pagan poetry yazar profili

'hiçbir muhabbet benzer nedenlerle kafayı yemiş insanların saçmalaması kadar derinlere inemez.''
benzer yollarla sakatlanmış insanlar birbirlerini hemen tanır, bilir. bununla alakalı olsa gerek.

çok küçük olanlar her yeri kendilerine ev yapabilir, bir dal, bir taş bir kovuk.
küçük bir ot birikintisi onlar için kocaman bir orman, beğendikleri yerde yaşarlar.
sonracıma kendilerinden başka bir şeye ihtiyaçları yok hayatta kalmak için.
çok imreniyom ya.

kamyon arkası yazısı olur bundan.

kaotik bir gerçeklikle çevrelenmişken bilincinde olduğu bu yıkımı inkar etmemek ve daha farklısı beklenemezdi senden ey yüce, gelişmiş, ulu ve koskocaman insanlık demektir.
bir yerde.
kaostan besleniyorum, kafam rahat.

beraberinde ambulans sesi çıkarmak suretiyle bunun bir emergency hadisesi olduğunu toplumun suratına şakkadanak çarpmak da mümkün olabilir. ama olmayabilir de..

ne deniyor buna, bir şeyleri özlemek ama tam olarak neyi özlediğini bilememek mi? yani “bir eksiklik var ama ne desem o da eksik kalır” gibi bir tını mı? ya da zihnimdeki her şeyi onları birbirine bağlayan öğretilerden söktüm ama keşke de sökmeseydim çünkü geri birleştiremiyorum falan, tadı buna benzeyen ama esasen içerisinde bu çağın, bu leşlerden leş çağın insanı köhne bir güvensizlik ve belirsizlik içine hapsettiği ve inşaa edilen ne varsa çiğneyip çiğneyip tükürdüğü bir garip balçık içerisinde cebelleşmeye terk ettiği halinin tarifi imkansız lakin idrakı kaçınılmaz sezgisi mi? neyse ne.. öyle de böyle de artık olmadığı bilinene duyulan bir garip aidiyet.

milyonlarca yıldır dünyada süregelen hayatın güya en üstün varlığı olarak tanımlanan insan, akşamlar olup, karanlıklar çökünce ne tür bir hayat yaşadığını anlayamamanın verdiği rahatsızlıkla, kendine soruyor; ben neyim, kimim, ne yapıyorum.
yeminlen en realist varoluşçular bile bu denli bir sefaleti tahmin edemezdi, sezdiler ama işlerin nereye varacağını gerçekten anlayanlar masadan kalkmayı tercih etti. evet yaşamın dönüşümü diyoruz, bizi sürekli daha iyi olmaya mecbur olduğumuz baskısına mahkum edip, daha sonra kendini değersiz mi hissediyorsun kuzum, gel kollarıma diyerek daha da dibe daha da batağa çekmeye çalışan bu çamur, bu gübre balçığı da bir makine gibi sürekli ve hiç durmadan aslında bize ait olan her şeyi tek tek alıp, onu kendine benzeten bir makine gibi. öğütüyor, besleniyor. hayatlarımızdan beslenip, yoksa sen hala kendini gerçekleştiremediklerimizden misin diyerek de şey geçiyor..dalga..

bundan geri dönüş yok. çıkış yok.
tahliye mekanizması; canlı olmanın tek tesellisi; masadan kalkma iradesinin halen yerli yerinde durması.

bir şeye bir boşluktan baktığında gördüğün şeyle, iki boşluktan baktığında gördüğün şey muhtemelen aynı olacaktır.

kimse haksızlığı varılacak bir yer olarak görmediğine göre, bulunduğumuz duruma bizi iteklediler mi, acaba çelme taktılar da içine mi düştük, ya da lan bak o kadar da kötü değil önce haksızlık gibi geliyor ama sonra mağdur olmanın apoletleri omzunda ay gibi parlayacak, müptelası olacaksın dediler de inandık mı, kandırıldık mı lan yoksa..
ne diyorduk; kimse haksızlığa gelmek istemez ama velhasıl kelam haksızlıklardan boy vermekteyiz. bu sebeple diyorum öyle ya da böyle gelmiş olmalıyız. ama görünen o ki “ama haksızlık bu öyle değil mi” misler gibi iş görüyor, yat yuvarlan.

dolunaya karşı uluyorsa, kesin flört evresidir. lütfen yayalım.

