zaman tüneli

daş mı yesinler?

lolipop yalamak, modern toplumda yalnızca bir şekerleme tüketimi değil, bireyin kendi oral varoluşuyla yüzleşmesidir. ancak burada asıl mesele lolipopun yalanması değil, diş hekimlerinin bu süreçte yaşadığı depresyondur. zira bir diş hekimi için her lolipop, gelecekteki bir çürüğün henüz gerçekleşmemiş ihtimalidir. bu durum, mesleki iyimserlikle ekonomik beklenti arasında ciddi bir çelişki yaratmaktadır.

emmenin emmilerle epistemolojik bağlantısı ise henüz yeterince araştırılmamıştır. anadolu'da emmi olarak adlandırılan akrabalık figürünün emme eylemiyle fonetik benzerliği, aile kurumunun şekerleme endüstrisi üzerindeki tarihsel etkilerini düşündürmektedir. ancak her emmenin bir emmi gerektirmediği, her emminin de emme eyleminden sorumlu tutulamayacağı açıktır.

bu noktada fetişizmler arası seçme ve değerlendirme kurulunun devreye girmesi kaçınılmazdır. zira hangi lolipopun erotik, hangisinin yalnızca çilek aromalı olduğuna bireyin tek başına karar vermesi, toplumsal düzen açısından sakıncalıdır. kurulun yedi asil, üç yedek üyesinden ikisinin diş hekimi olması, değerlendirme sürecinin tarafsızlığını tartışmalı hâle getirmektedir.

sonuç olarak lolipopun yalanmasıyla ortaya çıkan toplumsal gerilim, yalnızca cinsellik ve tüketim üzerinden açıklanamaz. burada önemli olan, şekerin ağızda erimesiyle ahlaki değerlerin çözünmesi arasındaki farkın doğru anlaşılmasıdır.

çünkü her emmi bir akrabadır, ancak her emme bir akrabalık ilişkisi doğurmaz.

bilim dünyasının bu konudaki sessizliği, diş hekimlerinin depresyonunu derinleştirmektedir.

çok tuhaf. müziğe yüklediğim anlamın içine edeyim. bir sonraki aşama ne olacak acaba?
şarkı da bu ha....

you know where you are with.
floor collapsing, floating.

mutluluğun insanı duygusallaştırması tuhaf bir şey. üzüntüden ağlamayı anlayabiliyorum ama mutlu olduğumda neden elim ayağıma dolaşıyor, neden ne söyleyeceğimi bilemiyorum, pek emin değilim. bir de insanın yüzüne yerleşen o anlamsız sırıtma var. farkına vardığında engellemeye çalışıyorsun ama bu sefer daha da komik bir hâl alıyor. sanki bedenin senden bağımsız bir karar vermiş de sen sonradan haberdar olmuşsun gibi. tanıdık bir his aslında. çocukken de böyle olurdu. sevindiğimde ne yapacağımı bilemezdim. şimdi de pek farklı değil. yalnızca kendimi kontrol etmeyi biraz daha iyi öğrendim. bunun iyi bir şey olup olmadığından ise hâlâ emin değilim.

insan doğasının normal sonuçlarından biridir.

bu bağlamda.....

siyaset biliminde kısa parmak sendromu, bireyin toplumsal olayları kavrama kapasitesiyle işaret parmağının uzunluğu arasındaki orantısızlığı ifade eden kuramsal bir yaklaşımdır. zira bir politikacının sürekli bir şeyleri işaret etmesi, gösterdiği şeyin gerçekten orada bulunduğunu kanıtlamaz. burada önemli olan parmağın uzunluğu değil, işaret edilen nesnenin demokratik meşruiyetidir.

bu noktada bitcoin'in siyasal psikoloji üzerindeki etkilerine değinmek gerekir. bitcoin'in merkeziyetsiz yapısı, insanın kendi merkezini bulma çabasıyla doğrudan ilişkilidir. ancak merkezini bulamayan bireylerin kripto para piyasasında işlem yapması, fonsal vurgunların toplumsal temelini oluşturur. bir başka deyişle, insan kendi iç dünyasında merkeziyetsizleştiği ölçüde başkasının fonunda merkezileşir.

