aptallar mı yoksa akıllılar mı daha mutlu sorunsalı

kişisel gözlemlerime göre aptallar akıllı olanlarımıza oranla daha iyimser ve halinden hoşnut. çünkü somut gerçeği kavramak yerine sanal bir gerçeklik içinde mutlu mesut yaşıyorlar. ehonomi coh eyi kafasındalar.

aptallar daha mutludur çünkü olana bitene kafa yormaz, çünkü bir sorumlulukları yoktur. akıllının bir sürü sorumluluğu ve derdi vardır, en ufak sorun bile mutsuz olmasına neden olabilir

aptallar tabi ki daha mutludur demek istediğim başlıktır.
akıllı adam kolay kolay mutlu olamaz çünkü doğruyu bilir doğruyu bilen adam mutlu olamaz.
akıllı insan gerçek düşünür gerçek düşünce sık sık mutluluğun önüne geçer.
ama aptal insan öyle midir. yazık enayi kafası çalışmaz saf masum masum güler durur.
benim görüşlerim böyle.

her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; hem de tam anlamıyla, gerçek bir hastalık.
dostoyevski

mutluluk bir son durak degil, hayatinizdaki bir secenektir, aptal veya akilli olmakla beraber size yakinlasip uzaklasmaz. siz olan bitene ragmen mutlu olmayi secerek yolunuza bakarsiniz, yaptiklarinizi bu tur bir hayata karsi durus ile yaparsiniz.
mutsuzlugunuzu "ben cok akilliyim ondan mutsuzum" demek bence hem bahane bulmak hem de kendini biraz dev aynasinda gormekten ibaret. biraz donup ic dunyaniza bakmanizda fayda var.

aptal veya akıllı olmaktan ziyade; düşünmediğiniz sürece gerçekleşen durumdur.

aptal birisi düşünemez. bu yüzden mutludur. akıllı insanlara bu dünya cehennemdir.

(bkz: cehalet mutluluktur)

mutlusuzluk diye bir kavram varmış. sanırım aptal da akıllı da mutlusuz.

ikisi de mutsuzdur. aptallar anlayamadığı, farkedemediği şeyler için mutsuzken; akıllılarda anlayabildikleri, farkındalıkları yüzünden mutsuzdurlar. kısaca herkes mutsuzdur.

asıl mutluluk sürekli olandır ve sürekli mutlu olabilenler akıllı olanlardır.

“ne kadar çok anladıysam, o kadar derinlere battım, sıkıştım kaldım.”
bence yeraltından notlarda dostoyevski bu soruya çok güzel cevap vermiş.

herkes aptaldır, aptallar mutsuzdur..

“mutluluk ne yeniyor mu?”

cevap net aptallardır. akıllılar olayı anlatana kadar aptala dönüyorlar. gerçek aptallar ise zaten emin herşeyden cehalet mutluluktur.

aptal olmayan insanlar akıllı mıdır ya da akıllı olmayan herkes aptal mıdır emin değilim. ama sonuçta çok mutlu olduğum söylenemez.

herkesin bir kapasitesi ve kendine ait bir düşünce biçimi var kişi sadece kendi düşünce tarzıyla mutlu olur zeki insanda mutludur aptal insanda çünkü kimisi o dağın ardında ne var diye düşünerek mutlu olur kimide o dağın manzarasını izlemekle yetinerek mutlu olur

aptallar mutludur. çalışmayan beyin sıkıntı getirir mi sence?

bir örnekle açıklayacağım durumdur:
eski zamanlarda karanlık bir mağarada yaşayan bir adam bir arkadaşından yanan bir meşale alır ve mağarasına getirir, ertesi gün arkadaşının yanına gider bi daha bana meşale falan verme der. arkadaşı sebebini sorunca sen bana bu meşaleyi verdiğin gece benim evi çıyanlar, kertenkeleler, fareler, böcekler bastı gece boyunca nereye baksam bunları gördüm der. arkadaşı meşaleyi alır ve şöyler der:
onlar senin mağaranda hep vardı, sadece ışık olmadığı için sen onları görmüyordun.
işte aptalın yersiz ve büyük mutluluğunun kaynağı ile akıllının daha sınırlı mutluğunun kaynağı bu ayrıntıdır : aptal farkında olmadığı için yersiz ama büyük bir mutluluk yaşar, akıllı ise farkında olduğu için yerinde ama sınırları olan bir mutluluk yaşar.

karsilastirilma yapilmasini bile hayli aptalca buldugum sorunsal...yapilan her aptalligin bedeli odenir arkadaslar. ve her aptalligin da bedeli pismanliktir. pismanliklar da aslinda bir keskedir.... "keske"leri olan insan gercek manada mutlu olabilir mi peki?.. bence mumkun degil, o zaman aptallikla mutluluk secenegini eliyoruz...

akilliktaki kasit da tam manasiyla nedir bilmiyorum ama duygulari ve mantigindaki dengeyi oturtmus, olaylarda sebep/sonuc- kar/zar iliskisini kurabilen, akabinde eylemleri ve kararlarinda bunu uygulayabilen insan, her daim daha rayinda bir hayat yasar. dikkatinizi cekerim mutlu demiyorum, rayinda...mutluluk cok degisken bir kavram ve sanildiginin aksine imkanlardan ve kosullardan bagimsizdir. tamamen içsel ve oznel bir mevzudur. acilimini da en iyisi daha uygun bir tanima saklayayim...

aklıma ismail yk şarkısı getiren başlıktır.

akıllı olup dünyanın kahrını çekeceğine, biraz da deli ol dünya senin kahrını çeksin.

delilik iyidir. hiç değilse delirdiğine göre bir bildiği vardır diyorlar.