yalnız ölmek

yalnız yaşadıktan sonra yalnız ölmek pek birşey ifade etmez.

yalnız ölmekten çok yalnız ölmeye mecbur kalmanın daha çok korkuttuğunu fark ettiğim durumdur. sevdiğim tüm insanlar ölürse ne yeni insanlarla tanışmaya mecalim kalır ne de başka bir şeye. yalnız yaşar yalnız ölürüm.

muhtemel sonum.şimdiden huzurevi araştırmaya başladım bile.

en acısı da ölüm yalnız gerçekleşir zaten çoğu zaman.

bir can güngör şarkısıdır. buradan dinleyebilirsiniz bana oldukça felsefik ve düşündürücü bir şarkı olarak gelmektedir.
(bkz: insanı sorgulatıyor)

eee zaten olacak olandır, ne bekliyordunuz? ölürken aynı odada 15 yakının olmasının işleri kolaylaştıracağını mı? ha yalnız yaşayıp sonunda ölmek daha doğru bir deyiş. bu kalıp bahsettiğim şeklin kısaltması gibi gözükse de yalnız ölmek bana hep normali, olağanı çağrıştırır.

öldüğünün evinden gelen kokudan anlaşılmasıdır.

orijinal versiyonundan daha iyi olduğunu düşündüğüm bir cover'a sahiptir. buradan

yalnız ölmemek uğruna saçma sapan evlilik/evlilikler yapmayın.

"bahçede bir çiçek solmuş, soğukmuş ve susuzmuş.
bir tekne var açıkta, halatından kurtulmuş.
tepede bir kuyuymuş, yağmursuz kurumuş.
gökyüzünde bir martı sürüsünden kovulmuş.
öyle olmayacağım, değil mi?"

dünyanın en yalnız olmayan adamına bile yapayalnız hissettirir bu şarkı. umut kırıntıları içerir.

zaten her nefeste yalnız ölmüyormuyuz ? tıka basa kalabalıkta olsak o ruh tek..

şu hayatta en çok merak ettiğim şeylerden biridir. düşünsene evinde tek başına uyurken kalp sancısıyla uyanıyorsun. ağrı daha fazla şiddetleniyor, sol kolun uyuşuyor, vücudunu soğuk ter basıyor. öylece öldüğümü düşünüyorum. ömrünüzün insanlarla içli dışlı ve oldukça sosyal şekilde geçtiğini varsayarsak böyle bir kapanışı yaşayan insanın yüz ifadesi acı bir tebessüm olurdu büyük ihtimalle.

yalnız doĝduk. tabi yalnız öleceĝiz.

muhtemelen başıma gelecek

insanin kendisini tanımlaması için ilişki içinde olduğu bir dış nesnenin olması nasıl gerekliyse, bence ölümün anlamlı olması için de ölümünü değerli kılacak yakın ilişkilerinin olması da öyle gereklidir.
yalnız ölmek bu açıdan sadece maddesel anlamda "yok olmak" durumu gibi geliyor bana. öldüğünü bilip buna duygusal yatırım yapabilecek kimsen yoksa, var olup olmamanın salt bilinçli olma hissinden farkı ne ki? insan bilinçli olduğunu fark etmek için mi yaşar sadece, yoksa ikili ilişkide bulunmak mıdır amacı? kimseyle iletişime girmeden yaşamanın boş evde bulunan saksıdaki bitkiden farkı nedir?

ben ölürken yanıbaşımda aynı vakitte hemen birinin daha ölmesi çok düşük bir ihtimal.

doğum ve ölüm yaşamın başlangıcını ve sonunu ifade eden basit iki kelimeden mi ibaret ? doğumunun kontrolü senin elinde olmadığı gibi ölümünün kontrolü de elinde değil. neyse çok uzattım. doğumuna , varolmana sebep olan temel etmenler , yaşlılık yatırımı, genetik miras olarak kabul edilebilir galiba. yalnız ölmek isteyen ve bunu seçen bir insanı toplum kabul edemez yani illa ki çoluğun çocuğun olsun ölünce yanı başında olsunlar falan filan gibi saçmalıklar. yani yalnız ölme tercihini bile kabul görmüyor. yalnız ölmeyi tercih ediyorum mesela. şimdi bir sorum var çocuklar yaşlılık yatırımınız ? etik mi bu sizce yalnız ölmemek için çocuk sahibi olmak ? hepimiz zamanın bize ayırdığı sürenin sonuna geleceğiz ve bunu da göz önünde bulundurun derim.

#412020 son olarak buradan yola çıkarak yazdım. karmakarışık yazdım galiba neyse mutlu ölümler dilerim herkese. ölüm mutsuzlukla eşleştirilir çünkü yaşamak için programlanmış beyin ölümü negatif bir etken olarak algılar da ondan sanırım .

"hayatta en kötü şey yalnız bir insan olarak ölmektir diye düşünürdüm. değilmiş. en kötü şey, yapayalnız hissetmene sebep olan insanlarla bir aradayken ölmekmiş..."

yalnız ölmekten çok hatırlanmamak daha çok üzer.