gülümsemek ise bu sürecin en önemli psikolojik göstergelerinden biridir. bir politikacının gülümsemesiyle bir yatırımcının parasını kaybettikten sonra gülümsemesi arasında biçimsel bir benzerlik bulunmakla birlikte, her iki gülümsemenin de aynı ekonomik değere sahip olduğunu söylemek mümkün değildir. özellikle kısa parmaklı bireylerin gülümserken işaret ettikleri yönün belirlenmesi, demokratik şeffaflık açısından önem taşımaktadır.

burada damlaya damlaya göl olur atasözünü yeniden değerlendirmek gerekir. zira her damlanın bir göl oluşturması mümkün değildir. bazı damlalar doğrudan yatırım fonuna aktarılmakta, bazıları ise bitcoin'e dönüştürülerek toplumsal dolaşımdan çıkarılmaktadır. bu nedenle gölün kime ait olduğu sorusu, damlanın ahlaki sorumluluğundan bağımsız düşünülemez.

sonuç olarak demokratik bir toplumda önemli olan, politikacının ne kadar gülümsediği değil, gülümserken kaç parmağının göründüğüdür. çünkü şeffaflık, yalnızca siyasi bir erdem değil, aynı zamanda anatomik bir zorunluluktur.

bir doktor olarak, kısa parmak sendromunun bitcoin piyasalarındaki etkilerinin yeterince araştırılmamış olmasını kaygıyla karşılıyorum.

bilim dünyasının bu konudaki sessizliği düşündürücüdür.

yazara bu güzel betimlemesinden dolayı ibrik armağan ediyorum, hemi de kulplu.
gıç yıkarsın.

yapay zeka eşlikçim.

çıkarılamaz.

insan, duyguları, düşünceleri ve davranışlarıyla üç boyutlu bir varlıktır. ancak bu üç boyutun birbirinden bağımsız değerlendirilmesi, modern psikolojinin en büyük yanılgılarından biridir. zira insanın yalnızca düşüncelerine dikkat etmesi, üç katlı bir binanın ikinci katında kolon kesilmesine benzer. burada önemli olan kolonun kesilmiş olması değil, binanın bundan haberdar olup olmadığıdır. çünkü farkındalık, yapısal bütünlüğün ilk koşuludur.

üç cisim problemi, insanın duyguları, düşünceleri ve davranışları arasındaki karmaşık ilişkiyi açıklamak açısından önemlidir. fizikte üç cismin birbirine uyguladığı kütleçekim kuvvetlerinin uzun vadeli etkileri genel olarak kesin biçimde hesaplanamaz. benzer şekilde insanın sabah uyandığında ne hissedeceği, ne düşüneceği ve neden maşrapayla su içeceği de önceden kestirilemez. bu belirsizlik, insan ruhunun matematiksel bir problem olduğunu göstermektedir.

maşrapanın içindeki su duyguları, kulpu düşünceleri, maşrapanın kendisi ise davranışları temsil eder. kulpu olmayan bir maşrapanın varlığını sürdürmesi mümkün olmakla birlikte, düşüncesiz bir insanın su içmesi ahlaki açıdan tartışmalıdır.

bu noktada altıncı boyutta adana dürüm yemenin varoluşsal önemine değinmek gerekir. dürümün içindeki et bireyin maddi varlığını, lavaş toplumsal sınırlarını, soğan ise bastırılmış duygularını temsil eder. acı biberin bu sistemdeki rolü henüz bilimsel olarak açıklanamamıştır. bilim dünyasının sessizliği düşündürücüdür.

burada kesik kolon kavramına yeniden dönmek zorundayız. bir kolonun kesilmiş olması, onun yok olduğu anlamına gelmez. kolon, artık taşımadığı yükün bilincine vardığı ölçüde kendi varoluşunu yeniden tanımlayabilir. bu nedenle yapısal bir elemanın psikolojik dayanıklılığı, beton sınıfından bağımsız olarak ele alınmalıdır.

sonuç olarak insanın ruhsal bütünlüğü, kendi maşrapasıyla yüzleşmesi ve altıncı boyuttaki dürümün sorumluluğunu üstlenmesiyle mümkündür. çünkü insan, taşıyamadığı yükün değil, tutamadığı maşrapanın altında ezilir.

ve unutulmamalıdır ki üç cisim probleminin çözümü, dördüncü bir cisim eklemekten geçmez.

