayağa kaldıran tip kezbandır.
erkeği kadını yoktur.
kezo kezodur.

çok seversin, kavuşursun ama şartlar öyle gerektirir, ne yapsan olmaz bırakmaktan başka çare kalmaz ya..
ağlaya ağlaya döner arkanı gidersin ama canına yandığım evren kurallarını alır devreye.
haberler gelir, sensiz mutludur, hayata devam ermiştir ama o yapbozun bir parçası hep eksiktir.
işte ben ve benim gibiler, içi irin dolu bataklığa çevrilmiş türk futbol ortamında ağlaya ağlaya yapmak zorunda olduğu şeyi yaptılar.
semtten, takımdan, futboldan uzaklaştılar.
ama aşk işte geçmiyor, gitmiyor, bitmiyor.
bitmez.
öyle bir muamma bizdeki.

beşiktaşım hayat sensin
dünyam sensin
her şey sensin...