the sopranos yazar profili

18den sonrası çok hızlı geçiyor. insanın hem kendini en çok geliştirebileceği hem de hayatın tadını en iyi çıkarabileceği* yaşlar bence. gençlik enerjisi bambaşka bir şey. zaten bu yaşta hayattan aldığı verim sonraki yıllar için de çok belirleyici oluyor.

yöresel yemekleri pek sevmem ama trabzon-rize taraflarında kavurma, kuru fasulye, pilav çok güzel yapan yerler var. pide kültürü de var, çok iyi pide yapan yerler var, diğer bölgelerde pek bulunmayan türden.

zehir zıkkım oldu. hayatımın en berbat geçen yılları oysa insanın hayatının en güzel dönemi olabilecek yıllar. oysa her şey çok daha farklı olabilirdi.

mache dich, mein herze, rein*

eski neşemi, enerjimi o kadar çok özlüyorum ki. yapmak istediklerimi yapamadım, her konuda başarısız olmaya başladım, her şeyi kaybetmeye başladım. çürümek gibi. oysa yapmak istediğim o kadar çok şey vardı ki. hayatımın kontrolünü kendi elimde tutabilmek isterdim mümkün olduğunca, ortalama bir insan gibi mesela ama dış faktörler o kadar çok etkili oldu ki. ve hep yenildim; emeklerim, çabam hiç oldu. yine de biliyorum umutsuzluk en kötü şey, en zor geceler umudun en az olduğu geceler oluyor. bunları yaşadıktan sonra bu bataklıktan çıkabilirsem çok farklı olacağım hissediyorum.

sanki bir katedralin tozlu camlarından içeriye aniden saf ve keskin bir güneş ışığı süzülüyor.
karanlık bir geceden şafağa çıkıyorum sanki. öylesine eşsiz ve büyüleyici ki.

"dünya, şüphesiz ki bizim kendi zihnimizdeki kurgumuzdan ibarettir."*

huzur. huzursuz eden o kadar çok faktör var ki hangi birisiyle nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. arınmak istiyorum hepsinden.

zor günlerin bana en iyi öğrettiği şeylerden birisi de insanların gerçek karakterinin belli olması. hayatımda kötü şeyler yaşadıkça daha da yalnızlaştım.

hani bazı insanlar dış görünüşünden çok iyi kalpli birisi izlenimi verir, kalbi yüzüne yansımış gibi. kazım koyuncu da bana bunu o kadar yoğun hissettiriyor ki, hepimizin kazım abisi... özgünlüğüyle, yaratıcılığıyla etnik bir azınlığın kültürünü de yaşatmasıyşa benim için gerçek sanatçı kazım koyuncu'dur.
lazlar hakkında saçma sapan ön yargılar, tüm karadenizlilerin laz sanılması, karadeniz şivesinin lazca sanılması vb şetler hep zoruma gitmiştir. kazım koyuncu'nun sesinden lazca, megrelce,hemşince şarkılar dinlemek çok özel.
kazım koyuncu'yu en çok dinlediğim zaman üniversitenin başına geliyor. oturduğum ev denize çok yakındı, geceleri saatlerce izlerdim karadenizi.

en az bilinen şarkılarından birisi. sözleri bile yok ama öyle bir can yakıyor ki. selimina ve tsira bu üçünü o kadar çok dinlerdim ki.

"ağzım dilime tabut
konuşamaz oldum birden
bir sancı bürüdü beni
kalbimin attığı yerden

yüreğime sancı saldı
bile bile, göz göre göre
çoğu gitti azı kaldı
geri kalan ömrüm nerde?"

"çöpleri karıştıran sokak kedileri gibi
kurcalıyorsun fark etmeden geçmişteki günleri
çocukluğun sessizce tırmanıyor kucağına
şöyle bir gülümsüyor kıvırcık saçlarıyla
babanı andırıyor sanki bu sessiz duruşuyla
ve ne kadar eksildiğini hatırlatıyor sana...

ne kadar güzelmişsin, hayat henüz çırılçıplak
hiçbir şey el değmemiş, günler birer salıncak
seni unutmuyor büyüdüğün sokaklar
dokunuyor ankara göz yaşına, rüzgarıyla..."



aynı bu şarkıdaki gibi... ankara'dan ayrılmak hiç iyi gelmedi bana.

"belki de sandığın kadar çok sevmedim seni."

"başlangıçta söz (logos) vardı. söz tanrı'yla birlikteydi ve söz tanrı'ydı. her şey o'nun aracılığıyla var oldu, var olan hiçbir şey o'nsuz olmadı."*

aslında geçmiyor yavaş yavaş birikiyor ve bir süre sonra hasar artık geri döndürelemez hale geliyor, aynı kronik hastalıkların mekanizması gibi. tabii her insan için bu kadar kötü olmak zorunda değil ama böyle olması da hayatın bir gerçeği maalesef.

spinoza. yüzyıllar önce amsterdam'da bir tavan arasında mercek yontarken ciğerlerini cam tozuyla, zihnini de sonsuzlukla doldurmuş bilge adam.
düşünceleri bana huzur veriyor. evrenin karanlık bir boşluk olmadığını, ölümün son olmadığını, doğanın bir parçası olduğumu hissettiriyor. yukarı süzülüp tekrar okyanusa dönen bir su damlası gibi a
onu okurken, sanki birisi zihnimi yeniden ayarlıyor: korkularımın yerini açıklık, belirsizliğin yerini yavaş bir özgürlük alıyor. "spinoza’nın dünyasında özgürlük bir patlama değil, dalgaların kıyıya aynı ritimle vuruşu gibi sakin bir kesinlik." evreni anlamaya çalışırken bile insan ruhunu ihmal etmeyen matematiksel şiiri beni büyülüyor. "hakikat bir varış noktası değil, bir rezonanstır."

now that you've found it, it's gone
now that you feel it, you don't
you've gone off the rails

geçen sene telefon rehberim silinmişti, zaten çoğu kişi de hiç konuşmadığım geçmişten kalan kişilerdi. o zamandan bu yana öylesine de olsa bana nasılsın diye soran insanları ekledim ve şu an 21 kişi var. çoğu aile ve akrabalar zaten. son zamanlarda arkadaşım diyebileceğim tek bir insan vardı ve onunla da artık konuşmuyorum, benimle konuşmak istememekte çok haklı zaten. insanlara da hak veriyorum, sürekli sorunlar yaşayan hayata tutunamayan, her şeyde başarısız olan birisiyle neden arkadaş olmak zorunda kalsınlar ki? bana mesafe koymakta çok haklılar.

*