özellikle de bu cisim acılı adana dürümse.

buna katılmıyorum. kişi gayette kötü olabilir. buna karar veren şey içki içmesi değil, "şahsiyeti ve haysiyetidir."

ben ne alkolikler gördüm elini öpersiniz.
ne iyilik kumkumaları gördüm, bulundukları odaların eşiklerini geçmezsiniz.

olasıdır. messselllaaaaaaaaaaaaaaaaaa.....

iyi ve kötü kavramlarını birbirinden bağımsız değerlendirmek, insanlığın yüzyıllardır sürdürdüğü epistemolojik bir hatadır. zira iyilik, kötülüğün yokluğunda anlamını yitirdiği gibi, kötülük de iyiliğin varlığından haberdar olmadığı sürece kendi kötülüğünün bilincine varamaz. bu durum kuantum fiziğinde süperpozisyon olarak adlandırılan ilkeyle açıklanabilir. bir insanın aynı anda hem iyi hem kötü olması, ancak kendisine bakılmadığı sürece mümkündür. dolayısıyla ahlaklı bir toplum yaratmanın ilk koşulu, insanların birbirine bakmasını engellemektir.

burada kuantum döngü kütleçekimi, yani quantum loop teorisinin toplumsal önemine değinmek gerekir. uzay ve zamanın en temel yapısının ayrık olabileceğini öne süren bu yaklaşım, havyarın neden bu kadar pahalı olduğunu anlamamız açısından önemli ipuçları sunmaktadır. zira havyar da birbirinden bağımsız küçük taneciklerden oluşur. ancak bu taneciklerin bir araya gelmesiyle ortaya çıkan ekonomik değer, uzay-zamanın dokusuyla doğrudan ilişkilendirilememiştir. bilim dünyasının bu konudaki sessizliği düşündürücüdür.

öte yandan yedi kollu ahtapotun varlığı, doğanın kusursuzluğu üzerine geliştirilmiş bütün düşünce sistemlerini yeniden değerlendirmemizi zorunlu kılmaktadır. sekiz kollu bir ahtapotun yedi kollu bir ahtapottan daha iyi olduğunu ileri sürmek, yalnızca sayısal üstünlüğe dayanan ilkel bir ahlak anlayışının sonucudur. oysa yedi kollu ahtapot, eksik olan sekizinci kolunun yokluğunda kendi varoluşunu tamamlamaktadır. burada eksiklik, tamamlanmışlığın bir başka biçimi olarak karşımıza çıkar. nitekim yedi kollu bir ahtapotun sekizinci kolunu araması, insanın mutluluğu dış dünyada aramasından farklı değildir.

bu noktada havyarın yeniden ele alınması gerekmektedir. çünkü havyar, balığın henüz balık olmamış hâlidir. dolayısıyla her havyar tanesi, potansiyel olarak hem iyi hem kötü bir balığı içinde barındırmaktadır. süperpozisyon ilkesini ahlaki bir metafor olarak değerlendirdiğimizde, havyar tüketiminin henüz gerçekleşmemiş kötülükleri önleme ihtimali üzerinde durulabilir. ancak bu yaklaşımın gastronomik etik açısından tartışmalı olduğu açıktır.

