anlatmak

anlattığınız, karşınızdakinin anladığı kadardır.

ben anlatmak isterim de çok konuştuğumu söylüyorlar.

yer yer zor yer yer kolaydır. şöyle ki;

-
*birine derdine anlatırsın, seni anlamaz. bir müddet sonra seni anlayıp anlamayacağını umursamadan bir önyargı koyarsın ve kimseye derdini anlatmazsın. işte bu noktada içine atarsın ve çeşitli şekilde başgösteren dertlere gark olursun. işte bu zor olanı.
*birine derdini anlatmak istersin, anlatırsın ancak senin anlattığının çokluğu değil, onun anladığı kadarını anlatmışsındır. işte bu zor olanı.

-birine derdini anlatmak istersin ve anlatırsın. işte bu kolay olanı.

anlatmak, pişman olmak, susmak, birikmesi, anlatmak, pişman olmak...döngüm bu. sekizi de dönerim dönebilirsem.

başta kendimi anlatamadığım için çok hayıflanıyordum, sonradan fark ettim ki anlamışlardı, sadece bir şey yapmamışlardı, o kadar.

hepimizin normal sözlük'de olma ama aslında asla da yapamayıp boş başlıklar açıp, açılmışlara yazma sebebimizdir.

yorucu.
sonunda herkes anlattığınla değil anladığıyla yargılıyor.
ne güzel demiş mevlana ; “ne kadar anlatırsan anlat, söylediklerin karşındakinin anladığı kadardır.”

bana bi sey anlatın ya da beraber bi sey yasayalım. aramızda kalsın deyin. benle o sır mezara gider.

herkes her seyi hep anlatıyor.
kendim haricinde diger insanları cok yetersiz buluyorum sır saklama konusunda.

anlatırım ben derdimi
heyy memeli mikrofon

anlayacak birine yapılacak eylemdir. ötesi yorar

biz bu mevzuyu geçeli çok oldu. tesellisi olmayan şeyleri anlatmak pek rahatlatan bir şey değil.