sereinfortis yazar profili

hayattaki en tehlikeli kırılma noktasıdır. canın hiçbir şey yapmak istemez ama her şeyi yapmaya devam etmek zorundasındır; işe gidersin, insanlarla konuşursun ama aslında içeride bir yerlerde her şeye çoktan havlu atmışsındır. eskiden uğruna dünyayı yakacağın şeyler şimdi önüne serilse dönüp bakacak mecalin kalmamıştır. büyük bir hüzün falan da değil bu, bildiğin hissizleşme evresi. hani telefonun şarjı yüzde 1 olur da feneri bile açamazsın ya, işte tam olarak öyle bir şey. ne tarafa savrulduğunu umursamadan sadece günleri devirirsin..

günümüz dünyasında ilişkilerin tamamen maddiyata, statü yarışına ve finansal ortaklığa döküldüğü gerçeğiyle yüzleşince daha da netleşen durumdur. modern düzen erkeğe acımasız bir kural koyuyor: "güçlü değilsen, kazanamıyorsan, finanse edemiyorsan oyun dışısın." işte tam olarak bu yüzden bir erkek cüzdanının kalınlığıyla, statüsüyle ya da o omuzlarına yüklenen her şeyi halleden adam rolüyle değil, sadece kendi karakteri ve varlığı için sevilmek ister. dışarıdaki o acımasız güçlü olmak zorundasın baskısından kaçıp zırhını da cüzdanını da kapının önüne hiç çekinmeden bırakabileceği bir güven limanı arar. kısacası bir erkek hayata karşı ne kadar güçlü durursa dursun, her şeyini kaybettiğinde bile sadece kendisi olduğu için yanında kalacak o sarsılmaz aidiyeti hissetmek ister

hayatın insana verdiği "al bakalım, çok ağladın" ödülüdür. ama sistem o kadar geç çalışır ki, o şey nihayet gerçekleştiğinde insan genelde yaşlanmış, yorulmuş ya da o şeyi neden bu kadar çok istediğini unutmuş olur. bir nevi, kış bittikten sonra gelen bedava dondurma gibidir,tadı güzeldir ama artık üşütüyordur..

ruhsal navigasyonun rotayı yeniden hesapladığı o dönüm noktasıdır. insan ne zaman ki kendi hırslarından ve egolarından arınmayı başarır, işte o zaman kalbine o sessiz hidayet sızmaya başlar. bir nevi, insanın kendi karanlığıyla yüzleşip aydınlığa çıkma sürecidir. o yüzden allah hepimize hidayet versin.

herkesin süresi farklı, acele etmeye gerek yok. bazı insanlar bir gecede yapar, bazıları ise aylarca dolanır durur. önemli olan kendine zaman vermek ve o karmaşanın içinde boğulmamak. çünkü bazen kafayı toplamak, önce dağınık olmayı kabul etmekle başlar.

canın mı sıkıldı? aman boşver, pozitifi düşün, evrene gülümse, o da sana gülümser(!)
hayatını kaybettin mi? olsun, belki de ruhun bu deneyimi seçmiştir(!)
yani üzülme kardeşim, çünkü üzülürsen düşük titreşim yayarsın, sonra da kargo gecikir.
toksik pozitiflik, gerçekleri halının altına süpürmenin spiritüel versiyonudur.

kaliteli yazar kendini anlatır, sen kendini bulursun. çünkü yazmak, içini döküp başkasının içine denk getirme sanatıdır bence.

bir zamanlar uğruna uykusuz kaldığın şeyler, şimdi hatırlasan bile tebessüm ettirmiyor. çünkü büyümek, bazı anlamları arkada bırakmaktır ve en önemlisi zaman geçtikçe şunu fark ediyorsun ki haklı çıkmak değil, huzurlu kalmak daha önemliymiş.

gerçeği kabullenmek kolay değil, bazen yavaş yavaş gelir, bazen aniden çarpar. ama ne zaman olursa olsun, insanın kendine dürüst olmasıyla başlar her şey.

yalnızlığın anlaşıldığı an, en çok kimseye yük olamadığını hissettiğin zamandır.
derdini anlatacak ses ararken, kendi sessizliğine sarılmak zorunda kaldığın anlardır.
etraf kalabalık, ama içindeki boşlukla baş başasın.

bu dünyanın makus talihi böyle
hayaller her zaman yarıda kalır
tamamlanmış olan var mı sen söyle
hayaller her zaman yarıda kalır
kâh olur yürekte aşkı var etmez
kâh olur aşkını sana yâr etmez
kaderin işine akıl kâr etmez
hayaller her zaman yarıda kalır
ne çılgınlık ne de cinnet olurdu
sanma aşıklarda minnet olurdu
aksi halde dünya cennet olurdu
hayaller her zaman yarıda kalır
ezelde yazılan alında yafta
bir meçhul bekliyor bizi araf’ta
tamamlansın diye öbür tarafta
hayaller her zaman yarıda kalır

(bkz: uğur ışılak)

evet, belki kalbimiz yorgundur, belki güven duvarlarımız örülmüştür… ama insanın doğasında var sevmek. bazen bir gülüş, bazen bir tesadüf yeter yeniden başlamaya.
yorulmuş olsak da, kırılmış olsak da, bir bakışla umut yeşerir içimizde.
çünkü sevgi, silinmez… sadece bekler. doğru zamanı, doğru insanı…
ve geldi mi o an, yeniden de severiz. hem de daha bilinçli, daha temkinli ama bir o kadar da derin…

insanı en çok yakan şey, sahip olamadığı şey değil… sahip olduklarını yeterli görememesidir.

budist felsefe der ki: “acının kaynağı, arzudur.”
ve o arzu; bazen bir insanda, bazen parada, bazen takdirde, bazen geçmişte kalmış bir anıda şekil bulur.

ihtiras, kalbi kemiren bir susuzluk gibidir. içersin, doyamazsın. biraz daha dersin… biraz daha…

oysa huzur, “daha”da değil; “yeter” diyebilmektedir.

insan ihtirasıyla savaştıkça kendine yaklaşır.
arzularını tanıdıkça, gerçeğe uyanır.
çünkü anlam, her zaman fazlalıkta değil…
bazen bir çayın buğusunda,
bazen kalbini yakmayan bir gülüşte gizlidir.

ve en derin huzur, artık “istememeyi” öğrenmektir.

"ne vakit kaderin işine teslim olsam ceylandan daha sakinim, aslandan daha cesur.''

rûmî

“hayat, kendini aşma sanatıdır; acılar, bu sanatın fırçasıdır.”

modern zamanın mutlulukları, çoğu kez hızlı tüketilen anlık sevinçlerden ibaret. sosyal medyanın parıltısında, beğeni sayılarında, geçici hazlarda saklı. gerçek mutluluk ise, o karmaşanın içinde bulduğun sakin anlarda, kendinle baş başa kalabildiğin küçük duraklarda gizli. teknoloji ne kadar ilerlerse ilerlesin, insanın içindeki huzuru ve anlamı bulması hala en büyük mücadele.

utanma, saygı, edep denen o incecik iplerin paramparça olmasıdır.
kimin ne dediği umrunda değil artık.
vicdan, ahlak, sosyal sınırlar bir bir yıkılır.
ar damarı çatlayan kişi, toplumun gözünde değerini, onurunu tamamen kaybetmiştir.
ve maalesef bugün bu “ar damarı çatlamış” insanlar öyle çoğaldı ki..

“insan, alışkanlıkların mahlûkudur.”