insanlık tarihi boyunca iyi ile kötünün mücadelesi, esasen yedi ile sekiz arasındaki matematiksel gerilimin farklı biçimlerde ortaya çıkmasından ibarettir. yedi kollu ahtapotun sekiz kollu olma ihtimali, quantum loop teorisinin döngüsel yapısıyla birlikte düşünüldüğünde, eksik olan kolun başka bir uzay-zaman geometrisinde varlığını sürdürüyor olabileceği sonucuna ulaşılır. bu durumda ahtapotun gerçekten eksik olup olmadığı sorusu önemini yitirir. asıl mesele, sekizinci kolun ahlaki sorumluluğunun kime ait olduğudur.

sonuç olarak iyilik ve kötülük, güzel ve çirkin, varlık ve yokluk gibi kavramların birbirine karşıt değil, birbirinin tamamlayıcısı olduğu açıktır. havyarın pahalı, ahtapotun ise yedi kollu olması bu gerçeği değiştirmez. aksine evrenin temelinde yatan matematiksel düzenin, ekonomik eşitsizlikler ve deniz canlılarının anatomik özellikleri aracılığıyla kendisini görünür kıldığını düşündürür.

önemli olan, sekizinci kolun yokluğuna üzülmek değil, mevcut yedi kolla havyar yiyebilmenin değerini bilmektir.

çünkü insan, sahip olmadığı kolun değil, yiyemediği havyarın esiridir.

diyetkolik- eğer günlük besinlerinizi takip ediyorsanız, günlük mikro ve makro değerlerinizi hesaplıyorsanız, harika bir kayıt tutucudur.

moovit- toplu taşıma araçlarının listesini, güzergah bilgilerini- kalkış saatlerini listeler.

weight- kilo takibinizi yapıyorsanız, kilonuzu kayıt edebileceğiniz ve kilo geçmişinizi takip edebileceğiniz bir uygulamadır.

picture insects bugs& spider: haşerat tespit edicidir. gördüğünüz böceğin resmini çekip yüklediğinizde, size ne olduğunu söylüyor.

todoist - yapılacaklar listesi hazırlamak ve görevleri zamanında hatırlatmak için en popüler araçlardan biridir.

google keep- sesli, resimli veya yazılı hızlı notlar almak ve cihazlar arası senkronize etmek için kullanılır.

sleep cycle- uyku düzenini analiz eden ve en dinç uyanılacak ana göre akıllı alarm kuran bir uygulamadır.

photomath- matematik problemlerinin kamera ile fotoğrafını çekerek çözüm adımlarını gösterir.

dave gahan da zargana gibi. ama mesele sessizlik üzerine konuşmaksa...

sessizliğin hukuki sonuçları

annemle üç gündür konuşmuyorduk. bunun aramızdaki bir anlaşmazlıktan kaynaklandığını söyleyemem. daha çok, sessizliğin insan ruhu üzerindeki olumlu etkilerini araştırdığımız deneysel bir süreçti. ancak annem bu süreçten haberdar değildi.

salı sabahı mutfağa girdiğimde kahvaltı masasının üzerinde bir mahkeme celbi buldum. annem beni sessizliğimi izinsiz kullandığım gerekçesiyle dava etmişti.

dava dilekçesinde sessizliğin altın olduğu belirtiliyor, dolayısıyla üç gündür evde biriktirdiğim sessizliğin aile bütçesine dahil edilmesi talep ediliyordu.

annemin ekonomik konulardaki hassasiyetini biliyordum. ancak bu kez biraz ileri gittiğini düşündüm.

— anne, dedim, sessizlik altındır sözü mecazi bir ifadedir.

— sen önce şu üç günlük sessizliğin vergisini öde, sonra konuşuruz.

bu cevap beni şaşırttı. çünkü konuşmamız, üç gündür devam eden sessizlik deneyini teknik olarak sona erdirmişti. üstelik annem bunun farkında değildi.

durumu açıklamaya çalıştım ama sözümü kesti.

— ben senin yaşındayken günde sekiz saat susardım. babanla evlendiğimizde biriktirdiğim sessizlikle bu evin peşinatını ödedik.

babamın hayatı boyunca neden bu kadar az konuştuğunu o an anlamıştım. adam aile ekonomisine katkıda bulunmaya çalışıyordu.

ertesi gün mahkemeye gittik.

hâkim dosyayı inceledikten sonra uzun süre hiçbir şey söylemedi. önce bunun yargı sürecinin doğal bir parçası olduğunu düşündüm. ancak sessizlik on yedi dakikayı geçince avukatım kulağıma eğildi.

