aslan burcu

mensubu olduğum burç.

hep övgülerle, ihtişamla anılır. lakin kendimin bir boka yaradığını görmedim daha.

aslan kralın arkadaşıdır, eğer biraz sabrederse birlikte küçük yavru aslanlar yapıp soylarını sürdürebilirler.

her halimizle mükemmel değil miyiz ya?
şöyle baktım da hiçbir kötü özelliğimiz yok.
var diyen de kıskanıyordur zaten. *

aslan burcu olsam da birçok özelliği bende bulunmaz ne yazık ki.

lider ruhlu sayılabilecek bir özelliğim yok, yönetmeyi de yönetilmeyi de sevmiyorum.
girdiğim ortamda dikkat çeken bir özelliğim yok, aksine fazlasıyla sönük ve durgun sayılabilirim.
ego desen o da yok, olmasını geçtim yıllardır öz güven eksikliğiyle uğraşıyorum.
hırs desen o da yok, kaybedip kaybetmemek pek umrumda olmayabiliyor çünkü uğruna savaşabileceğim bir kavram bulamıyorum.
üstüne bir de tüm bu şeyleri saklamaya çalışmak ve güçlü görünmeye çalışmak gibi bir olayım da yok* duygularımdan ve hislerimden memnun olmasam bile saklamakla uğraşmıyorum.

hiçbir olayı bulunmayan, sıradan bir insanım işte. aslan burcu olmamın birkaç iyi etkisi olaydı iyiydi.

gerici ve korkaklardır; çünkü ortaçağdan kalma fallardan aldığı boş gazla/çocuk hikayeleriyle geleceğini ve bugününü dizayn etmeye çalışırlar.

kendileriyle ilişkimiz platoniktir. genellikle kendileri beni severler, kimseyi sevdiklerine inanmasam da, bana iyiler.

fakat ben aslan burcu insanını sevmem. çünkü onlar, aşırı kabul görme kaygısı taşıyorlar. bir topluluğa kabul edilmek, dışlanmamak için ellerinden geleni yapıyorlar. çevrelerindeki insanlara bağımlı bir hayatları var. ıssız bir adaya düşseler muhtemelen herhangi birinden faydalanamadıkları veya sosyalleşemedikleri için ölürler. insan ilişkilerinde fedakarlık yapmayı asla bilmezler ve bu yüzden uzun süreli arkadaşlık veya ilişkileri de pek yoktur.