ajanda kullanmak

belli bir yaştan sonra edindiğim alışkanlık.
yazıya dökmek iyi geliyor.

yarısını bile kullanmadığım ama yine de evde bulunan nesnedir ajanda. mesela 2016 yılından bir ajanda var. bomboş duruyor. niye yazmadın kızım? he evladım? o sıralar daha genceciktin de. niye bu kadar hevessizsin sen? ananın rahminden çıkarken bile tüh ulan rahatımız da iyiydi diyerek mi çıktın? kalk, silkelen. neyse, gereksiz yere kendimi gaza getiremedikten sonra kalkayım da işlerimi yapayım.

ajandama düşeceğim not: bugün de geçti.

akıllı telefon gibi bir icat gereksizdir
nostaljidir

işine saygı duyan her bireyin kullanması gereken şeydir.
her yıl aralık ayında gider, yeni sene ajandasını alırım.
tarih tarih notlarımı ekler, hiçbir şeyin gününü kaçırmam.
zaten 8 saat mesainin çoğu boş malum, her sabah bir 5 dakika "bu hafta ne vardı?" diyr bakmak zor değil.
insanlar şaşırıyor, "ya nasıl her şeyi hatırlıyorsun?" diyorlar.
şaşırmaları gereken kendileri, çünkü her boku aklında tutabileceğini sanan insanlar...
yahu ülkenin zeka seviye ortalaması, işaret diliyle iletişim kurabilen şempanzeden sadece 2 puan fazla.
sen gerçekten her şeyi aklında tutabilecek kadar zeki misin bebeğim?
sorsan herkes sheldon cooper.
ama gerçek penny'nin aptal sevgilileri*

aktrolleri not ettiğim ajanda var. sosyal deney gibi birşey, eğlencesine.
önce gündelik konularda bir kutsalın arkasına geçip halka parmak sallayanları, en ufak konuda ağzından köpükler saça saça asarız keserizci mikropipileri not ediyorum. sonra da teknofestte füze masturbasyonu yapıp akp şakşaklayanları.
bu ikisinin ortak kümesi asla şaşırtmıyor. uzun süredir sözlükte olanlar bilir. bu yöntemle kime aktrol dediysem aktrol çıktı. bu ne işsizlik demeyin pek zaman almıyor. fazla yoklar. bir kısmı da aynı kişi zaten.