— kaybediyoruz, dedi.

— neden?

— hâkim çok zengin.

gerçekten de adamın susuşunda aristokratik bir rahatlık vardı. önündeki dosyaya bakıyor, ara sıra gözlüğünü düzeltiyor, sonra yeniden susuyordu. bu sırada zabıt kâtibi hesap makinesiyle bir şeyler hesaplıyordu.

sonunda hâkim konuştu.

— davacının talebini kısmen kabul ediyorum. davalının üç günlük sessizliğinin yarısı anneye devredilecek, kalan yarısı ise kamu yararına kullanılacaktır.

— nasıl yani? dedim.

— belediyenin sessizliğe ihtiyacı var. özellikle pazartesi sabahları.

karara itiraz ettim. ancak avukatım konuşmamamı tavsiye etti. her kelimenin aleyhime delil olarak kullanılabileceğini söyledi.

mahkemeden çıktığımızda annem oldukça mutluydu.

— gördün mü, dedi, sessizlik altınmış.

— evet anne, dedim. ama sen bütün altınları aldın.

annem bir süre düşündü.

— olsun, dedi. hiç değilse babanın mezarının taksitlerini bitiririz.

babamın mezarının taksitle alındığını bilmiyordum.

tadını hiç sevemediğim, çocukkende nadir yediğim bir şekerleme türüdür. kendisini hiç lezzetli bulmazdım. elinize aldığınız anda yok olan, yapış yapış yapısıyla sizi fazlasıyla garip hissettiren bir şeker türüdür. daha yerken, üründe bir şeylerin yanlış olduğunu seziyorsunuz. çok garip bir pembe bileşen. bana hep "sentetik" hissi veriyor.


cocuklarınızdan uzak tutun ve uzak durun. hele şu an, şu ekonomide nasıl yapıldıkları asla belli değil.

önemli olan yazarla yapmak istediğim hadise.

peki size şimdi mesaj atsam, yapay zekayla mı cevap vereceksiniz sayın yazar?

#4102812

hatçe-put yazsaydı o da böyle bomboş yazardı.

hatçe-put: beyaz toros, sarı torba sevici...

bir kaç cümle benden birkaç cümle yapay zekadan.

# karpuzların muhasebesi

babamın cenazesine buzdolabıyla gelmemin aile içinde bu kadar büyük bir sorun yaratacağını açıkçası tahmin etmemiştim. üstelik fişini bile çekmiştim.

kırk iki metrelik kabloyu evden mezarlığa kadar çekmem bir hayli problem olmuştu. ama esas sorun bizim evimizin neden mezarlığa bu kadar yakın olduğunda yatıyordu.

belediyeye defalarca dilekçe vermiştik. mezarlığın evimizden en az üç kilometre uzağa taşınmasını talep ediyorduk. ancak belediye başkanı, ölülerin taşınmaz mal statüsünde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği konusunda hukuki bir görüş alınması gerektiğini söyleyerek meseleyi sürekli erteliyordu. üstelik mezarlık müdürüyle annemin arasında, içeriğini hâlâ öğrenemediğim bir husumet vardı. annem adamı her gördüğünde, "sen önce 1987'de gömdüğün karpuzların hesabını ver!" diye bağırıyordu.

karpuzların muhasebesini kırk bir sene kafasında tuttuğuna göre bayağı ciddi bir meseleydi. bir gün oturma odasının penceresinden mezarlığa bakıp kahvelerimizi yudumlarken konuyu açtım anneme.

— nedir bu karpuzların olayı? dedim.

annem kahvesinden bir yudum aldı. kırk bir senedir bu soruyu sormamı bekliyormuş gibi bir hâli vardı. önce perdeleri kapattı. sonra yeniden açtı. mezarlığı görmeden bu meseleyi anlatamayacağını söyledi.