ölmeden bir gün öncesi..
dışarıdan son derece başarılı, motive, her yönüyle hayat dolu bir kadın karakter, gün gün ölmeye hazırlanır. bu alışveriş yapmak kadar, bir sonraki tatili planlamak kadar olağan ve dramatik tüm zırvalardan uzak sade ve sessiz bir toplanma. geriye dönük bazı anılar elbette canlandırılmalı ve o son günde onu yaşamaktan, yemek yemekten bile alıkoyan sebeplere (çalışmak, toplum, dünyanın zıvanadan çıkmışlığı, anne olmak, eş olmak, evlat olmak ama bir türlü kendi olamamak) dokunuşlarla hikaye akar, ağaç yapraklarında bitmesini istiyorum. mümkünse kavak. ama başka ağaçlar da olur. kahramanımızın en sevdiği şey şu hayatta uzanıp ağaçların yapraklarının rüzgarda oynayışını izlemekmiş çünkü.
bunu yazdım çünkü bir yazanı yöneteni olsa bile beceremeyeceğinden eminim.

içimde bir şeyler sürekli beni vur diyor. beni vur beni onlara verme.
evet.

yani sürüyor hakikaten, öyle sürüyor ki, yazarken ya da konuşurken kelimeleri kullanmak zorunda olmak sanki itiş kakış meselesine dönüşüyor. birbirinin içine geçmiş bir sürü şey. hepsi aynı anda. delilerden sen anlarsın konuş onlarla. tamam.

hangi dizesini alsam bilemedim, her birini tek tek öper başıma koyarım:

……..

ve içimde gezerim ucu sivri bir bıçakla
söylesem size söylerim ey ipini kendi gerenler
kedere kederle, ağrıya ağrıyla karşı çıkarım.

masam ki şuracıkta solgun bir köy akşamı
bir uzun yoksul, bir başka yoksul
düşer ellerim bir çağın artıklarına
çatalımda kemikler, ölü gözleri
ve iniltiler, çığlıklar
benden bir şey sorulamaz gibiyim. biri gelsin şu tabağımı kaldırsın
çatalımı da
iğrenmenin, tiksinmenin en eskisiyim
iki eşya arasında bir hiçlik
ne iskemle, ne masa, tam orda tökezlenirim.

………..

“yarı zamanlı kavunluk eylerken yarı zamanlı kavunluktan çıkıp başka şeyler eylemek bu kadar zor olmamalı eyyyyy kavun. bunu her birimiz yapıyoruz. hiprit. kavun! haddini bil, o çekirdekleri derhal yerine bırak.” diye buyurdu keyfimize keder olan bir en müstesna sorunun yegane dile gelişi. çünkü her şey bir ahenkli ama kavun çekirdekleri çok moralimizi bozuyor, incinmekteyiz.

bir şiir. bir gölge.

'aynı kadınla iki kez
evlenerek hayatımı mahvettim'demiş
william saroyan.hayatlarımızı mahvedecek bir şeyler
her zaman vardır,
william,
neyin veya kimin
bizi önce
bulduğuna
bakar,
mahvolmaya hep
hazırızdır.mahvolmuş hayatlar
olağandır
bilgeler için de
ahmaklar için de.ancak
o mahvolmuş hayat
bizimki olduğunda,
işte o zaman
farkına varırız
intiharların,ayyaşların,hapisane
kuşlarının,uyuşturucu müptelaları
ve benzerlerinin.
varoluşun
menekşeler kadar,
gökkuşağı
kasırga
ve
tamtakır
mutfak
dolabı
kadar
olağan
bir
parçası
olduklarının.

(bkz: mahvolmuş hayatlar olağandır)

“göte göt diyemeyeceksek neden yazıyoruz ha neden” diye düşülmüş ve gereği yapılmıştır diye düşünüyorum, ayrıca göt neden küfür ola ki? göt bir parçamız en nihayetinde, madem ki böyle bir gerçeklik var görmezden gelmek bu gerçekliği yok saymaktır, bu mümkün olabilir mi zira (bkz: gözler önüne serilen göt gerçeği)
küfür diyerek ötekileştiremezsiniz bu gerçeği hıh.

“modern” insanın ulaştığı mertebelerden biri. oysa bu modernlik nanesinin içimizi ferahlatacağı yönünde türlü söylemler halen rağbet görüyor. ne oldu? olmadı mı?
bir yazar iyi bir konuya temas etmiş: “bokunuzu atmaya giderken kaybolursunuz” diyerek. evet, insanın bokuyla yüzleşmesi, ondan yüz çevirmemesi bence de kayda değer bir adım. ta ti ta tiiii yavrum, haydi yavrum.