berbat bir yaşama rağmen bu denli yaşama isteği

içgüdü işte, seçemiyorsun..

içgüdü + umut
belki ileride güzel şeyler olur umudu.

şöyle bir açılın bakayım, bizzat yaşayan geldi;

200 bin borç, üstüne bir hastalık, aile ve iş sorunları ve ev sahibi ile uğraşırken yaşama isteğimi sorguladım.

sonra dedim ki ölsen ne olacak? çocuklarına kim bakacak.
sen postanı koy millet düşünsün.borç da sağ oldukça ödenir.

bunu düşünmeme vesile olan buradaki bazı sevgili yazarlara da ayrıca minnettarım.

yaşama isteği değil, allah sabredenle berabermiş inancıdır o.

biraz umut biraz çabaya bağlı istektir.
dünyaya gelmek elimizde miydi ? hayır
geldiysek yaşayacağız .peki neden kendimize gül bahçesi yaratmak yerine kilitli zindanları reva görelim.
kurak bir toprağı yeşillendirmek bir avuç tohuma , küflü bir odayı temizlemek biraz boyaya bakar bununla beraber tohum için yağacak yağmuru beklemek, boyayı yapacak gücü hissetmek insanın ihtiyacı olan tek şeydir. sonrası biraz daha çaba.

karanlıkların aydınlığa çıkacağını bilen insanlarda var olan istek

yaşama isteği falan değil de, bu kadar çalışıp çabalayıp ancak asgari müştereklerini karşılayabiliyor olmak bombok bir his.

yani bok gibi bir yaşam için bunca zahmete değer miydi? durup düşünüyor insan ve sonra kaldığı yerden mücadeleye devam ediyor.

tekamül için bunlar gerekli diyerek avutuyorum kendimi, belki de avutamıyorum bilemedim.

çünkü umut sen istemesen de yeşeriyor içinde.

bendeki istekten daha çok mecburiyet gibi
madem buraya kadar geldik devam ediyoruz bişekilde gittiği yere kadar artık

herkesin yaşamının berbat olduğunu düşünmeyin derim, naçizane.
yaşamak muhteşem bir şey, her yeni günde katlanarak çoğalan. evet zaman zaman insan yaşamdan kopmak isteyebiliyor, kötü dönemler, kötü zamanlar olabiliyor ama yaşamak arzusu yine de galip geliyor.

bizim ekmeğimiz umut. sen pasta yiyorsan bilemem.