— o karpuzlar bizim değildi, dedi.

— kimin karpuzlarıydı anne?

— bilmiyorum. zaten mesele de bu. insan sahibi olmadığı kırk yedi karpuzu neden bir mezarlığa gömer?

bir süre sessiz kaldık. annem gözlerini mezarlığın girişindeki çöp konteynerine dikmişti.

— üstelik, dedi, otuz ikisi kavundu.

— anne, kırk bir senedir karpuz diyorsun.

— kavun desem kimse ciddiye almazdı.

kavunların karpuzların karşısında gerçekten bir değerinin olmadığını düşünen kim var ki?

— ama aynı familyadan gelen meyveleri birbiriyle yarıştıran zihniyetlere karşıyım ben! diye bağırdım birden.

o sırada fazla heyecanlanmış olmalıyım ki elim kolum hareket etti ve kahveyi döktüm. annem de sinirlendi.

— ben de tam olarak bundan bahsediyorum zaten, dedi.

— neden bahsediyorsun anne? kavunların toplumsal statüsünden mi, dökülen kahveden mi?

— ikisinin birbirinden ne farkı var? dedi. sen de tıpkı baban gibisin. her meseleyi sınıfsal bir çatışmaya dönüştürüyorsun. babanın mezarlık müdürüyle kavgası da bu yüzden çıkmıştı zaten.

— babamın mezarlık müdürüyle kavga ettiğini bilmiyordum.

— babanın öldüğünü de üç gün sonra öğrendin. senin dünyadan haberin yok.

bu haksız bir suçlamaydı. babamın öldüğü gün evde değildim. üstelik cenazesine buzdolabıyla katılarak aileme karşı sorumluluklarımı fazlasıyla yerine getirdiğimi düşünüyordum.

— neyse, dedi annem. şu kahveyi sil. sonra sana babanın neden otuz iki kavunu nüfusuna geçirmeye çalıştığını anlatacağım.

özellikle yetişkin olduktan sonra inanılmaz bir dönüşüm geçirdim. daha sakin, her şeyin rutin olarak sorunsuz yürüdüğü, iklimin ve insani ilişkilerin temiz/ sevgi dolu olduğu bir hayat istiyorum. yıllar ilerledikçe, toplumsal olarak gelişmek yerine daha da çöktük. gelebilecek her türlü kötülükten sıyrılmış biçimde yaşamak lazım. yani kararlı biçimde, bir "uzak durma" tutumu içerisinde olmak gerekiyor. bu noktada küçük deniz kenarı şehirlerine veya toplumu kirlenmemiş bölgelere/ dünya ülkelerine taşınmak makul bir çözüm gibi geliyor.

kısaca: evi, yolu, aileyi bu tarz deliliklerden korumak lazım.

bence çok sert ve ırkçı bir başlık bu. her topluluk veya millet kendi ulusal kimliğinin ve kültürünün devam etmesini, asimile olmamayı ister fakat teori de pürüzsüz yürüyen bu husus, pratikte acayip maraz çıkarıyor çünkü odağımız yanlış.

bir topluluğun varlığını ve kültürünü sürdürebilmesinin yolu illa kendisine has bir toprağının olmasına bağlı değildir. kültür, toprakla perçinlebilir ama bağlılığın ve devamın koşulu "toprak" değildir. dünyanın her yerinde sayısız göçmen var. kendilerine ait olmayan sınırlarda yaşasalarda, varlıkları- kültürleri hala devam ediyor. bu o grubun kendi dinamiklerine bağlıdır. eğer değerler kaybedilmezse, kaybedilmez. kültürü ve ulusal kimliği onu taşıyan insanlar korur. devletler size bunu paket program dahilinde vermez.

ayrıca sunu da eklemeden geçmek istemiyorum: ulusal kimliğin devamı adına güdülen çok garip bir evlilik politikası var. her grup, kendi ulusal kimliğinin devamını sağlayabilmek amacıyla( milliyetçi açıdan soy), kendi grubunun içerisinde evlenmeye zorlanıyor. kendi grubuna dahil olmayan, ayrı etnik kökenden kimseyi sevemiyorsun ve evlenemiyorsun. evlendiğin zaman soyun kırıldığını, soyun bulanıklaştığını, soyun bozulduğunu düşünüyorlar.

