zaman tüneli

kötü futbolcu değildi, emreyle beraber süper bücürler olarak galatasarayda, inter’de ve milli takımda harikalar yarattı. kötü teknik direktör de değil tabi ancak ben şahsen önce icardi’nin ardından da osimhen’in ekmeğini yediğini düşünüyorum.

türk insanı icraate çok bakmaz, nasıl desem karizmatik auralı kişileri sever, işte o kendisinde pek yok. o yüzden en ufak tökezleyişinde etrafında bekleyen leş kargaları etine diş geçiriyor.

-ben: neden yalan soyledin?
-o: cok guzel bir rüyaydın. yasamak istedim.

kızamıyorsun da p.çe.
yalancı ama tadı da baska. ihih.

uzun, uzun günlerin ardından yeniden kendi düzenine kavuşmak kadar güzel bir şey yok.. her şey yerli yerinde, her şey olması gerektiği gibi bizi beklemiş.. missss gibi daha ne olsun.. *

tek sıkıntımız hava değişiminin yadigarı olan şu kırgınlık.. ne zaman “bana bir şey olmaz” dediysem, hayat bunu şahsi bir meydan okuma kabul etmekten vazgeçmiyor..

neyse efenim, geldik.. yerleştik.. huzurluyuz.. dünya bir süre kendi kendine dönmeye devam edebilir, bizim biraz sakinliğimizde zaman geçirmemiz gerek.. aşk ile huuu *

sabahın dokuzunda gevreğine süt bulamamış yazar tanımı olsa gerektir.
önemli olan boyu değil işl.. yok lan yok hallenin tamam... *

terea bulamadım. gittim paket aldım. hiç iyi hissetmiyorum. güzel bir şey değil.

malbaro edge içiniz.

günaydın arkadaşlar

dönüp duran bir çark
akıp giden bir zaman
yine, yeniden bir sabah
“günaydın yaşamak.”

nazım hikmet

dur daha değil yaa,
5 dk daha yaa,
hadi be sözlük yaa...

-aslında yola baska bir hedefle cıkmıstım. ama o kadar guzelsin ki sana varınca ayrılamadım.

-sen yanımda oldugun icin hic canım yanmadı.

o devirde hocasından, öğretmeninden, anasından, babasından dayak yemeyen mi vardı. kaldı ki şimdilerde eğitimde dayağın yeri tartışma konusu.

tekme tokat çocuğa dalmaktan bahsetmiyorum tabii ki.

eski eşim.
annem babam o kadar tanımaz.
ben de onu anne babasından bile iyi tanırım.

son 10 senede cok guncelleme geldi bana. uzaktan takip etti mi acaba? keske etmiş olsa. etmediyse beni tanıyan insan yok bu cihanda.

tamam ama ne kadar büyük ?

günaydın,

kasım oldu ve hala evimi özlüyorum.

günaydın la ele güne çunduran eli işte gözü oynaşta derbeder makamının fenafilahı olmuş zulm ile abad akıbeti berbat bıttırılar.

en sevdigim hitaplardandır.
ilk sevgilim kullanırdı. bayılırdım.
sonra eski eşime kadar kullanan olmadı.
ondan sonra da kullanan olmadı.

eski eşimin gozunde belki cok zeki degildim ama melektim.
bu bana fazlasıyla yeter;)

debelendiğimiz ama pes etmediğimiz, umut dolu olduğumuz bir gün olsun, günaydınlar.

hikayenin sonu sarkma ile sonuçlanan göğüs türüdür.

gerçek gurmeler bilir ki ortalama boyutlarda olan göğüs (avucu doldurması yeterli) en makulüdür.

beni de zorla gönderdiler. kaldı ki ben hayatım boyunca hiç müslüman olmamış bir insanım. onların o eğri büğrü alfabeleri de gözüme pek bir sevimsiz geldi doğrusu. öğrenmeye hevesli değildim. hocaefendinin kocaman bir tesbihi vardı. kafama kafama vuruyordu. yine de bende olmayan hevesleri ortaya çıkarmaya yetmiyordu bu vuruşlar. sonunda pes eden o oldu da bu zülm daha fazla devam etmedi. bunu alın diyordu, bundan adam olmaz. her zamanki gibi adam olmazlığın tescillenmeden kurtuluş yoktu. hep öyle işte. kim ne yapsın üzüm posasını, şiresi dururken. bana ne arapçadan da arap dininden de? ben türk'üm sonuçta.