bekar kalıp yalnız ölmek

doğru bir eylem.

20 yaşındaki bekara değil de 78 yaşındaki bir bekara sorarsanız "keşke bir yuva kursaydım, çocuklarım olsaydı da böyle yalnız kalmasaydım, yalnız ölmeseydim" diyecektir.

etrafta eğlenmedik kız bırakmayıp "evlenecek kız yok" diyen luayikçi yaşam formunun iflas etmiş itirafıdır bu aynı zamanda.

luayikçi yaşam tarzı zinanın ( nikahsız ilişkinin) getirdiği bir yıkımdır bu gakko.

zinacı erkek, zina yapmamış güvenilir ve temiz kız arar; zinacı kız, heyecanını yitirdiği için ve ikinci bir aşkı yakalayamayacağını bildiği için hayatını yaşamak, gününü gün etmek ister. zangin ve kıskanç olmayan bir erkek bulup onunla evlenmek ister.

kimi, “günlerim boşa geçti,” diyerek hayıflanır; kimi ise, “ömrüm güzeldi, iyi bir eşim, güzel bir hayatım oldu,” diyerek tanrı’ya şükreder. oysa ölüm, evli ya da bekar diye ayırmaz; gelir ve insanı hayattan koparır. asıl mesele, yaşadığın hayatın sana ne kattığı ve senin başkalarının hayatına ne bırakabildiğindir. belki de insan, bu düşüncenin tesellisine tutunabilir yaşlılığında. ömrüme yanarım demek yerine, "güzeldi" diyebilir.

ama öte yandan, ölüme artık çok yaklaşmışken, yaşamadıklarına üzülmeye devam edebilir mi bir insan? muhtemelen o şöyle geçirir içinden:
“mutluluğu tadamadığım bir hayattan ayrılıyorum. yaşayamadığım günlerim için yeterince üzüldüm, mutluluklarım ve acılarım ölümümle birlikte son bulacak, mazim bende yaşamaya devam etmeyecek... pişmanlıklar ve üzüntüler de dahil, artık her şey için çok geç, artık bütün bunların hiçbir öneminin kalmayacağı o gün geliyor...

bekar kalıp yalnız ölmek, çoğu insanın zihninde karanlık bir korku gibi dolaşır. sanki sevilmemiş, kabul görmemiş ya da eksik kalmış bir hayatın damgasıymış gibi. oysa bu, toplumsal beklentilerin çizdiği bir çerçeveden bakınca böyle görünür. gerçekte yalnızlık, zorunlu bir hapis değil, bir seçim ya da hayatın doğal akışı olabilir.

kendi başına yaşlanmak kendi rutinlerini kurmak, sessizlikle dost olmak, kimseye hesap vermeden var olabilmek anlamına da gelebilir. yalnız ölmek ise, düşündüğümüz kadar trajik olmayabilir. çünkü son nefes, çoğu zaman kimseyle paylaşamadığımız en bireysel anımızdır.

asıl mesele, yalnız ölmek değil yaşarken dolu dolu yaşayıp yaşamadığımız, kendimize dürüst olup olmadığımızdır. belki de mesele, bir ömrü başkalarının beklentilerine göre mi, yoksa kendi iç huzurumuzun rehberliğinde mi geçirdiğimizde saklıdır.

ister kalabalık sofralarda, ister tek kişilik bir odada önemli olan ardında huzurlu bir iç dünya bırakabilmektir.

yaşamı bitirdik, ölüme geldi sıra. tabii ya. yalnız ölüyorum diye ne dram yapılır ha ölürken. tadından yenmez. ölürken bile ölüme mızıkçılık yapıp, biraz hayat sıvama çalışması. sıva tutmaz. benden söylemesi. ben ölümü hiç öyle gizemli veya ürkütücü tasarlayamıyorum, nedense. sıradan bir şey.

benim için tercih ettiğim ideal durum, zaten ölüm tek kişiliktir o yüzden sorun yok, çocuk desen dünya da yeterince çocuk var fazlasına ne hacet, evlilik dediğin zaten kurumsal seks yapmak dışında bir anlam ifade etmiyor, kitapların, kedilerin, müziklerin, tutku dolu sevişmelerin ile dünyaya az zarar vererek veda edersin, eh tabutu taşıyacak dört kişi bir taşsız maşsız yerin belli olmayacak bir çukura atarlarsa seni gübre karbon olarak yola devam edersin.

kimseye hesap vermeden, kimsenin kahrını çekmeden, kumandanın tek sahibi olarak yaşanan "kendi krallığının hükümdarlığı."