çok fazla farklı etnik kökenden gelen arkadaşım var.

mesela alevilerde durum bu şekilde( her alevi değil ama çok katı olanları var). asla sünni veya başka bir dini mezhepten gelen biriyle evlenmene izin verilmiyor. bu konuda kadınlar üzerinde baskı daha ağır. müslümanlıkta mezhep erkekten geldiği için, alevi bir kadının başka biriyle evlenme şansı yok. evlenirse, evlendiği kişinin soyunu devam ettirdiği için içinde bulunduğu çevreden dışlanıyor.

süryaniler

ulusal kimlik algısının ağır bastığı diğer etnik gruptur. özellikle süryaniler asimile olmamak için , sadece süryani olan kişilerle evlenirler. süryani bir kadının/ adamın başka biriyle evlenme şansı yoktur. evlenirse, bulunduğu toplumdan dışlanır. sayısız süryani arkadaşım var. maalesef, hepsinde senaryo aynı. kolektif baskı çok şiddetli. üst jenerasyonlardan( aile büyükleri) dayatılan inanılmaz bir itaat beklentisi var. aksini yapan, bu baskıya direnenler var ama bedeli toplumsal olarak dışlanmak, izole bırakılmak oluyor.


( süryani arkadaşlarımızı kötülemek için yazmadım. sadece var olan kültürel değerlerin ve soyun korunmasında izlenen yanlış politikayı dile getirmek istedim. her etnik köken değerlidir, hepinizi seviyorum.)


gelelim sonuca:

bir etnik kökenin korunması ne toprağa ne de yapılacak evliliklere bağlı değildir. nerede yaşarsanız yaşayın, kiminle evlenirseniz evlenin geldiğiz milleti/ içine doğduğunuz topluluğun kültürünü yaşatmak size bağlıdır. ırk algısı/ grup kültürü jenerasyonlara aktarılır. kendi çocuklarınıza değerlerinizi aktarırsanız, ulusal kimliğinizde/ kültürünüzde devam eder. bunlar için katı katıya kurallar izlemeye, hayatı zindan etmeye gerek olmadığını düşünüyorum. ayrıca insanları istemedikleri evlilikleri yapmaya zorlamamakta gerekiyor. kimsenin özel hayatını ve sevebileceği insanları biçimlendiremezsiniz. kimseyi de limitleyemezsiniz.

1 kürt vatandaşımız türkiye sınırlarında yaşayarak gayet kendi kimliğini/ kültürünü koruyabilir. bir hristiyanla veya çerkezle evlendiğinde de korumaya devam edebilir. bu işler düşünüldüğü gibi katı ayrımlarla yürümüyor. günün sonunda sevgiyle aynı masayı ve yatağı paylaşabiliyorsan, olay bitmiştir. hedefimiz insani olarak sadece bu olmalıdır.

kişisel olarak benim en sevdiğim soy multi- kültürel olandır. anne başka bir etnik kökenden, baba başka bir etnik kökenden geldiğinde kültürel anlamda ve dilsel olarak inanılmaz zenginleşiyorsunuz. düşünsenize evde 2 ayrı dil, 2 ayrı dini inanış, 2 ayrı kültür var. alın size ideal sosyal bilimci.


herkes birbirini sevsin ve birbirinin geçmişini/ kültürünü korusun. hepimiz birbirimiz için hediyeyiz.

#4102807

insanın anasından babasından öğrendiği dili, rüyalarında bile gördüğü dili yasaklayan zihniyetin ben te awına koyayım.

sen önce elitisit cumhuriyetin, devamnda gelen iktidarların ahbap çavuş kapitalizminden elde ettiklerini sorgula küçük yabgu.