arı maya'lı silgi

okulda koklamaya doyamadığımız ve bunun için kanser uyarılarına maruz kaldığımız silgi.

ciğerimden vuran tanım.

bir tükenmez kalem silgisi değildir elbet. en azından benim için öyle...

içselleştirdim çünkü o mevzuyu ben. psikologa gitmeme gerek de yok, bu sendromun nedenini çocukluk zamanlarıma bağlamak için. her şeyin farkındayım! anne-baba öğretmen olunca, sizin kaderiniz de böyle şekilleniyor, yapacak bir şey yok... kıskanmıyor muydum sanıyorsunuz arı maya'lı silgisi olanları? deli gibi kıskanıyordum hem de... fakat, sahiplendim ben o boktan kokan, defterlerimi paramparça yapan, ortası delikli silgiyi! çünkü benim kaderim oydu! öğretmen ebeveynlerim, her gün günlük plan yaparlardı, tükenmez ya da dolma kalemle... tükenmez kalem silen silgi de, onlar için hayat kurtaran bir kırtasiye idi. aldıkları zaman 3'er 5'er alırlardı. ''hayır! istemiyorum baba! kokulu silgi istiyorum ben... yumuşak yumuşak'' demedim mi sanıyorsunuz? çok dedim... ama o silgiler kanser yapıyordu! onlara göre en sağlıklı silgi, pelikan marka, yeşil, dikdörtgenler prizması şeklinde olan silgiydi. sömestr başında 1 tane alırlardı her daim... fakat ben o silgiyi kısa süre içinde ortadan ikiye böler, ihtiyacı olan bir arkadaşıma verirdim. bir kere bölünce leş gibi olurdu o silgi, bilen bilir... sonrasında, tükenmez kalem silen silgiye devam tabii! hiç bitmezdi lanet olası, kimse de istemezdi...

bir kere eline geçti mi, kaderin olurdu artık o silgi! ahh arı maya'lı silgi ahh... ben seni koklamalara doyamazdım be. platonik aşkım benim.

bir kişi de fotoğrafını eklememiş. bu arada hala satılmaktadır eğer özlediyseniz.

not: arı maya (maya the honey bee) 80'li yıllarda türkiye'de gösterilen bir çizgi film karakteridir.

yeşil olanının enfes koktuğu, derste ara ara alıp kokladığım silgi. bu nedenledir sanırım, bir ara yasaklandığını hatırlıyorum. ama galiba piyasaya tekrar dönmüş.

bize yasaktı. diğer arkadaşlarım da görüp eve saklı soktuğum silgi.

bir nesil, bunu koklayarak kafayı buluyordu.

insanın yiyesi geliyor.

ben mavili olanın kokusunu seviyordum. gerçi kokuları farklı değil diyorlar ama bilmiyorum.

başlığı okuyunca bile ısırma arzusu hasıl oldu. koklar koklar sonra dayanamaz ısırır parçalardım. anam babam da; aaa yeter gayrı, diyerek beni parçalardı.

başlığın sonunda "...kullanmış efsane nesil" yazmaması şaşırttı.

ilkokuldayım, önümde ayşegül tatilde kitabı, harika resimlerine bakıp rüyalara dalmışım arada bir gerçek dünyaya dönüyorum sonra silgiden bir nefes daha çekip hayal kurmaya devam, tek derdim tenefüse kalan dakikalar, siyaset, ekonomi, gelecek pipimde* değil mis gibi yıllar, kıymetini bilmedim.